ลีโอนอร์เปิดใช้งานวงแหวนวาร์ป ก่อนจากไป ถงฮว่ามองเห็นคนอื่น ๆ กำลังมุ่งหน้ามาทางลานกว้าง
เธอไม่ได้รอ แต่กลับขึ้นเรือไปก่อน
“เร็วขนาดนี้เลยเหรอ?” อูเฉินขดตัวอยู่ในอ้อมแขนพ่อบ้านแมว กำลังมองสายฝนใต้ชายคาอย่างประหลาดใจ
ถงฮว่าเดินฉับ ๆ เข้าไปอุ้มมันจากมือแมว “คราวนี้ฉันไม่ผิดคำพูดแน่ อ้าปากสิ”
“?” อูเฉินทำตามอย่างว่าง่าย อ้าปากกว้าง
ถงฮว่าเลือกอาหารทะเลที่มีคำว่า ‘อร่อย’ นำหน้าเป็นอย่างแรก แล้วโยนใส่ปากมันทีละชิ้น
“อร่อยไหม?” ถงฮว่าถาม
“อืม... อร่อย...” อูเฉินกินจนหรี่ตาพริ้ม
การ์ดอัญเชิญมีผลเพียง 1 ชั่วโมง แต่ในดันเจี้ยนลับไม่สามารถใช้การ์ดวาร์ปหรือการ์ดอัญเชิญได้ จึงไม่มีตัวนับถอยหลัง
เมื่อออกจากพระราชวังเงือก การ์ดก็เริ่มนับเวลาต่อ จี้ชวนปรากฏตัวบนค่ายกล จากนั้นคนอื่น ๆ ก็กลับมากันครบ
จวงรั่วฮว่าเงียบมาตลอด แม้จะคาดไว้อยู่แล้วว่ารางวัลคงไม่ใช่ของตัวเอง แต่พอต้องเผชิญหน้ากับความจริง เธอก็ยังผิดหวังจนแทบรับไม่ไหว
เธอไม่ใช่คนโง่ที่จงใจหาเรื่องตาย
เพียงแต่ตอนนั้นเพิ่งผ่านช่วงเฉียดตายมา คิดว่าตัวเองคงไม่รอดแล้ว แต่กลับได้รับการช่วยเหลือจากอันดับหนึ่ง ความยินดีที่รอดชีวิตมาได้จึงท่วมท้นอยู่ในใจ
เธอยังคิดด้วยว่าเมื่อได้รับรางวัลแล้ว จะได้ติดตามอันดับหนึ่งเพื่อรับไอเทมจากชั้นสามต่อไปอีก ไม่คิดเลยว่าจะถูกปฏิเสธกะทันหัน
อารมณ์ที่พลิกผันจากเศร้าสุดขีดเป็นดีใจสุดขีดทำให้เธอควบคุมตัวเองไม่ได้ และพูดจาไม่เหมาะสมออกไป
ตอนนี้เธอสงบลงแล้ว เหตุผลบอกให้รู้ว่าอย่าหาเรื่องใส่ตัวอีก
ถงฮว่าไม่ได้ทำอะไรเธอ แค่นี้ก็ควรพอใจแล้ว
เธอมองถงฮว่าด้วยสายตาซับซ้อน ทั้งสองมีพลังต่างกันมาก แถมยังเคยมีเรื่องไม่พอใจกันแบบนี้ ต่อไปคงไม่มีโอกาสเกี่ยวข้องกันอีก