ผู้ใหญ่ทั้งหลายต่างติดภาระงาน สุดท้ายจึงตกลงกันให้เหล่าหลานสลับเวรกันเฝ้าโรงพยาบาล
หลังส่งแม่กับลุงกลับไปแล้ว ฟู่เฟิงอันถึงได้โทรกลับไปหาผู้ช่วย
หลายวันที่เฝ้าอยู่ในห้องผู้ป่วย ทำให้มีงานค้างในบริษัทสะสมเป็นกอง
ทางเดินเงียบสงัดและว่างเปล่า ฉินยู่ยืนพิงผนัง แสงจากหน้าจอโทรศัพท์ส่องใบหน้าที่ก้มต่ำของเขา
หลายวันนี้ นอกจากหวานหลี่แล้ว เขาไม่ได้ตอบข้อความของใครเลย
ตอนนี้เมื่อเปิดหน้าต่างแชตของโจวซวิน ข้อความใหม่ที่ส่งมาเมื่อครึ่งชั่วโมงก่อนก็ปรากฏขึ้น พร้อมแนบลิงก์วิดีโอมาด้วย:
“พี่ยู่สายตาดีจริง ๆ ดูสิ วิดีโอสัมภาษณ์ของหวานหลี่แพร่ไปทั่วแล้ว! นี่แหละถึงเรียกว่าเทพธิดาตัวจริง สวยทั้งภายนอกและภายใน ไม่ใช่พวกผู้หญิงไร้รสนิยมพวกนั้นเลยสักนิด! มีแต่คนแบบนี้เท่านั้นถึงจะคู่ควรกับพี่ยู่”
คู่ควรงั้นหรือ?
มุมปากของฉินยู่ยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเยาะเย้ยตัวเอง
หากไม่ได้ยินกับหูว่าคุณตาหมั้นหมายเฟิงอันไว้แล้ว เขาอาจยังรู้สึกยินดีลึก ๆ กับคำพูดเหล่านี้อยู่บ้าง
แต่ความจริงมักเย็นชาและชัดเจนเสมอ
ชีวิตของเฟิงอันถูกวางแผนไว้ชัดเจนแล้ว ทั้งรับช่วงต่อกิจการ แต่งงานเชื่อมสัมพันธ์ และรักษาแผนผลประโยชน์ที่เกี่ยวโยงกันให้มั่นคง
แล้วตัวเขาเองล่ะ?
คง... ไม่ต่างกันสักเท่าไร
มือของฉินยู่ค้างอยู่เหนือวิดีโอที่โจวซวินส่งมา สุดท้ายเขาก็กดลงไป
วงกลมโหลดหมุนอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนภาพจะสว่างขึ้น เป็นสถานสงเคราะห์เด็ก