มือกินแตงแถวสองนั่งลงอย่างเก้ ๆ กัง ๆ ตามคำชวนของหลินซือซือ แล้วค่อย ๆ จิบโจ๊กทีละนิด
“เพื่อน เธอทำอาหารเพิ่มความสามารถแบบไหนได้อีกบ้าง?” ถงฮว่าลองชิมคำหนึ่ง รู้สึกว่าอาหารเพิ่มความสามารถอร่อยกว่าอาหารทั่วไปเสียอีก
“ทำพวกอาหารแก้พิษ ฟื้นฟูพละกำลัง แล้วก็ฟื้นฟูพลังได้ วัตถุดิบพวกนี้หาไม่ยาก”
“มีแบบเพิ่มพลังโจมตีไหม?”
“มีสิ เชฟระดับกลางปลดล็อกสูตรอาหารที่เพิ่มพละกำลัง 10 แต้มได้นะ มีผลนาน 10 นาที ข้อเสียอย่างเดียวคือวัตถุดิบหายาก มีวัตถุดิบสองอย่างชื่อ ‘ปลาชิกา’ กับ ‘ปลาดาวสองโคม’ ฉันหาเท่าไรก็ยังไม่เจอ”
พอได้ยินดังนั้น ถงฮว่าก็เข้าใจแล้วว่าทำไมหลินซือซือถึงตั้งตัวได้ในเวลาอันสั้น “ผลของมันซ้อนกันได้ไหม?”
“ขอดูหน่อย... พละกำลังซ้อนได้ 3 ครั้ง แต่เวลาไม่ซ้อนกัน”
แค่นั้นก็ไม่เลวแล้ว ถงฮว่ากินคำสุดท้ายเสร็จก็ลุกขึ้น ยืนอยู่ริมยอดเขาแล้วมองลงไปยังเกาะกว้างใหญ่
จากบนยอดเขามองเห็นรอบด้านได้ชัดเจน ถงฮว่ากวาดตามองลงไปท่ามกลางแนวเขาสลับซับซ้อน ก่อนชี้ไปยังหลุมขนาดมหึมาบนพื้น “ต่อไปเราไปที่นั่นกัน”
ตามทิศที่ถงฮว่าชี้ไป หลุมลึกขนาดมหึมาที่ทอดยาวหลายร้อยเมตรและเปล่งแสงสีฟ้าเรืองรองปรากฏขึ้นตรงหน้า รอบขอบหลุมมีเผ่าพันธุ์ต่างถิ่นอยู่แน่นขนัด กำลังค่อย ๆ ปีนลงไป
ถงฮว่าเดินนำลงเขาไปได้ช่วงหนึ่ง จู่ ๆ ก็รู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ
พอหันกลับไปดูก็เห็นหลินซือซือกับมือกินแตงแถวสองพยายามตามถงฮว่าอย่างยากลำบาก ทิ้งระยะห่างไปไกล ขาทั้งสองข้างสั่นพั่บ ๆ ราวกับตะแกรงร่อน
หลินซือซือยังพอไหว เพราะก่อนหน้านี้ถงฮว่าให้เธอกินอาหารสูตรพิเศษจานหนึ่ง หลังจากกินแล้วร่างกายก็เพิ่มขึ้น 2 แต้ม แต่ก็ยังไม่พออยู่ดี