ในห้วงลึกของสมอง รายละเอียดในระเบียบว่าด้วยผู้ใหญ่หญิงปรากฏขึ้นอย่างกะทันหัน
สีหน้าของเซี่ยชิงหนิงเปลี่ยนไปในพริบตา ความเย็นชาที่เคยเป็นเปลือกนอกถูกริ้วขาวฉีกออกจนหมดสิ้น
ระเบียบข้อบังคับเหล่านั้นที่เธอโยนทิ้งไปท้ายสมอง ไหลผ่านในจิตสำนึกทีละคำ ทีละถ้อยทีละประโยคอย่างชัดเจน
ในการเลือกและครอบครองคู่ชาย ผู้หญิงที่ได้คะแนนสูงกว่ามีสิทธิ์ยึดครองโดยเด็ดขาด
นั่นคือกฎเหล็กที่ถูกเขียนไว้ในกฎหมายของจักรวรรดิ
เซี่ยชิงหนิงกัดฟันแน่น ทุกไปฝืนยิ้มออกมา เสียงของเธอข่มความตึงเครียดไว้ไม่อยู่
“ว่านถัง… นายพูดเล่นอะไรของนายน่ะ”
รอยยิ้มเยาะบนใบหน้าซูว่านถังหายไปในทันที
เธอจ้องมองเซี่ยชิงหนิงอย่างไร้ความรู้สึก แววตาเย็นเยียบจนน่าขนลุก
“ใครว่าพูดเล่นกับนาย”
เสียงของซูว่านถังไม่มีการขึ้นลง แต่กลับกดทับด้วยแรงกดดันที่ขยับไม่ได้
“เซี่ยชิงหนิง ตั้งแต่เด็กจนโต นายก็ยึดเขาไว้ข้างตัวมาตลอด”
“ฉันชอบโจวซวี่มานานแล้ว หรือว่านายจะไม่รู้สึกตัวเองซักนิด”
“เมื่อก่อนคะแนนของนายยังไม่ออก ฉันก็ปล่อยให้นายยึดครองเขาทุกวัน เพราะนั่นคือกติกา”
พูดถึงตรงนี้ ซูว่านถังก้าวย่างออกไปเกือบครึ่งก้าว ระยะห่างใกล้จนน่าสะพรึง
“และวันนี้นายในที่สุดก็อายุครบ 20 แล้ว”
“คะแนนของฉันคือ 80 สูงกว่านาย”
“ตามนโยบาย วันนี้ฉันจะชิงเขาจากข้างตัวนายไปอย่างเปิดเผย”
คำยังไม่ทันจบ
ซูว่านถังไม่ได้เผยโอกาสให้เซี่ยชิงหนิงได้ปกป้องโจวซวี่เลยแม้แต่น้อย แขนยาวเหยียดออกไป คว้าข้อมือของโจวซวี่ไว้ทันที
แรงมหาศาลส่งผ่านมา
โจวซวี่แทบไม่ทันได้ตั้งตัว ทั้งตัวก็ถูกเธอดึงออกจากอ้อมกอดของเซี่ยชิงหนิงอย่างห้วหนัก
วินาทีถัดมา
ซูว่านถังยกมืออีกข้างขึ้น ยึดท้ายทอยของโจวซวี่ไว้แน่น ก้มหน้าลงจูบเข้าทันที
“อือ…!”
