ในที่เกิดเหตุ มีเพียงถงฮว่ากับหลินซือซือที่มองเห็นข้อมูลโดยละเอียดของปลาเหล่านี้
ถงฮว่าเห็นได้เพราะดวงตาแห่งการพินิจ ส่วนหลินซือซือเห็นได้เพราะอาชีพพ่อครัว ขณะที่มือกินแตงแถวสองเห็นได้แค่ชื่อ
“เป็นอะไรไป ปลาพวกนี้มีปัญหาอะไรงั้นเหรอ?” เทพขวางฆ่าถาม
“ปลาเหล่านี้เป็นวัตถุดิบพิเศษ กินแล้วเพิ่มค่าร่างกายกับพละกำลังได้”
ถงฮว่าไม่ได้ปิดบังอะไร เธอไม่คิดว่าตัวเองคนเดียวจะจับปลาทั้งแม่น้ำได้หมด ต่อให้มี 4 คนก็ยังทำไม่ได้
รู้งี้น่าจะเอาหุ่นยนต์ตกปลามาด้วย
“อะไรนะ?!” เทพขวางฆ่าตกตะลึง เธอเคยซื้ออาหารจานพิเศษจากถงฮว่าแค่จานเดียวเท่านั้น ส่วนช่องทางหาของกินพิเศษอื่น ๆ ที่ช่วยเพิ่มค่าสถานะนั้นมีอยู่อย่างจำกัดมาก
รวยแล้ว...
แม่น้ำใต้ดินสายนี้ทอดยาวจนสุดสายตา ต่อให้ทั้งสี่คนช่วยกันตักสิบวันก็ไม่มีทางหมด ถงฮว่าจึงตัดสินใจทันทีว่าเอาให้เต็มที่ก่อนแล้วค่อยว่ากัน
ทุกคนมีแหจับปลา เทพขวางฆ่าเองก็ไม่หวงวิชา สอนถงฮว่ากับอีกสองคนทอดแหด้วยตัวเอง
ทั้งสี่คนจับปลากันอย่างคึกคัก คนที่เดิมทีไม่ค่อยสนิทกัน สุดท้ายกลับพูดคุยหัวเราะกันราวกับเป็นเพื่อนเก่า
ถงฮว่าอดทอดถอนใจไม่ได้ ตอนหาเงินได้ ใครจะอารมณ์เสียลงล่ะ
ทุกคนโยน “ธุระสำคัญ” ทิ้งไปนานแล้ว ได้ปลาพวกนี้มาก็คุ้มแล้ว ต่อให้ผูกมัดแก่นเกาะไม่ได้ก็ไม่เป็นไร อย่างน้อยก็ไม่ได้มาเสียเที่ยว
ตลอด 3 วันเต็ม ทุกคนผลัดกันพัก แต่ละคนจับปลาแปลกพิเศษในดันเจี้ยนลับได้อย่างน้อย 40,000 ตัว
ขากลับบรรทุกของจนเต็ม!
ที่เก็บของของหลินซือซือกับมือกินแตงแถวสองใส่ไม่พอ ปลาที่เหลือจึงฝากไว้กับถงฮว่าทั้งหมด