จี้ชวน: มืดจัง
ถงฮว่า: มืดจัง
จี้ชวน: เทียนหอมกลิ่นมะลิ x1, รองเท้าแตะผ้า x1 (รอรับ)
ถงฮว่า: นายไม่ใช้เหรอ
จี้ชวน: ผมไม่ใช้หรอก ช่วงมีประจำเดือนผู้หญิงต้องดูแลร่างกายให้ดี
ถงฮว่ากะพริบตาปรือยาวสลวย รู้สึกอบอุ่นในใจ
ถงฮว่า: (รับแล้ว)
ถงฮว่า: จริง ๆ แล้วฉันมีแหล่งไฟเยอะมาก แต่ไม่มีฐาน มันล้มง่าย
ถงฮว่า: เชื้อไฟ x10 (รอรับ)
จี้ชวน: ไม่เป็นไรฮว่าฮว่า ผมไม่ใช้หรอก ที่นี่ลมแรง พอเป่าก็ดับ
ถงฮว่า: งั้นพอถึงตอนนายต้องใช้แล้วค่อยมารับก็ได้
ถงฮว่าหยิบเชื้อไฟออกมาเป่าให้ติดไฟ จุดเทียนแผ่นกลมเล็ก ๆ วางไว้ไกลหน่อย ไม่นานกลิ่นมะลิอ่อน ๆ ก็อบอวลเต็มห้อง
เธอคลุมผ้าห่มควบคุมอุณหภูมิไว้บนตัว แต่ใต้ก้นที่ไม่มีอะไรหุ้มก็ยังหนาวอยู่ดี ถงฮว่าหยิบผ้ามาชุบน้ำเช็ดเท้าสะอาด แล้วสวมรองเท้าแตะผ้า อุ่นขึ้นมาทันที
แสงไฟส่องถงฮว่าที่หดตัวเหมือนซาลาเปา เงาทอดยาว
ถงฮว่า: นายเจอคุณลุงคุณป้าหรือยัง
จี้ชวน: ยังเลย
ถงฮว่าไม่ค่อยปลอบใคร นึกไม่ออกว่าจะตอบยังไง คิดในใจว่ารู้งี้ไม่ถามดีกว่า ช่วยอะไรก็ไม่ได้
เห็นถงฮว่าไม่ตอบ จี้ชวนก็ปลอบอย่างใส่ใจ: ไม่เป็นไร หาต่อไป เดี๋ยวก็ต้องมีข่าว
ถงฮว่า: ต้องมีสิ
จี้ชวนรู้สึกเหนื่อยใจเล็กน้อย จริง ๆ เขารู้ว่าคำนี้เป็นแค่คำปลอบตัวเอง เรื่องหาคน เขาไม่มีเบาะแสอะไรเลย ต้องใช้วิธีเดิม ๆ ค้นหาคนที่ชื่อจริงเหมือนพ่อแม่ แล้วเพิ่มเพื่อนไปทีละคน แต่เขากังวลว่าผู้สูงอายุอาจใช้ของไฮเทคแบบนี้ไม่เป็น... อาจจะแค่เพิ่มเพื่อนยังไม่รู้วิธีเลยด้วยซ้ำ