รูม่านตาของโจวซวี่หดเกรียว
ริมฝีปากของซูว่านถังเย็นเยียบและเด็ดขาด ไร้ซึ่งการลองใจแม้แต่นิดเดียว เข้มขลังเหลือเกิน
โจวซวี่ดิ้นรนอย่างสัญชาตญาณ
เขายกสองมือขึ้นยันอกของซูว่านถัง ใช้แรงทั้งหมดที่มีพยายามจะดันเธอออกไป
แต่ในโลกที่ผู้หญิงเป็นใหญ่ ช่องว่างด้านร่างกายระหว่างหญิงชายเป็นสิ่งที่เด็ดขาด
แรงของโจวซวี่เมื่อตกอยู่บนตัวผู้หญิงคนนี้ บอบบางจนน่าสมเพชเหลือเกิน
ซูว่านถังสูงกว่าโจวซวี่ถึงครึ่งหัว
เธอไม่เพียงไม่ถูกดันออกไป กลับอาศัยแรงต่อต้านของโจวซวี่ กดทั้งตัวเขาเข้าหาตนเองจนแน่นิ่ง
ความได้เปรียบด้านรูปร่างทำให้เธอกลบเกลื่อนเขาไว้จากด้านบนอย่างสิ้นเชิง
เกือบทั้งตัวของโจวซวี่ถูกเธอคลุมไว้ในอ้อมกอด
มือของเขาก็ลอยไปกอดเอวของซูว่านถังโดยไม่รู้ตัว
สัมผัสที่นุ่มนวลลอดผ่านผ้าบาง ๆ มาถึงที่ฝ่ามือ โจวซวี่รู้สึกปลายนิ้วร้อนผ่าว ตั้งใจจะถอนมือกลับ
แต่พริบตาถัดมา มือของเขากลับถูกซูว่านถังกดเอาไว้
ร่างของทั้งสองแนบสนิทเข้าหากัน
ร่างสูงโปร่งของซูว่านถังกดทับด้วยน้ำหนักเต็มที่ เอวสวยแข็งแรงชนเข้ากับร่างของโจวซวี่เต็ม ๆ
ต้นขาอวบอิ่มที่ถูกกระโปรงเอวสูงรัดไว้ก็เอนเข้ามาเรื่อย ๆ
ความตึงของผ้าและสัมผัสผิวที่เนียนนุ่มกดทับมาทับถมเป็นชั้นเป็นวรรค
จูบของซูว่านถังยิ่งดุร้ายขึ้นเรื่อย ๆ
เธอใช้มือหนึ่งกดสองมือของโจวซวี่ให้ตายยัง อีกมือสอดเข้าไปในเส้นผมนุ่มของเขาจากท้ายทอย
นิ้วทั้งห้าบีบรัดแน่น บังคับให้โจวซวี่เชิดคางรับการพรากที่เธออย่างไร้ขอบเขต
อุณหภูมิร่างกาย ลมหายใจ และทั้งร่างของซูว่านถัง เอ่ท่วมโจวซวี่ไว้จนมิด
โจวซวี่เปล่งเสียงสะอื้นห้วง ๆ ออกมาจากลำคอ ขาทั้งสองอ่อนปวกเปียก ความต้านทานทั้งหมดพังพินาศเมื่อเผชิญกับอำนาจควบคุมที่เด็ดขาด
เซี่ยชิงหนิงยืนดูอยู่ข้าง ๆ สีหน้าไร้ซึ่งความคิด
สิ่งที่เธอทำกับโจวซวี่เมื่อครู่ ตอนนี้ซูว่านถังส่งคืนมาให้ครบถ้วน
ยิ่งไปกว่านั้น… ยังดุร้ายกว่า เด็ดขาดกว่า
เหมือนกับการประกาศกรรมสิทธิ์
แต่… โจวซวี่เป็นของเธอนี่นา!
ทำไมถึงกลายเป็นแบบนี้ได้?
“ฮือ! ฮือ!”
