ถงฮว่าเห็นค่าความรู้สึกดีบนหัวของราชาเงือกกระโดดไปที่: 40
ราชาเงือกลีโอนอร์รู้สึกสะท้อนใจเล็กน้อย หนึ่งพันสามร้อยกว่าปีแล้ว งานนี้ก็จัดมาแล้วสิบสามครั้ง นับตั้งแต่เผ่าเงือกถูกสาป เผ่าพันธุ์อื่นที่พบเห็นล้วนอยากฉกฉวยผลประโยชน์จากพวกเขาแทบทั้งนั้น
ครั้งที่แล้ว นักเวทสายเยียวยาที่เข้ามา เมื่อรู้ว่าเผ่าเงือกมีอาวุธและอุปกรณ์ที่เผ่าตนใช้ไม่ได้ ก็ยื่นข้อเสนอที่เกินเลยกว่านั้นอีก——ให้เผ่าเงือกเป็นเผ่าบริวารในอนาคต เป็นข้ารับใช้ของพวกเขา
พูดง่าย ๆ ก็คือเป็นทาสนั่นเอง
คนแปลกหน้าคนนั้นเกือบจะผ่านชั้นแรกไปได้ เข้ามาอีกครั้งก็อาจช่วยปลดผนึกชั้นแรกให้เผ่าเงือกได้ พวกต่างเผ่าจึงปรึกษากันเองแล้วใช้เรื่องนี้ข่มขู่จะเอาเปรียบลีโอนอร์
ตอนนั้นลีโอนอร์เดือดดาลมาก ลงมือสังหารพวกมันทั้งหมดทันที
คิดจะดึงเงือกจากกองไฟลงสู่นรก นึกว่าไม่มีอารมณ์โกรธหรืออย่างไร?
ก่อนตายพวกมันยังข่มขู่อีกว่า ต่อไปถ้าต้องมาขอร้อง เงื่อนไขจะไม่ง่ายอย่างนี้แล้ว
ลีโอนอร์ขึ้นบัญชีดำเผ่านั้นทันที
พวกปากหมาน้ำลายสอแบบนี้เจอมามากแล้ว แต่แบบถงฮว่าไม่เคยเจอเลย
สีหน้าของลีโอนอร์อ่อนโยนขึ้น ถอดแหวนไพลินในมือออก: "ไม่ว่าเจ้าจะจริงใจหรือเสแสร้ง คำพูดนี้ก็ทำให้ข้าซาบซึ้งมาก แหวนวงนี้หลอมรวมกับถุงมิติของเจ้าได้ ต่อจากนี้ของสำคัญเช่นนี้อย่าได้เผยอวดไว้ที่เอวให้เด่นหรา ถูกขโมยง่ายนะ"