“กล้าดียังไงมาล้อเล่นกับท่านเยี่ยนหลิง!” หลีหยวนตวาดด้วยความโกรธ ก่อนจะเหลือบมองเยี่ยนหลิงอย่างระมัดระวัง แล้วถอยหลังไปหลายก้าว เตรียมพร้อมจะถอยออกจากวงต่อสู้ได้ทุกเมื่อ
เยี่ยนหลิงหัวเราะเสียงแหบพร่าและขุ่นมัว ราวกับเครื่องสูบลมเก่าที่ลมรั่ว “ฮะฮะฮะ… น่าสนใจดีนี่”
ถงฮว่าก็หัวเราะออกมาอย่างไร้สีหน้า “ฮ่าฮ่าฮ่า เธอน่าสนใจกว่าอีกนะ”
เยี่ยนหลิงถูกถงฮว่าทำเอาพูดไม่ออก จึงเอ่ยว่า “ไม่ได้เจอเผ่าพันธุ์ต่างถิ่นที่กล้าต่อปากต่อคำกับฉันมานานแล้ว”
ถงฮว่า “พูดแบบนี้แปลว่าเก่งมากเลยสินะ?”
เมื่อเห็นเธออวดดีขนาดนั้น เยี่ยนหลิงก็เริ่มนึกหวั่นใจ
มันมีความสามารถในการปิดบังร่องรอยการติดตาม แต่ไม่มีความสามารถในการซ่อนข้อมูลพื้นฐาน
ส่วนถงฮว่า มันแอบใช้ไอเทมไปหลายชนิด แต่ก็ยังมองไม่ออกว่าตอนนี้ถงฮว่าอยู่เลเวลไหน
เยี่ยนหลิงหัวเราะไม่ออกแล้ว
—มันรู้แล้วว่าเผ่าพันธุ์ต่างถิ่นตรงหน้าเป็นใคร
วินาทีถัดมา มันเริ่มร่ายคาถา “ข้ามพ้นขอบเขตแห่งทะเลฟ้าซ้อนทับ…*￥%…%……#*… ข้าใช้สัญญาเป็นสื่อนำ…”
ถงฮว่าเห็นดังนั้นก็ไม่ได้ขัดจังหวะ แถมยังรออยู่พักหนึ่งด้วย
ในเมื่อตัวเองไม่กลัวคำสาป ถ้าใช้ ‘สะท้อนเคราะห์ร้าย’ ฆ่าอีกฝ่ายได้ หรือไม่ก็จับมันควบคุมไว้ โอกาสชนะของเธอก็จะสูงขึ้น
“กึ่งเทพแห่งกระแสน้ำในทะเลสงัดอันลึกล้ำ…”
เธอเร่งว่า “ร่ายให้เร็วกว่านี้ได้ไหม? ถ้าทำแบบนี้ ตอนออกรบคงโดนฆ่าตายก่อนปล่อยสกิลได้แล้ว”
เยี่ยนหลิง:……
มันเร่งความเร็วในการร่าย “%……จงฟังเสียงร้องวิงวอนจากใจข้า &……#￥%… เหนือสมุทรอันกว้างใหญ่แห่งนี้…#*!”
ถงฮว่าถากถาง “ไหวไหมเนี่ย? ตั้งนานแล้วยังร่ายไม่จบ หรือแก่จนลิ้นแข็งไปแล้ว?”
ใบหน้าครึ่งซีกของเยี่ยนหลิงบิดเบี้ยวด้วยความโกรธ จนเกือบร่ายคาถาผิด