ฝืนหลุดออกมาได้อย่างยากเย็น โจวซวี่รู้สึกทั้งตัวอ่อนล้า
ความปรารถนาที่ผู้หญิงคนนี้มีต่อเขา ทำให้แม้แต่ตัวเขาเองยังสั่นคลั่ง
ซูว่านถังค่อย ๆ ตั้งร่างขึ้นตรง มุมปากเงยขึ้นเป็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์
“อ้อ จริงสิ”
“ชิงหนิง คืนนี้นายจองห้องพรีสิเดนเชียลสวีทไว้ที่สปอร์ตันไม่ใช่เหรอ”
เธอกระพริบตาปริบ ๆ น้ำเสียงเป็นธรรมชาติเหลือเกิน
“ให้ฉันสิ”
สีหน้าของเซี่ยชิงหนิงเย็นเยียบลงถึงขีดสุดในทันที
“ไม่มีทาง”
สามคำถูกกัดออกมาอย่างหนักหน่วง แววตาเบื้องล่างคุกรุ่นด้วยความโกรธอย่างชัดเจน
“งั้นเหรอ…”
ซูว่านถังไม่มีแววอารมณ์เสียแม้แต่น้อย
เธอเพียงค่อย ๆ ดึงมือออกมาหนึ่งข้าง หยิบโทรศัพท์ขึ้นมา ปลายนิ้วเรียวยาวแตะลงบนหน้าจอที่สว่างขึ้นอย่างคล่องแคล่ว
รอบด้านเหลือเพียงเสียงเบา ๆ ของปลายนิ้วลากผ่านหน้าจอ
ครู่ใหญ่
ซูว่านถังกดปิดหน้าจอ ยกหน้าขึ้นมองเซี่ยชิงหนิงอีกครั้ง
“งั้นก็ได้”
“ฉันเพิ่งจองห้องอีกห้อง ติดกันเป๊ะกับห้องพรีสิเดนเชียลสวีทของนาย”
พูดจบ มุมปากเธอยกขึ้นน้อย ๆ รอยยิ้มในแววตาไม่ซ่อนอำพราง
“ยังไงล่ะ”
“จะไปด้วยกันกับพวกเราไหม”
เซี่ยชิงหนิงจ้องเธอเขม็ง
นิ้วที่ห้อยอยู่ข้างตัวบีบแน่น ข้อนิ้วขาวซีดขึ้นเพราะแรงอัดอั้น
สีหน้าของเธอบูดเสียจนแทบจะหยดน้ำได้ อกขยับขึ้นลงแรง แต่เพราะข้อจำกัดของระเบียบ จึงไม่สามารถลงมือฉกชิงคนกลับมาได้
โจวซวี่ถูกซูว่านถังกอดครึ่งตัวไว้ด้านหน้า ทั้งคนติดคาอยู่ระหว่างผู้หญิงสองคนที่พลังแพรวพราวทั้งคู่
ริมฝีปากของเขายังคงร้อนวาบจากการถูกจูบอย่างบังคับเมื่อครู่
โจวซวี่เงียบไปครู่ใหญ่
มองซูว่านถังที่เต็มไปด้วยการท้าทาย แล้วก็มองเซี่ยชิงหนิงที่แทบจะข่มความโกรธไว้ไม่อยู่
เขาข่มใจเอ่ยปากขึ้นอย่างระมัดระวัง
“นะ… แบบนี้”
“ฉันขอปฏิเสธได้ไหม”
ซูว่านถังหันหน้ามา ก้มสายตามองเขาจากด้านบน
รอยยิ้มบนใบหน้าไม่เปลี่ยนแปลงแม้แต่น้อย แววตายังคงเต็มไปด้วยการสำรวจและการครอบครองโดยไม่ปิดบัง
“ไม่ได้”
สามคำพูดมาอย่างเลื่อนลอย แต่ไร้ซึ่งช่องว่างให้ต่อรองเอาเสียเลย
โจวซวี่: “…”
เขาหุบปากลงสนิท รู้สึกไร้เรี่ยวแรงลึกถึงขั้วใจเมื่อเผชิญกับช่องว่างอันเด็ดขาดของโลกที่ผู้หญิงเป็นใหญ่
