หลังคืนปีกงาเขี้ยวราตรีแล้ว ถงฮว่าก็วิ่งเร็วไปทางหลินซือซือ
หลินซือซือกับมือกินแตงแถวสองซ่อนตัวอยู่ใต้ใบเฟิร์นผืนใหญ่ หากมีเผ่าพันธุ์ต่างถิ่นเข้าใกล้ก็ใช้สกิลลอบเร้น หากไม่มีก็หมอบรออยู่ตรงนั้น
นับจากถงฮว่าออกไปจนถึงตอนนี้เพิ่งผ่านไป 40 นาที พอกลับมาก็เห็นชื่อของทั้งสองคนทันที
เธอเล่าข้อมูลที่ได้มาให้ฟัง
ตอนนี้มีคนงุนงงเพิ่มขึ้นมาอีกสองคน
จะเริ่มจากตรงไหนดี?
ถงฮว่าตัดสินใจเริ่มหาทางออกจากเผ่าพันธุ์ต่างถิ่นที่ตั้งค่ายอยู่ข้างหลุม
หลังจากกินไอศกรีมรสประหลาด ถงฮว่าก็ลงมือปั้นลูกแก้วสกิลขึ้นมาเองอีกหลายลูกแล้วแจกจ่ายให้ทุกคน
ทั้งสามตัดสินใจลงมือด้วยกัน ถงฮว่าเลือกเผ่าขนไฟ จะได้ไม่ต้องแยกกันไกลนัก พวกเธอตกลงกันว่าครบ 30 นาทีแล้ว ไม่ว่าจะได้ผลหรือไม่ก็ต้องออกจากค่ายของเผ่าขนไฟ จากนั้นจึงออกเดินทาง
ถงฮว่าค่อย ๆ ย่องไปหมอบอยู่ข้างกระโจม
“ความคืบหน้าเท่าไรแล้ว?”
“มีข่าวมาจากข้างล่าง เพิ่งได้ 2% เอง...”
“จริงดิ? แค่นี้เองเหรอ?”
“ใช่... คือว่า... จัดการยากเกินไป”
“นึกว่าจะได้สู้กันอย่างเมามันเสียอีก... ไม่อยากเล่นแล้ว อยากกลับแล้ว”
“นี่เธอเป็นพวกกระหายสงครามหรือไง แบบนี้ก็ดีไม่ใช่เหรอ?”
“...”
บทสนทนาจบลง
ถงฮว่าเปลี่ยนไปหมอบฟังอีกจุดหนึ่ง
“นี่ ยังทำไม่เสร็จอีกเหรอ?”
“ยังเลย หัวหน้าอยากได้เยอะมาก... สัตว์นิทราพวกนั้นกินจุเกินไปแล้ว สรุปต้องให้อาหารเท่าไรกันแน่...”
“...”
ถงฮว่าเห็นพวกฉืออวี่สามสิบตัวเรียงแถวกันกำลังง่วนทำเหยื่อล่อ พอทำเสร็จชุดหนึ่ง ฉืออวี่ตัวอื่นก็จะหอบเหยื่อบินลงไปในหลุมเพื่อป้อนให้สัตว์นิทรา