บริเวณชานเมืองที่เชื่อมต่อกับตัวเมือง ภายในคลินิกเถื่อนที่คับแคบ
“อ๊าก!!!”
“เบา ๆ หน่อย! ขาฉัน!”
เจ้าผมเหลืองนอนอยู่บนเตียงผ่าตัดที่เต็มไปด้วยคราบสกปรก ร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวด เหงื่อเย็นไหลท่วมตัว
หมอเถื่อนที่สวมหน้ากากเหงื่อท่วมศีรษะ มือถือคีมกับผ้าพันแผลเปื้อนเลือด เขามองหัวเข่าที่บิดเบี้ยวผิดรูปของเจ้าผมเหลืองแล้วส่ายหน้าไม่หยุด
“กระดูกสะบ้าหัวเข่าแตกละเอียดเกินไปแล้ว หมอนรองเข่าก็เละจนไม่เหลือชิ้นดี คลินิกซอมซ่อของฉันจัดการไม่ไหวหรอก”
“รีบส่งไปโรงพยาบาลใหญ่ ผ่าตัดใส่เหล็กดามเถอะ แต่ถึงรักษาหาย ต่อไปก็ยังต้องเดินกะเผลกทั้งชีวิต อย่าหวังว่าจะเดินได้ปกติอีกเลย”
พอได้ยินเช่นนั้น เจ้าผมเหลืองก็เหลือกตาแล้วหมดสติไปทันที
บนม้านั่งยาวตรงมุมคลินิก ยังมีพวกอันธพาลอีกหลายคนนอนระเกะระกะ
บางคนกุมคางที่หลุดพลางครางโอดโอย บางคนกอดซี่โครงที่หัก แค่หายใจก็รู้สึกเหมือนอวัยวะภายในกำลังบิดเกร็ง
ชายหน้าแผลเป็นนั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้เก่า ๆ ริมหน้าต่าง ข้อมือซ้ายห้อยอยู่ในมุมบิดเบี้ยวอย่างยิ่ง หมอเถื่อนใช้ไม้ดามกับผ้าพันแผลพันตรึงไว้ลวก ๆ แล้ว
ความเจ็บปวดแสนสาหัสถาโถมใส่เส้นประสาทราวกับคลื่นยักษ์ แต่เขากัดฟันแน่น ไม่ส่งเสียงออกมาแม้แต่คำเดียว
“พี่เตา เรื่องนี้จะปล่อยไปแบบนี้ไม่ได้นะ!”
อันธพาลคนหนึ่งที่กุมท้องพูดอย่างเคียดแค้น “ไอ้หมอนั่นลงมือโหดเกินไปแล้ว พวกเราเคยเสียเปรียบยับเยินแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน!”