โจวไห่เทารู้สึกว่าหัวใจกำลังเต้นรัว ขาทั้งสองข้างอ่อนแรงจนแทบควบคุมไม่อยู่
เขาหันไปตวาดพนักงานเสิร์ฟที่ยืนอยู่ข้าง ๆ เสียงดังลั่น «ตาไม่มีหรือไง? กล้าเก็บเงินโต๊ะนี้ได้ยังไง?!»
พนักงานเสิร์ฟสะดุ้งจนตัวสั่น ใบเสร็จในมือร่วงลงพื้น ก่อนจะตอบตะกุกตะกักด้วยความน้อยใจ «บะ...เจ้านาย... เอ่อ คุณผู้ชาย เป็นคุณผู้หญิงท่านนี้เร่งให้คิดเงินครับ...»
โจวไห่เทาโบกมือใหญ่ สั่งเสียงเฉียบขาด «ไป! ยกเลิกบิล!»
ในห้องส่วนตัวพลันเงียบกริบ
รอยยิ้มเย็นชาอวดดีบนใบหน้าของกู้เสี่ยวโหรวแข็งค้างทันที
เฉินเชี่ยนอ้าปากเล็กน้อย ลูกกระเดือกขยับขึ้นลง สีหน้าเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ
มือที่ถือบัตรธนาคารของหลี่เมิ่งเหยาชะงักค้างกลางอากาศ เจ้าตัวนิ่งอึ้งไปทั้งคน
ส่วนหลี่คั่วกับหวังพั่งจื่อก็แทบไม่ต่างจากรูปสลักหิน ดวงตาแทบถลนออกมา
ยกเลิกบิล? บิลตั้ง 38,600 หยวน จะยกเลิกก็ยกเลิกได้เลยงั้นเหรอ?
โจวไห่เทาไม่สนใจปฏิกิริยาของคนอื่นแม้แต่น้อย
เขารีบเดินไปที่โต๊ะ พลางถูมือไปมา ยิ้มประจบเล็กน้อย ก่อนจะก้มคำนับลึกไปทางโต๊ะ
«แขกผู้มีเกียรติทุกท่าน ผมต้องขอโทษจริง ๆ ครับ!»
น้ำเสียงของโจวไห่เทาแฝงความหวาดหวั่น «วันนี้พวกเด็กเวรในครัวทำได้ไม่ดี ปลาจีนเหลืองป่าจานนี้ก็ปรุงได้ไม่ถึงรสชาติที่ควรจะเป็น ทำให้ทุกท่านต้องเสียอารมณ์ มื้อนี้ผมโจวเลี้ยงเอง ถือว่าเป็นการขอขมาทุกคนครับ!»
«อีกอย่าง ไปเอาลาฟิตปี 1982 ที่ผมเก็บไว้ในห้องเก็บไวน์มาสองขวด! เอามาให้แขกโต๊ะนี้ดื่มเรียกขวัญหน่อย!»