วันจันทร์ คาบการเงินระหว่างประเทศ
ฉินยู่ไม่มาเรียนเสียอย่างนั้น ทำให้หวานหลี่รู้สึกหดหู่นิด ๆ อีกครั้ง
เธอเปิดมือถือ เลื่อนไปยังหน้าต่างแชตของทั้งคู่ ข้อความสองบรรทัดสุดท้ายล้วนเป็นเธอที่ส่งไป
“คุณตาอาการดีขึ้นมากหรือยังคะ?”
“ดูแลสุขภาพด้วยนะคะ เห็นคุณดูอิดโรยลงไปมาก ต้องกินข้าวให้ดี ๆ นะคะ”
ฉินยู่ไม่ตอบกลับมาสักข้อความ
แม้แต่คาบของน้าชายตัวเองก็ยังไม่มาเรียนหรือ? หรือว่า...อาการคุณตาทรุดลงแล้ว?
ความคิดนี้วนเวียนอยู่ในใจ กระตุ้นให้เธอลองอีกสักครั้ง
ที่ผ่านมาเวลาเธอส่งข้อความหาผู้ชาย เธอไม่เคยเป็นฝ่ายพูดปิดท้ายบทสนทนา แม้แต่จำนวนตัวอักษรก็ควบคุมอย่างพอเหมาะ ไม่มีทางส่งยาวเกินกว่าที่อีกฝ่ายเป็นฝ่ายเริ่มก่อน
ถ้าส่งไปอีกข้อความ สำหรับฉินยู่แล้วก็เท่ากับเธอแหกกฎของตัวเอง
เธอถอนหายใจเบา ๆ แต่สุดท้ายก็ยังกดส่งไป “วันนี้คุณไม่มาเรียน ไม่สบายหรือเปล่าคะ? ฉันกับโจวซวินเป็นห่วงคุณมาก”
ประโยคสุดท้ายที่เอ่ยชื่อโจวซวินด้วยนั้น คือความหยิ่งทะนงเฮือกสุดท้ายของสาวสวย
ถ้าคราวนี้เขายังไม่ตอบ ก็รอให้เขามาเรียนแล้วค่อยว่ากัน
อีกอย่าง เธอยังมีเจียนไป่หานกับโจวเจิ้งด้วย
พอนึกถึงโจวเจิ้ง หวานหลี่ก็เริ่มทบทวนเรื่องที่ผ่านมาโดยไม่รู้ตัว
เดตกันสามครั้ง ล้วนอยู่ในพื้นที่ที่เขาคุ้นเคยทั้งนั้น เธอแทบไม่มีโอกาสได้เป็นเจ้าบ้านเลยสักครั้ง
ส่วนครั้งหน้า เขาคงไม่หยุดแค่กอด หรือแค่จูบหลังมือแล้ว