ลีโอนอร์ครุ่นคิดก่อนเอ่ยว่า “ที่เจ้าพูดเมื่อครู่อยากได้หนังสือภาษาทุกเผ่า หยก และอาหาร สเฟียร์รักษา 1 ลูกแลกหนังสือภาษาทุกเผ่า 1 เล่ม หรือหยก 500 ชั่งก็ได้ ถ้าจะแลกอาหารก็ได้เหมือนกัน แต่ข้ารับปากได้แค่ส่งให้ทุกเดือน เพราะอาหารแถวนี้ไม่ได้มีให้ใช้ไม่หมด”
ลูกแก้วเก็บสกิลหนึ่งลูกมีมูลค่า 1,000 เหรียญอสงไขย แลกได้หนึ่งเล่ม ถงฮว่าจึงต้องจ่ายเพียง 1,000 เหรียญอสงไขย
หนังสือภาษาทุกเผ่าหนึ่งเล่มใช้ได้ 10,000 ครั้ง เท่ากับต้นทุนต่อหน้าอยู่ที่เพียง 0.1 เหรียญอสงไขย...
ถงฮว่ายกมุมปากขึ้นเล็กน้อย “ได้ ฉันจองหนังสือภาษาทุกเผ่า 100 เล่ม แล้วก็อาหารรายเดือน ส่วนหยกยังไม่ต้อง”
ลีโอนอร์ยกมุมปากในองศาเดียวกับถงฮว่า “ไม่มีปัญหา” เมื่อมีสเฟียร์รักษาชุดนี้ กำลังรบระดับสูงของเผ่าเงือกก็จะรักษาสภาพให้พร้อมเต็มที่เพื่อรับมือศัตรู การจัดการพวกเผ่าพันธุ์ต่างถิ่นที่อยู่รอบ ๆ ซึ่งน่ารำคาญเหมือนแมลงวันก็ไม่ใช่เรื่องยาก
ทั้งสองฝ่ายต่างคิดว่าตัวเองได้กำไรยับเยิน
ถงฮว่ากลับไปหากลุ่ม ลีโอนอร์กล่าวว่า “ต่อจากนี้ให้โม่ทั่วพาทุกท่านชมรอบ ๆ พอเตรียมเสบียงเรียบร้อย ข้าจะเปิดค่ายกลส่งทุกท่านกลับไป”
ทุกคนไม่มีความเห็น จวงรั่วฮว่าก็ไม่ได้พูดอะไร เธออยากให้ถงฮว่าลืมเรื่องไม่สบอารมณ์เมื่อครู่ แล้วรับรางวัลชิ้นสุดท้ายนี้ไป
เห็นได้ชัดว่าถงฮว่าไม่คิดจะให้โอกาสเธอ โม่ทั่วก้าวเข้ามาแล้วกล่าวอย่างนอบน้อมว่า “ท่านผู้ใหญ่ ไม่ทราบว่าข้าจะมีวาสนาได้เพิ่มท่านเป็นเพื่อนหรือไม่”
“ได้สิ”
คนกับเงือกเพิ่มเพื่อนกันแล้ว ไหน ๆ ก็ว่างอยู่ ถงฮว่าจึงถามว่า “ฉันเดินเล่นในพระราชวังเงือกได้ไหม”