ทั้งสองนั่งรถเปิดประทุน BMW ของหลินเจียลู่ มุ่งหน้าไปยังบ้านของเธอ
ฝีมือการขับรถของหลินเจียลู่ไม่ค่อยดีนัก ตลอดทางเธอบ่นกระปอดกระแปดไม่หยุด
จนกระทั่งรถจอดลงหน้าประตูทางเข้าบริเวณบ้านหลังใหญ่ หวานหลี่ก็ชะงักไป
เธอเงยหน้ามอง เห็นป้ายพื้นขาวตัวอักษรสีดำแขวนอยู่บนเสาประตู เขียนว่า “หมู่บ้านพำนักครอบครัวบุคลากรเทศบาล”
หลินเจียลู่เลี้ยวรถไปตามถนนร่มรื่นใต้เงาไม้ได้อย่างคล่องแคล่ว “ปกติฉันไม่ค่อยได้อยู่ที่นี่หรอก กลับมากินข้าวแค่ช่วงสุดสัปดาห์เท่านั้น”
หวานหลี่รู้ว่าเมื่อไม่นานมานี้ แม่ของหลินเจียลู่เพิ่งซื้อห้องชุดขนาดใหญ่ให้เธอหนึ่งห้อง ตอนนี้กำลังเลือกแบบตกแต่งอยู่
คนที่มาเปิดประตูคือแม่บ้านที่ส่งหลินเจียลู่ไปเรียน สำเนียงตงเป่ยของเธอทำให้หวานหลี่ประทับใจไม่น้อย “หลู่หลู ในที่สุดก็กลับมาแล้ว! เตรียมอาหารไว้พร้อมหมดแล้ว รอพวกเธออยู่นี่แหละ”
บ้านหลังนี้เป็นห้องชุดสี่ห้องนอนขนาดร้อยห้าสิบถึงร้อยหกสิบตารางเมตร ผังบ้านเป็นสี่เหลี่ยมเป็นระเบียบ ห้องรับแขกกว้างขวาง
การตกแต่งเป็นสไตล์จีนที่เรียบขรึม
เฟอร์นิเจอร์ไม้จริงสีเข้ม บนโซฟาปูเบาะผ้าฝ้ายผสมลินินสีเทาเรียบ ๆ
บนผนังแขวนอักษรวิจิตรแบบตัวบรรจงที่ใส่กรอบไว้ เขียนคำว่า “สายน้ำนิ่งไหลลึก”
ข้าวของทุกชิ้นจัดวางอย่างพอเหมาะพอดี แฝงความเรียบหรูแบบไม่โอ้อวด มองไม่ออกว่าเป็นแบรนด์อะไร แต่สัมผัสได้ว่าวัสดุหนักแน่นและแข็งแรง
แม่ของหลินเจียลู่เดินออกมาจากห้องด้านใน
เธอเกล้าผมไว้ด้านหลังอย่างเรียบร้อยไร้ที่ติ รอยยิ้มอ่อนโยน “หวานหลี่ใช่ไหมจ๊ะ? ไม่คิดเลยว่าจะสวยขนาดนี้ ยินดีต้อนรับนะ หลู่หลูพูดถึงเธอที่บ้านบ่อยมาก”