“จดทะเบียนสมรส?!”
ซูปิงชิงกับหลินเสี่ยวเสี่ยวอุทานขึ้นพร้อมกัน สีหน้าเต็มไปด้วยความตกตะลึง
“ฉู่หว่านหนิง สมองเธอไหม้ไปแล้วหรือไง?”
ซูปิงชิงเดินไปหยุดตรงหน้าฉู่หว่านหนิง ก่อนเอ่ยด้วยท่าทางเหนือกว่า “บอกฉันมาสิว่าเธอไปจดทะเบียนสมรสกับเด็กปีหนึ่งที่ยังไม่สิ้นกลิ่นน้ำนมคนนั้นจริง ๆ เหรอ?”
ฉู่หว่านหนิงนั่งอยู่บนโซฟา ท่าทางเหมือนเด็กที่ทำผิดแล้วถูกจับได้ ก้มหน้าลงอย่างรู้สึกผิดจนใจคอไม่ดี
“ปิงชิง ฟังฉันอธิบายก่อน...”
ฉู่หว่านหนิงกัดริมฝีปากแดงเบา ๆ “ช่วงนี้แม่ฉันเร่งให้แต่งงานหนักมาก จัดให้ฉันไปดูตัวกับพวกทายาทเศรษฐีทุกวัน”
“ฉันทนไม่ไหวแล้ว เพื่อให้แม่เลิกคิดเรื่องนี้ไปเลย ฉันก็เลยไปแต่งงานหลอก ๆ กับหลินฝาน แต่จดทะเบียนจริง”
“แต่งงานหลอก ๆ เหรอ?”
ซูปิงชิงหัวเราะเย็นชา พลางกอดอก “ศาสตราจารย์ฉู่ คิดว่าฉันเป็นเด็กสามขวบหรือไง?”
“ถ้าแต่งงานหลอก ๆ แล้วเขาจะมาค้างในห้องนอนเธอได้เหรอ? จะใส่ชุดอยู่บ้านของเธอได้เหรอ? แล้วรอยจูบแดงเป็นปื้นบนคอเธอนั่นอีก?”
ใบหน้าสวยของฉู่หว่านหนิงแดงวาบ เธอรีบยกมือปิดคอเสื้อโดยไม่รู้ตัว
จะให้เธอบอกเพื่อนสนิทได้ยังไงว่าไม่ใช่แค่ถูกเจ้าหนุ่มตัวแสบนั่นนอนด้วย แต่เธอยังติดใจจนเป็นฝ่ายเข้าหาเขาเองด้วย?
พอเห็นฉู่หว่านหนิงอึกอักพูดไม่ออก ซูปิงชิงก็ยิ่งมั่นใจว่าตัวเองเดาถูก
“หว่านหนิง เธอนี่ใสซื่อเกินไปจริง ๆ! ฉันเจอนักศึกษาจน ๆ แบบนี้มาเยอะแล้ว พอรู้ว่าบ้านเธอรวยก็แกล้งทำตัวเป็นผู้ชายอบอุ่น รักครอบครัว”
ซูปิงชิงจิ้มหน้าผากฉู่หว่านหนิงอย่างขัดใจที่อีกฝ่ายไม่เอาไหน “ที่เขาทำเมื่อกี้ก็เป็นแผนถอยเพื่อล่อให้เธอตายใจทั้งนั้น!”