ภายในอาคารศิลปะของมหาวิทยาลัยเจียงหนาน สว่างไสวไปด้วยแสงไฟ
อาคารขนาดใหญ่ที่เดิมใช้จัดงานต้อนรับนักศึกษาใหม่ บัดนี้ถูกจัดให้กลายเป็นสถานที่จัดงานแลกเปลี่ยนทางวิชาการระดับสูง
ด้านหน้ามีโต๊ะยาวเรียงเป็นแถว ปูด้วยผ้ากำมะหยี่สีแดง บนโต๊ะวางป้ายชื่อ น้ำแร่ และดอกไม้
บุคคลมีชื่อเสียงจากสมาคมนักสะสมประจำมณฑล ผู้บริหารฝ่ายกิจการมหาวิทยาลัย และหัวหน้าภาควิชาต่าง ๆ นั่งประจำที่กันครบแล้ว
ฉู่หว่านหนิงนั่งอยู่ริมแถวแรกของที่นั่งอาจารย์
วันนี้เธอสวมชุดทำงานสีดำที่ดูเรียบร้อยมิดชิด ถึงอย่างนั้นรูปร่างอันเย้ายวนก็ยังดึงดูดสายตานักศึกษาชายหลายคนที่นั่งแถวหลังให้หันมามองอยู่บ่อย ๆ
แต่ตอนนี้ อาจารย์สาวผู้เย็นชาจากคณะบริหารกลับนั่งตัวเกร็งอยู่เล็กน้อย
อาการปวดระบมที่กระดูกสันหลังส่วนเอวคอยย้ำเตือนเธอไม่หยุดว่าเมื่อคืนถูกหลินฝานทรมานอย่างบ้าคลั่งแค่ไหน
«ศาสตราจารย์ฉู่ ไม่สบายหรือเปล่าคะ?»
อาจารย์ที่ปรึกษาซึ่งนั่งอยู่ข้าง ๆ ขยับเข้ามาถามเสียงเบา
«ไม่เป็นไรค่ะ เมื่อคืนพักผ่อนไม่ค่อยพอ»
ฉู่หว่านหนิงปรับท่านั่งอย่างแนบเนียน แต่สายตายังคงจับจ้องจ้าวเทียนหาวบนเวทีเขม็ง
ไอ้หลินฝานนี่ ทำไมยังไม่มาอีก?
ฉู่หว่านหนิงร้อนใจแทบแย่
ตอนเช้าเธอหนีออกมาอย่างลนลาน แถมยังไม่ได้บอกลาเขาด้วยซ้ำ
ทีแรกคิดว่าหลินฝานจะมาถึงงานแต่เช้า แต่จนป่านนี้ก็ยังไม่เห็นแม้แต่เงา
เจิ้งกั๋วผิงจิ้งจอกเฒ่านั่งอยู่กลางแถวแรก กระเป๋าเอกสารวางไว้ข้างมือ
ฉู่หว่านหนิงไม่ต้องเดาก็รู้ว่าข้างในต้องเป็นเอกสารลงโทษไล่หลินฝานออกแน่
ถ้าวันนี้หลินฝานขาดงานโดยไม่มีเหตุผล เจิ้งกั๋วผิงก็จะใช้ข้อหาไม่เคารพกฎระเบียบมหาวิทยาลัยและขัดขวางกิจกรรมการเรียนการสอนสำคัญ ไล่เขาออกจากมหาวิทยาลัยเจียงหนานได้ทันที
บนเวที
จ้าวเทียนหาวยืนอยู่หน้าไมโครโฟน สายตากวาดผ่านฝูงชนที่นั่งกันแน่นขนัด ก่อนหยุดมองฉู่หว่านหนิงอยู่สองวินาที แววละโมบวาบผ่านดวงตา แล้วเขาก็รีบเบือนสายตาไปค้นหาหลินฝานในแถวของนักศึกษาใหม่ปีหนึ่งคณะบริหาร