ถงฮว่าบังคับแพไม้เคลื่อนที่ขึ้นไปทางมุมขวาบนอย่างช้า ๆ เธอสังเกตว่าการเคลื่อนแพไม้ไม่ใช้ค่าพลังกาย ไม่นาน ก็เห็นแผ่นไม้ลอยน้ำหลายแผ่นปรากฏขึ้นในระยะสายตา
เมื่อเคลื่อนไปถึงข้างแผ่นไม้ จะแสดงข้อความว่า “เก็บได้”
[ได้รับแผ่นไม้ X3]
เก็บแต่ละครั้งค่าพลังกาย -1 ค่าพลังกายฟื้นฟู 1 หน่วยทุก 10 นาที หนึ่งชั่วโมงฟื้นฟู 6 หน่วย เก็บของได้ 6 ครั้ง
ออนไลน์ 5 นาที พักหนึ่งชั่วโมง เกมใหม่เล่นกันแบบนี้เลย ถงฮว่านับถือคนออกแบบมาก คงมีเรื่องกับบริษัท
แผ่นไม้สามแผ่นถูกจัดเรียงไว้อย่างเป็นระเบียบตรงท้ายแพ เธอยังไม่ทันรู้สึกว่ามีอะไรผิดปกติ มองดูเงื่อนไขอัปเกรดแพไม้: แผ่นไม้ X10, เชือก X10
เมื่อมีอุปกรณ์ทรงพลังจากการเติมเงินหนุนหลัง ถงฮว่าตามหาของได้ไม่ยากเย็นนัก
ค่อนข้างจะซ้ำซากและน่าเบื่อไปหน่อย
เธอเปิดแท็บเล็ตค้นหาคู่มือเกม ดูว่ามีวิธีเล่นแบบซ่อนอยู่หรือเปล่า
ผลคือพบว่าทุกคนดูจะมีจุดเริ่มต้นที่ไม่เหมือนกัน
บางคนเพิ่งเข้าเกมก็เจอพายุ ซักพักก็ตาย ลบบัญชีไป
บางคนเข้ามาแล้วเห็นหีบสมบัติสีเงินลอยอยู่ข้าง ๆ เปิดออกได้เรือสปีดโบ๊ตลำหนึ่ง
บางคนไปเกิดบนเกาะ เตรียมจะสำรวจ ก็ถูกมอนสเตอร์บนเกาะตีตาย พอกดออนไลน์ใหม่ก็ขึ้นว่า บัญชีถูกลบไปแล้ว
……
เกมยังไม่ทันออนไลน์ครบหนึ่งชั่วโมง ในเน็ตก็มีแต่คนด่า บอกว่าผู้พัฒนาเกมงกเงินมาก เพราะคนที่รอดส่วนใหญ่เป็นสายเติม—ลองถามดู อยู่กลางทะเลแบบนี้สักกี่คนจะเอาตัวรอดได้ด้วยแผ่นไม้แค่แผ่นเดียว?
ถงฮว่าเริ่มสนใจขึ้นมาบ้าง ดูเหมือนเนื้อหาเกมจะค่อนข้างเยอะ แค่ตอนนี้ตัวเองยังไปไม่ถึง
สิ่งเดียวที่ต้องจำคือ ห้ามตาย
สิ่งที่ถงฮว่าไม่รู้ก็คือ ตอนนี้ทั้งบริษัทผู้พัฒนาและผู้ให้บริการเกมกำลังร้อนรนเหมือนมดบนกระทะ—พวกเขาไม่มีเกมนี้อยู่ในเครือเลยสักนิด
บ้าชะมัด ใครกันที่ใช้ชื่อพวกเขาปล่อยเกมนี้ออกมา?! แล้วผ่านการตรวจสอบได้ยังไง?
ระหว่างที่ถงฮว่ากำลังเก็บของอย่างเบื่อ ๆ โทรศัพท์ก็ดังขึ้น
ชื่อที่โชว์: จี้ชวน
“หว่า?” ถงฮว่ากดรับ น้ำเสียงยานคาง เจือความเซื่องซึม
“ฮว่าฮว่า เย็นนี้ไปกินข้าวด้วยกันไหม?” เสียงใสอ่อนโยนดังมาจากหูฟัง
เธอตอบกลับ: “วันนี้ไม่ค่อยสบาย ไม่อยากออกไปไหน” เธอเป็นประจำเดือน เลยรู้สึกเพลียนิดหน่อย
ถงฮว่าขยับนิ้วไม่หยุด ใช้ค่าพลังกายจนหมด เก็บได้แผ่นไม้ x16, เชือก x10
[แพไม้ถึงเงื่อนไขอัปเกรดแล้ว จะอัปเกรดหรือไม่?]
