หลังมื้อกลางวัน บรรยากาศในห้องนั่งเล่นชวนให้รู้สึกแปลกประหลาด แต่ก็แฝงความกลมเกลียวอยู่เล็กน้อย
ผู้หญิงสามคนต่างทิ้งตัวนั่งแผ่หลาบนโซฟาอย่างหมดสภาพ มือแต่ละคนลูบท้องน้อยที่นูนขึ้นมานิด ๆ
หลินเสี่ยวเสี่ยวนอนแผ่แขนขาอยู่บนโซฟา ในปากยังครางฮึมฮัมพลางนึกถึงรสชาติของพระกระโดดกำแพง
ส่วนฉู่หว่านหนิงพิงหมอนอิง ใบหน้างามแดงระเรื่อ สายตาเหลือบมองหลินฝานเป็นระยะ แววตาแฝงความภาคภูมิใจอยู่หลายส่วน
มีเพียงซูปิงชิงเท่านั้นที่แม้จะดูเหมือนกินจนอิ่มแปล้เหมือนกัน แต่ก็ยังฝืนรักษาท่านั่งไขว่ห้างเอาไว้
ทว่าเสื้อสูทที่แหวกอ้าอยู่นิด ๆ กลับเปิดโปงสภาพจริงของเธอในตอนนี้จนหมดเปลือก
หลินฝานเก็บจานเปล่าบนโต๊ะใส่เครื่องล้างจานอย่างง่าย ๆ แล้วหยิบถุงขยะสองใบตรงโถงทางเข้าไปด้วย
“ฉันไปทิ้งขยะนะ ลงไปเดินย่อยอาหารข้างล่างสักหน่อยด้วย”
หลินฝานเปลี่ยนรองเท้าแล้วเปิดประตูออกไป
พอประตูปิดลง ซูปิงชิงก็เก็บอาการไม่อยู่ในที่สุด
เธอลุกพรวดขึ้นยืน แต่เพราะลุกเร็วเกินไป ท้องไส้จึงปั่นป่วนราวกับคลื่นซัด รีบยื่นมือไปจับพนักโซฟาไว้
“ไม่ไหวแล้ว กินอิ่มเกินไป ขอฉันยืนสักพัก”
ซูปิงชิงสวมรองเท้าแตะ ก้าวเดินอย่างหนักอึ้งไปยังหน้าต่างกระจกบานใหญ่ที่มองเห็นทิวทัศน์ได้รอบด้าน
จวินหลินเจียงผันเป็นโครงการบ้านหรูระดับท็อปของเมืองเจียงหนาน ชั้นยี่สิบแปดจึงมองเห็นทิวทัศน์ได้ยอดเยี่ยม
เมื่อมองลงไป ภาพพื้นที่สีเขียวของโครงการ ทะเลสาบจำลอง และแสงไฟนีออนของเมืองที่อยู่ไกลออกไปล้วนอยู่ในสายตา
ลมเย็นยามพลบค่ำพัดลอดช่องหน้าต่างที่ปิดไม่สนิทเข้ามา ช่วยให้สมองที่ร้อนรุ่มของซูปิงชิงเย็นลงเล็กน้อย
เธอมองลงไปเบื้องล่างจากมุมสูง ในหัวมีแต่การคาดเดาตัวตนของหลินฝาน
เด็กปีหนึ่งคนหนึ่งกลับทำอาหารออกมาได้น่าทึ่งยิ่งกว่าพ่อครัวงานเลี้ยงหลวงเสียอีก
ไม่เพียงเท่านั้น ตอนเธอยื่นเช็คหนึ่งล้านให้ เขายังไม่แม้แต่จะกะพริบตา!
ความสุขุมและความดูแคลนที่ฝังลึกถึงกระดูกแบบนั้น ไม่มีทางเสแสร้งขึ้นมาได้แน่
หว่านหนิงไปเจอตัวประหลาดแบบนี้มาจากไหนกันนะ?
ขณะที่กำลังครุ่นคิด เงาร่างคุ้นตาก็ปรากฏขึ้นในสายตาของซูปิงชิง