หวานหลี่กลับถึงหอพักพร้อมซื้ออาหารเย็นมาฝากเจียงเมิ่งหลู่ที่ยังนอนอยู่บนเตียง
หลังล้างหน้าล้างตาเสร็จ เธอก็โพสต์คลิปช่วงหนึ่งจากการแข่งขันโต้วาทีลงในโมเมนต์
ช่วงเวลาเจิดจรัสแบบนี้ สมควรให้ปลาทุกตัวใน “บ่อปลา” ได้ชื่นชมร่วมกัน
จากนั้นเธอก็กดเข้าไปดูโมเมนต์ของโจวซวิน
โจวซวินเรียนเก่ง แต่ครอบครัวมีฐานะธรรมดา ความหมายที่เขามีต่อฉินยู่คงไม่ต่างจากความหมายที่เธอมีต่อหลินเจียลู่
ความสัมพันธ์ระหว่างคน ไม่ว่าจะเป็นความรัก มิตรภาพ หรือแม้แต่สายใยครอบครัว ล้วนมีลำดับสูงต่ำทั้งนั้น
ตั้งแต่เด็กจนโต ไม่ว่าจะคบเพื่อนหรือคบผู้ชาย หวานหลี่มักอยู่ในสถานะที่เหนือกว่าเสมอ แต่เมื่ออยู่กับหลินเจียลู่ เธอกลับเสียเปรียบไปเองโดยไม่รู้ตัว
ความงามกับรูปร่างอรชรของเธอ เมื่อเทียบกับชาติตระกูลและเสื้อผ้าแบรนด์เนมที่หลินเจียลู่สวมใส่ อย่างมากก็แค่ทำให้เธอดูไม่ขัดเขินจนเกินไป
ส่วนโจวซวินก็ถูกฉินยู่ “ใช้งาน” อยู่เป็นประจำ ทั้งวิ่งธุระให้และทำการบ้านแทน
แต่การได้เกาะเส้นฉินยู่ไว้ ไม่ว่าจะในตอนนี้หรือในอนาคต ก็เป็นโอกาสที่คนอื่นใฝ่ฝันจนแทบคว้าไม่ถึง
ในเวลาแบบนี้ หากยังมัวพูดถึงศักดิ์ศรี ก็คงดูเกินจำเป็นไปหน่อย
วันรุ่งขึ้น หลินเจียลู่มาเรียน หวานหลี่ไม่ได้เจอเธอมาสามวันแล้ว
เธอหยิบน้ำหอมขวดหนึ่งออกจากกระเป๋าแล้วยื่นให้ “วันเกิดเธอวันนั้น ฉันลืมให้ของขวัญ”
เธอรู้ว่าหลินเจียลู่ใช้แต่แบรนด์นี้
“ขอบใจนะ!” หลินเจียลู่รับไปใส่กระเป๋าอย่างไม่ใส่ใจ แล้วหันไปจ้องหนังทไวไลท์ในแท็บเล็ตต่อ
เสียงกริ่งเลิกเรียนดังขึ้น รถก็ขับออกจากตึกเรียน