หลังจากผู้หญิงทั้งสองจากไป ห้องนั่งเล่นก็กลับมาเงียบสงบ เหลือเพียงโต๊ะอาหารที่เละเทะไปหมด
ฉู่หว่านหนิงมองประตูบานใหญ่ที่เพิ่งถูกปิดกระแทก แล้วถอนหายใจยาวอย่างโล่งอก ทว่าในใจกลับรู้สึกซับซ้อนยากจะบรรยาย
ด้านหนึ่ง เธอก็ดีใจที่ในที่สุดก็ส่งสองตัวป่วนกลับไปได้เสียที
โดยเฉพาะซูปิงชิง ถ้าอยู่ต่ออีกสักพัก ใครจะไปรู้ว่าปากของหลินฝานจะพูดอะไรชวนตะลึงออกมาอีก
แต่อีกด้านหนึ่ง เธอกลับรู้สึกร้อนผ่าวไปทั้งหน้า
เพื่อนสนิทอุตส่าห์มาช่วยเข้าข้างเธอแท้ ๆ สุดท้ายคนหนึ่งก็ถูกอาหารอร่อยซื้อใจไปจนหมด ส่วนอีกคนถึงกับถูกหลินฝานพูดไม่กี่คำจนหนีเตลิด
เจ้าบ้านอย่างเธอเสียหน้าจนแทบไม่เหลืออะไรแล้ว
“ยืนบื้ออะไรอยู่? ไม่เก็บชามตะเกียบ รอให้มันออกลูกหรือไง?” เสียงของหลินฝานดังมาจากในครัว
ฉู่หว่านหนิงได้สติ ใบหน้าสวยพลันเคร่งขรึม ตั้งใจจะยกความน่าเกรงขามของศาสตราจารย์ขึ้นมาดุเขาสักสองคำ แต่พอคำพูดมาถึงปาก เธอก็กลืนมันลงคอไปทั้งอย่างนั้น
ช่างเถอะ สู้ไม่ไหว
เธอยอมรับชะตากรรม เดินเข้าไปเงียบ ๆ แล้วเก็บชามตะเกียบใส่เครื่องล้างจาน ตลอดกระบวนการไม่พูดสักคำ ราวกับภรรยาตัวน้อยที่ถูกกดขี่