เช้าตรู่วันถัดมา
แสงแดดส่องผ่านหน้าต่างบานใหญ่เข้ามาในห้องนั่งเล่น ทอดเงาพร่างพราวลงบนพื้น
ในครัว หลินฝานกำลังง่วนทำอาหารอย่างเป็นระเบียบ
เขาดึงและพลิกแป้งบนเขียง ก่อนหย่อนลงในกระทะน้ำมันที่กำลังเดือดจัด
เสียงฉ่าดังขึ้นเบา ๆ ปาท่องโก๋สีเหลืองทองกรอบฟูก็พองตัวอย่างรวดเร็วในน้ำมันร้อน
ข้างกันนั้น โจ๊กไข่เยี่ยวม้าหมูสับในหม้อดินกำลังเคี่ยวด้วยไฟอ่อน เม็ดข้าวบานเต็มที่แล้ว กลิ่นเนื้อหอมเข้มผสานกับรสหอมสดชื่นเฉพาะตัวของไข่เยี่ยวม้า ลอยจากช่องประตูครัวไปถึงห้องนั่งเล่น
เวลานั้นเอง ประตูห้องรับแขกก็เปิดออกจากด้านใน
ซูปิงชิงสวมรองเท้าแตะ เดินโซเซออกมา
วันนี้เธอเปลี่ยนมาสวมชุดทำงานสีขาวนวล พยายามรักษาภาพลักษณ์ประธานสาวผู้เย็นชาเอาไว้
แต่ใต้ตากลับคล้ำเป็นวงอย่างเห็นได้ชัด ดวงตาฉายแววอ่อนล้าและหงุดหงิดจนปิดไม่มิด
สำหรับเธอแล้ว เมื่อคืนแทบจะเป็นการทรมานจิตใจอย่างไร้มนุษยธรรม
บ้านในจวินหลินเจียงผันสร้างด้วยวัสดุอย่างดี เรื่องเก็บเสียงนับว่าอยู่ในระดับยอดเยี่ยมจริง ๆ
แต่ถึงเก็บเสียงได้ดีแค่ไหน ก็ยังต้านเสียงแผ่วเบาในยามดึกสงัดไม่ไหว
ตอนแรกเธอยังบังคับตัวเองให้หลับตานับแกะได้
แต่ไม่นานนัก ก็มีเสียงสะอื้นแผ่วเบาเล็ดลอดมาจากห้องข้าง ๆ เป็นระยะ
เสียงนั้นเบามาก ขาด ๆ หาย ๆ แต่ฟังดูชวนให้รู้สึกเหนียวเหนอะหนะ
จากนั้นก็มีเสียงทึบแผ่ว ๆ ดังขึ้นเป็นครั้งคราว เหมือนเตียงกระแทกผนัง