ถงฮว่ากดปุ่ม “ใช่”
“ไม่สบายตรงไหน? ผมไปหานะ ตอนนี้สะดวกไหม?” เสียงห่วงใยของจี้ชวนดังมา
ถงฮว่าครุ่นคิด จี้ชวนคือเพื่อนต่างคณะที่รู้จักในงานรับปริญญา เป็นคนรวยและใจกว้าง หมาน้อยวัย 188 หน้าตาหล่อเหลา มนุษย์เป็นสัตว์ที่มองรูปโฉม เธอเองก็อยากสานสัมพันธ์มากขึ้นเหมือนกัน
“ได้ มาเลย”
[เวลาในการอัปเกรดแพไม้ 30 นาที ห้ามเคลื่อนที่ และไม่สามารถถูกล็อกเป้าหมายได้]
อัปเกรดแล้วห้ามขยับนี่มันระบบอะไร... ถงฮว่าได้แต่เงียบ ทำใจ ออกจากเกม ห่มผ้าผืนเล็กขดตัวบนโซฟาดูคลิปสั้น
“ติ๊งต่อง”
กำลังดูเพลิน เสียงออดก็ดัง
เร็วขนาดนี้?
ถงฮว่าปิดทีวี ลุกไปเปิดประตู เห็นผู้ชายหน้าตาหล่อเหลาคมคายตรงหน้า ถงฮว่าเลิกคิ้ว เอียงหัวคิด ดูเหมือนชื่อ... อะไรนะ
ถงฮว่านึกชื่อไม่ออก อึดอัดนิด ๆ เลยได้แต่ยืนแข็ง
ผู้ชายเห็นถงฮว่าไม่พูด ก็เข้าใจว่าเห็นเขาแล้วดีใจจนพูดไม่ออก
เมื่อมองดูรูปลักษณ์ที่ยังคงโดดเด่นของถงฮว่า รอยยิ้มของเขายิ่งลึกขึ้น: “ฮว่าฮว่า ไม่เจอกันนานเลย”
ถงฮว่า: “เอ่อ...” ขนาดชื่อยังจำไม่ได้ นี่ก็นานจริง ๆ แหละ แล้วอีกอย่าง ใครอนุญาตให้เรียก “ฮว่าฮว่า” สนิทกันนักรึไง?
ผู้ชายยื่นนามบัตรมาให้ ถงฮว่าสายตาดี มองเห็นตัวอักษรเขียนว่า หนิงอวี่ อยู่บนนั้น ก็หน้ามืดลงทันที
นึกออกแล้ว ผู้ชายที่หลงตัวเองและเอาแต่ใจสุด ๆ
ตอนปีหนึ่ง หนิงอวี่เคยตามจีบเธอ แต่ทางบ้านบังคับให้ไปเมืองนอก เขาก็เอาแต่คิดเองว่าจะทำไงดี หาตัวถงฮว่ามาบอกว่า เดี๋ยวรอให้เขาประสบความสำเร็จก่อน แล้วค่อยกลับมาคบกับเธอก็ไม่สาย
ถงฮว่าฟังแล้วอึ้ง ประการแรก เธอไม่เคยตกลงคบกับหนิงอวี่ ประการต่อมา เธอไม่มีพันธะต้องรอใครทั้งนั้น
ตอนเธอกำลังจะอ้าปากอธิบายให้หนิงอวี่เข้าใจ เขากลับยกมือห้าม บอกว่าเขาจะไปแล้ว หันหลังขึ้นรถของคนขับรถประจำบ้านไปเลย
ถงฮว่ามึนงงกับชุดปฏิบัติการนี้ ได้แต่ส่งข้อความไปบอกหนิงอวี่ว่า เธอไม่ได้รู้สึกอะไรด้วย จะไม่คบกับเขา
หนิงอวี่กลับยืนกรานว่า เป็นเพราะเขาจู่ ๆ ก็จะไป ถงฮว่าเลยโกรธถึงได้พูดแบบนี้
คุยกันไม่รู้เรื่องจริง ๆ ถงฮว่าหน้าบึ้งลบเพื่อนทิ้ง
ไม่รู้ว่าหนิงอวี่มาสืบที่อยู่เธอได้ยังไง คงเป็นจากข้อมูลที่กรอกไว้ในมหาวิทยาลัย...
