ไม่นานรถก็มาถึงมหาวิทยาลัยอาร์
โจวเจิ้งมองไปทางประตูมหาวิทยาลัย “ให้ผมไปส่งถึงใต้หอพักไหม”
หวานหลี่ส่ายหน้า น้ำเสียงไร้เดียงสา “มหาวิทยาลัยไม่ให้รถของคนนอกเข้าออกน่ะ”
โจวเจิ้งเลิกคิ้ว “เรื่องนี้จัดการง่าย”
หวานหลี่ไม่ได้สงสัยอะไร เพราะหลินเจียลู่ขับรถบีเอ็มดับเบิลยูอวดโฉมไปทั่วมหาวิทยาลัยอยู่ทุกวัน
แต่เธอก็ยังเปิดประตูรถลงมา โน้มตัวลงเล็กน้อย แล้วยิ้มหวานให้คนในรถ
“ขอบคุณที่มาส่งนะคะ หนูเดินเข้าไปเองก็ได้ ดึกแล้ว ขับรถระวังด้วยนะคะ”
โจวเจิ้งมองแผ่นหลังของเธอที่เดินจากไป
ท้องฟ้าเพิ่งเริ่มมืดสลัว ร่างในชุดสีฟ้าอ่อนเดินผ่านประตูมหาวิทยาลัยไป ตลอดทางมีหนุ่มสาวไม่น้อยหันมองตาม
จู่ ๆ เขาก็รู้สึกใจลอยขึ้นมา นึกถึงตอนที่ยังเรียนอยู่ ราวกับเคยคบกับผู้หญิงแบบนี้คนหนึ่ง
บริสุทธิ์ไร้เดียงสา เป็นที่หมายปองของใครต่อใคร
พอหันหลัง รอยยิ้มบนใบหน้าของหวานหลี่ก็จางหายไป
เมื่อครู่นี้เธอรีบลงจากรถตรงปากทาง ก็เพราะกลัวว่าโจวเจิ้งจะลงมาเปิดประตูให้เธออีก
ถึงตอนนี้เขาจะเป็นปลาที่มีมูลค่าสูงที่สุดในบ่อปลา แต่เรื่องยังไม่เป็นชิ้นเป็นอัน เธอจะปล่อยให้ปลาตัวอื่นสังเกตเห็นความผิดปกติไม่ได้
หวานหลี่เดินไปหอพักพลางทบทวนเรื่องที่เกิดขึ้นไปพลาง เมื่อครู่ถ้าแกล้งทำเป็นฟังไม่ออกว่าเขากำลังหยั่งเชิงอยู่ จะดีกว่านี้ไหมนะ
พอเปิดประตูหอพักเข้าไป ข้างในก็ว่างเปล่าไม่มีใครอยู่
หานเกาเจี๋ยเป็นคนท้องถิ่น คงกลับบ้านไปกินข้าวแล้ว ส่วนเจียงเมิ่งหลู่มักไปพักบ้านญาติที่ปักกิ่งในวันสุดสัปดาห์
หลังล้างหน้าล้างตาอย่างง่าย ๆ หวานหลี่ก็ปีนขึ้นเตียง รู้สึกเหนื่อยล้าเหลือเกิน