ซูว่านถังโน้มเข้ามาใกล้หูของเขา แผ่วเบาเป่าลมหายใจลงไป
“ที่รัก…”
“ฉันจะไม่มีวันปล่อยให้เธอหลุดพ้นจากฉันไปได้หรอกนะ…”
…
ในที่สุดเซี่ยชิงหนิงก็ต้องตามทั้งสองคนไปที่โรงแรมสปอร์ตัน
ผู้หญิงสองคน ห้องติดกัน
โจวซวี่ที่เป็นแฟนของเซี่ยชิงหนิง กลับต้องตามซูว่านถังไปยังห้องติดกับห้องของเธอแทน
…
เวลาผ่านไปพริบตาเดียวก็ถึงค่ำ
ความปรารถนาในดวงตาของซูว่านถังยิ่งลุกโชนขึ้นเรื่อย ๆ
หลังให้โจวซวี่อาบน้ำเสร็จ เธอก็เดินเข้าห้องน้ำไปชำระร่างตาม
ส่วนโจวซวี่นั่งอยู่บนเตียงใหญ่ของห้องพรีสิเดนเชียลสวีท ตื่นตระหนก แต่ก็ไม่รู้จะทำอะไรได้
ผ่านไปไม่นาน ประตูกระจกฝ้าของห้องน้ำถูกเปิดออก
ไออุ่นชื้น ๆ ที่ผสมกลิ่นหอมของน้ำยาอาบน้ำพวยพุ่งออกมาช้า ๆ
ซูว่านถังก้าวเท้าออกมา
เพิ่งอาบน้ำเสร็จ เส้นผมหยิกยาวสีน้ำตาลเข้มเปียกฉ่ำห้อยลงมาที่บ่าและอก
เส้นผมบางเส้นแนบแน่นอยู่กับข้างคอและกระดูกไหปลาร้า ปลายผมที่หยดน้ำขอนหนึ่งเม็ดแล้วเม็ดต่อเม็ด ไหลลงไปตามผิวขาวสู่เบื้องลึกของคอเสื้อ
ไร้ซึ่งเครื่องสำอางในยามเช้า ใบหน้าเรียบเปลือยกลับยิ่งเปล่งประกันระเรื่อ
ไออุ่นทำให้แก้มของเธอชุ่มชื้นไปด้วยสีชมพูอ่อนอย่างเป็นธรรมชาติ
หางตาแดงปลา ๆ ดวงตาที่เคยเรียวยาวตอนนี้คลายความแข็งเย็นของยามกลางวันออกไป เหลือเพียงความเฉื่อยชาพร้อมทำเกียจตระหน่าน
บนร่างเธอมีเพียงเสื้อคลุมอาบน้ำผ้าไหมสีขาวของโรงแรมตัวยาว
เข็มขัดผูกไว้ไม่เรียบร้อยนัก เป็นเพียงปมหลวม ๆ แต่กลับเหน็บรัดเอวบางเล็กได้อย่างแม่นยำ
เส้นสัดส่วนที่ขยับขึ้นลงตามการหายใจ โผล่ทะลุผ้านุ่มที่แนบร่างอย่างไม่มีอะไรปิดบัง
เปิดคอเสื้อเปิดต่ำจนน่าตกใจ
ผิวของเธอขาวเนียนเหลือเกิน โพรงไหปลาร้าที่ลึกจนเห็นชัด และเนินอกอวบสูงเด้งขึ้นลงตามลมหายใจที่สม่ำเสมอ
ชายเสื้อคลุมยาวรุดลงไปแค่เหนือโคนขานิดเดียว
ทุกก้าวที่เดิน ชายผ้าพลิ้วไปมาข้างหน้าข้างหลัง เผยให้เห็นขาทั้งคู่ที่ยาวเรียวตรงเกินหน้า
เส้นกล้ามเนื้อบนขาสมส่วนแน่นหนา ไม่มีเนื้อส่วนเกินแม้แต่นิด ขาวจนเจิดจ้า
เธอมองมาที่โจวซวี่ แล้วก็ไม่อาจปกปิดความปรารถนาในใจได้อีกต่อไป
“ที่รัก…”
“ถึงเวลาลงมือทำงานแล้วสิ…”