ถงฮว่าพอคิดออก สีหน้าก็แย่ลงไปอีก
จะว่าไปแล้ว ประเภทคนที่ถงฮว่าเกลียด คนที่ฟังภาษาคนไม่รู้เรื่องนี่อยู่อันดับหนึ่งเลย
ตอนอายุ 8 ขวบ เธอสูญเสียพ่อแม่ ครอบครัวลุงในการรวมญาติกลุ่มหนึ่ง เอาใจถงฮว่ามากเป็นพิเศษ จนสุดท้ายได้เป็นผู้ปกครองของเธอ
พอได้ตามที่หวัง พวกเขาก็เลิกเสแสร้งทำดีต่อ เช่นเดียวกับเด็กในนิยายที่ถูกทารุณแบบลับ ๆ เธอกลายเป็นเด็กที่ถูกทารุณเช่นกัน
ไม่ใช่ทางร่างกาย แต่เป็นทางจิตใจ ไม่ว่าเธอจะพูดอะไร ครอบครัวลุงก็ทำเป็นไม่เข้าใจหรือไม่ได้ยิน เมินเฉยต่อความต้องการของเธออย่างสิ้นเชิง
หลายคืน เธอนอนบนเตียงในห้องนอน ฟังเสียงหัวเราะครื้นเครงของครอบครัวลุงจากห้องนั่งเล่นชั้นล่างอย่างชาชิน ใจล่องลอยสงสัยว่า ตัวเองทำอะไรผิดไปรึเปล่า
จนกระทั่งบัตรที่พ่อแม่เตรียมไว้ให้ถูกพบ
ในบัตรมีเงินไม่น้อย ลุงกับป้าสะใภ้รู้เรื่องบัตรนี้ ก็เข้ามาเอาใจใกล้ชิดอีกครั้ง หวังใช้ความเป็นญาติผูกมัด ให้เธอยอมบอกพาสเวิร์ดเอง ถงฮว่าจำคำกำชับที่พ่อแม่เคยบอก แผ่นบัตรนี้ใช้ได้แค่ตัวเอง เธอเลยเลียนแบบวิธีที่ครอบครัวลุงใช้กับเธอ—ทำเป็นฟังไม่รู้เรื่อง ไม่ได้ยิน เมื่อเห็นหน้าตาซีดเขียวด้วยความโกรธของพวกเขา เธอกลับรู้สึกสะใจ
ข่มขู่และล่อลวงครั้งแล้วครั้งเล่า เธอไม่ยอม ลุงของเธอรำคาญ เลยชูกำปั้นขึ้น เธอร้องไห้และขู่ว่าจะไปบอกคนอื่นในตระกูลว่าพวกเขาทารุณเด็ก จะเปลี่ยนผู้ปกครอง จะแจ้งความ! โจรสองคนถึงได้หวาดหวั่น พวกเขาฉลาด เพราะญาติคนอื่นก็จับตาดูแกะอ้วนอย่างถงฮว่าอยู่เหมือนกัน เกิดให้ใครจับได้ว่าทารุณเด็ก เป็ดที่จวนจะถึงปากก็จะบินหนีไป แต่จากนั้น บนโต๊ะอาหารในบ้านก็ไม่เคยมีข้าวของเธออีกเลย แม้แต่ก่อนหน้านั้นก็มีแต่เศษอาหารเหลือทิ้งให้
ถึงตอนนี้เธอถึงค่อยเข้าใจว่า ตัวเองไม่ผิด แต่เป็นเพราะบางคนใจเลวมาก ความดีที่พวกเขามีต่อเธอล้วนมีจุดประสงค์ เธอไม่ต้องการหรอก
แย่มากที่เธอยังเด็กเกินไป ไม่มีสิทธิ์มีเสียง แต่ก็ยังดี ที่เธอยังมีเงิน เลี้ยงตัวเองได้
ของมีค่าในบ้านถูกขายไปจนหมด ถงฮว่ามองดูอย่างเย็นชาอยู่ในมุมมืด แอบใช้มือถืออัดวิดีโอการยักยอกของพวกเขาไว้ เธอไม่รู้ว่าจะมีประโยชน์ไหม แต่รู้ว่าการแจ้งความต้องมีหลักฐาน
ถงฮว่าค่อย ๆ ทำได้ถึงขั้นมองข้ามผลกระทบด้านลบจากคนอื่น สนใจแค่ตัวเอง ในที่สุดเธอก็โตเป็นผู้ใหญ่แล้ว หลังจากไตร่ตรองอย่างถี่ถ้วนก็เลือกเรียนมหาวิทยาลัยในท้องถิ่น ด้วยหน้าตาที่โดดเด่น พอเปิดเทอมถงฮว่าก็ก่อให้เกิดกระแสฮือฮาในมหาวิทยาลัยไม่น้อย มีคนมาจีบไม่ขาด
ตอนนี้ ครอบครัวลุงของเธอ กลับฝันจะสอดมือเข้ามายุ่งกับการแต่งงานของเธอ เตรียมจะขายเธอให้ได้ราคาดี