แสงแดดลอดผ่านม่านบานเกล็ด ตกกระทบบนหลังมือซีดขาวของเสิ่นเจิ้งกัว
ใต้แผ่นพลาสเตอร์ที่ยึดเข็มให้น้ำเกลือไว้
มือคู่นี้เคยตรวจอ่านเอกสารมานับไม่ถ้วน บัดนี้กลับกำลังจับมือฟู่เฟิงอันไว้แน่น
ทั่วห้องเต็มไปด้วยญาติพี่น้อง ลูกชายทั้งสองพาภรรยามาด้วย ส่วนลูกสาว ลูกเขย และเหล่าหลาน ๆ ก็ล้อมอยู่รอบเตียง
มีเพียงฟู่เฟิงอันที่ยืนอยู่ใกล้หัวเตียงที่สุด ร่างสูงสง่าประดุจต้นสนหิมะ
วันนี้เป็นวันที่สี่หลังจากเสิ่นเจิ้งกัวฟื้นขึ้นมา แววตาของท่านยังคงแจ่มใส เปี่ยมด้วยความเข้าใจโลก
ท่านพินิจใบหน้าตรงหน้าอย่างละเอียด ฟู่เฟิงอันผสมผสานจุดเด่นของพ่อแม่ไว้ได้อย่างลงตัว ทั้งโครงหน้าคมลึกที่สืบทอดกันมาในตระกูลฟู่ และความงามละเมียดละไมภายใต้ความเย็นชาของมารดา ซึ่งเป็นบุตรสาวคนโตของตระกูลเชิ่น
ท่านเชิ่นมองเขาราวกับกำลังมองผลงานชิ้นเอกที่น่าภาคภูมิใจ ทว่ายังสร้างไม่เสร็จตามแบบที่วางไว้
เขาคือคนรุ่นหลังที่ทำให้ท่านภาคภูมิใจที่สุด
แม้ตอนนั้นเด็กคนนี้จะขัดเจตนาของท่าน ปฏิเสธเส้นทางสู่ความรุ่งโรจน์ที่ท่านปูไว้ให้ แล้วหันไปทุ่มตัวในแวดวงธุรกิจ รับช่วงอาณาจักรอสังหาริมทรัพย์ที่บิดาทิ้งไว้
แต่ใครจะคิดว่าเขาจะทำได้ยอดเยี่ยมถึงเพียงนี้
ทั้งความสามารถและวิสัยทัศน์ล้วนเหนือกว่าผู้เป็นพ่อ ขยายอาณาจักรของตระกูลฟู่ไปไกลเกินกว่าที่คนรุ่นเก่าจะเคยจินตนาการถึง