หนิงอวี่?
คงไม่ใช่ผู้ชายอวดดีที่เธอด่าจนหนีไป ก่อนจะมาถึงดาวไร้ขอบเขตหรอกนะ…
ถงฮว่าพูดไม่ออกไปชั่วขณะ เธอรู้ว่าจิตใจคนเราซับซ้อน ในหมู่มนุษย์ก็มีทั้งคนดีคนชั่วปะปนกัน แต่เธออุตส่าห์มายืนอยู่บนจุดสูงขนาดนี้แล้ว ยังมีคนจงใจมาหาเรื่องอีกหรือ? ไม่รู้ว่าควรเรียกว่าโง่หรือชั่วดี
เห็นถงฮว่ายืนนิ่ง เยี่ยนหลิงก็สร้างกำแพงป้องกันรอบตัวเธอขึ้นมาถึง 10 ชั้น ซ้อนกันปกป้องเธออย่างแน่นหนา
ถงฮว่าพักเรื่องหนิงอวี่ไว้ก่อน แล้วพูดเยาะเย้ยว่า “ลองเดาสิ มีกำแพงบาง ๆ แค่นี้คุ้มกันอยู่ ครึ่งเทพต้องโจมตีกี่ครั้งถึงจะโดนฉัน?”
เยี่ยนหลิงแทบจะคุกเข่าให้เธอแล้ว ความหมายของแม่คุณคนนี้คือไม่คิดจะหนี จะลองดูว่าโดนโจมตีได้กี่ครั้งสินะ…
“ขอร้องล่ะ ปล่อยฉันไปเถอะ อยากได้อะไรก็เอาไปเลย! อยากรู้อะไรฉันก็จะบอกหมด!” เยี่ยนหลิงเห็นครึ่งเทพเหลาติงโจมตีเพียงสองครั้งก็ทำลายกำแพงป้องกันไปถึงหกชั้น ริมฝีปากสั่นระริกขณะพูด
“ที่แท้ก็กลัวตายนี่เอง?” ถงฮว่ายังพูดเยาะเย้ยต่อ
เยี่ยนหลิง: …เธอไม่กลัวตายก็อย่าถ่ายโอนความเสียหายสิ ขึ้นไปรับการโจมตีเองสักสองทีดูบ้าง
“ใช่! ฉันกลัวตาย! ขอร้องล่ะ ปล่อยฉันไปเถอะ…” เยี่ยนหลิงหมดหนทางจริง ๆ มันอ้อนวอนอย่างขมขื่น “ขอแค่ปล่อยฉันไป ฉันจะฟังคุณทุกอย่าง…”
เวลาเรียกเหลาติงออกมาเหลือไม่ถึง 1 นาทีแล้ว ถงฮว่าไม่อยากเสียเวลาอีก จึงถามว่า “คำถามข้อที่สาม หนิงอวี่อยู่ที่ไหน?”
คราวนี้เยี่ยนหลิงยอมพูดดี ๆ “ฉันไม่รู้… เขาซื้อม้วนภารกิจของฉันไป หลังทำภารกิจสำเร็จ ฉันต้องทำตามเงื่อนไขคำสาปให้เขาหนึ่งข้อ เขาขอให้ฉันฆ่ามนุษย์ที่ชื่อ ‘ถงฮว่า’”