งานเลี้ยงที่ร้านไห่เว่ยเซวียนจบลงท่ามกลางบรรยากาศแปลกประหลาดแต่คึกคัก
หวังพั่งจื่อดื่มจนหน้าแดงก่ำ เดินเหินผึ่งผาย เจอใครก็โม้ไม่หยุดว่าตัวเองเป็นวีไอพีที่กินฟรีตลอดชีพของร้านไห่เว่ยเซวียน
ในที่สุดหลี่คั่วก็ได้ทวงศักดิ์ศรีต่อหน้าหลี่เมิ่งเหยาคืนมา แผ่นหลังตั้งตรงขึ้นอย่างเห็นได้ชัด
ส่วนกู้เสี่ยวโหรวกับเฉินเชี่ยน ต่างก็หาข้ออ้างเผ่นหนีไปก่อนอย่างหงอย ๆ ตั้งนานแล้ว
หลินฝานอ้างว่ามีธุระ จึงไม่ได้กลับหอพักไปกับพวกเขา เขาโบกรถแท็กซี่ข้างทางแล้วตรงไปยังชุมชนจวินหลินริมน้ำทันที
ภายในรถ หลินฝานก้มลงดมเสื้อคลุมของตัวเอง ก่อนขมวดคิ้วเล็กน้อย
กู้เสี่ยวโหรวฉีดน้ำหอมเสียเยอะเพื่ออวดตัวในงานเลี้ยง กลิ่นแป้งหอมอบอวลอยู่ในห้องส่วนตัวที่ปิดมิดชิดนานกว่าสองชั่วโมง จนกลิ่นซึมติดตัวเขาไปหมด
“เหม็นชะมัด”
หลินฝานพึมพำ ก่อนหลับตาพักสายตาครู่หนึ่ง
……
ไม่นานนัก รถแท็กซี่ก็จอดหน้าชุมชนจวินหลินริมน้ำ
หลินฝานเปิดประตูลงจากรถ เข้าไปในลิฟต์แล้วขึ้นไปชั้นยี่สิบแปด
เมื่อเปิดประตู ก็เห็นโคมไฟติดผนังสีเหลืองนวลตรงทางเข้า
โทรทัศน์ในห้องนั่งเล่นกำลังฉายละครครอบครัวแสนน่าเบื่อ ส่วนฉู่หว่านหนิงขดตัวอยู่บนโซฟาตัวใหญ่
ตอนนี้เธอสวมชุดอยู่บ้านผ้าไหมน้ำแข็งสีขาวนวล คอเสื้อแหวกเล็กน้อย เผยผิวขาวผ่องเป็นบริเวณกว้าง ผมยาวรวบไว้อย่างลวก ๆ ที่ท้ายทอย มีปอยผมสองสามเส้นระอยู่ข้างแก้ม