ภายในอาคารศิลปะของมหาวิทยาลัยเจียงหนาน
สายตาทุกคู่จับจ้องไปที่หลินฝาน
แรงสะเทือนใจจากรถปากานี ฮวยราที่จอดอยู่ด้านนอกเมื่อครู่ช่างรุนแรงเกินไป
ตอนนี้พอเห็นหลินฝานเดินเข้ามาในชุดเสื้อยืดกับกางเกงยีนส์ธรรมดา หลายคนก็ยังตั้งสติไม่ทัน
นี่มันคนเดียวกับมหาเศรษฐีตัวท็อปที่ขับซูเปอร์คาร์ราคา 30 ล้านจริง ๆ เหรอ?
แต่คนในอาคาร โดยเฉพาะผู้บริหารมหาวิทยาลัยที่นั่งแถวหน้าและจ้าวเทียนหาว ไม่รู้เลยว่าเกิดอะไรขึ้นข้างนอก
ในสายตาของจ้าวเทียนหาว การแต่งตัวของหลินฝานดูเหมือนพวกไอ้กระจอกจนกรอบอย่างไม่มีผิด
“ขึ้นไปสิ! หลินฝาน ไม่ใช่ว่านายชอบทำตัวเก่งนักเหรอ?”
เฉินเชี่ยนที่นั่งอยู่แถวหน้าตะโกนเยาะเย้ย
ตั้งแต่ถูกหลินฝานกับพวกหยามหน้าในครั้งก่อน เธอก็เอาแต่รอโอกาสเอาคืน ไม่คิดเลยว่าโอกาสจะมาถึงจริง ๆ!
หม่าลิ่วกับซุนเอ้อร์โก่วเห็นมีคนเปิดก่อน ก็พากันส่งเสียงโห่เชียร์อย่างบ้าคลั่งจากด้านล่างเวที “ใช่เลย คุณชายหลิน รีบขึ้นไปโชว์ฝีมือให้อาวุโสโจวดูหน่อยสิ! อย่าทำตัวเป็นเต่าหดหัว!”
หวังพั่งจื่อกับหลี่คั่วโกรธจนหน้าแดงก่ำ
หลี่คั่วถลกแขนเสื้อ เตรียมจะด่ากราด แต่หวังพั่งจื่อรีบดึงตัวไว้แน่น “พี่คั่ว อย่าเพิ่งวู่วาม อาจารย์เจิ้งนั่งอยู่ข้างหน้า!”
บนแถวที่นั่งของคณาจารย์ ฉู่หว่านหนิงหน้าดำคร่ำเครียด
จ้าวเทียนหาวตั้งใจเล่นงานหลินฝานให้ถึงตายชัด ๆ!
ของที่โจวเจิ้งชิงประเมินด้วยตัวเอง กลับให้เด็กปีหนึ่งขึ้นไปวิจารณ์ นี่ไม่ใช่จงใจขุดหลุมพรางแล้วจะเรียกว่าอะไร?