ถงฮว่าครุ่นคิด ตอนนี้สถานที่เดียวที่เธอรู้ว่าถูกถล่มด้วยระเบิดก็คือบริเวณใกล้ดันเจี้ยนลับ
เธอกลับไปยังดันเจี้ยนลับอีกครั้ง
ถงฮว่าเข้าออกดันเจี้ยนลับหลายรอบแล้ว หลินซือซือกับคนอื่น ๆ จึงชินตาไปแล้ว
ถงฮว่าเล่าข้อสงสัยในใจให้ทั้งสามคนฟัง เพื่อให้ทุกคนช่วยกันคิดหาทาง
มือกินแตงแถวสองพูดว่า “พี่ใหญ่ ฉันมีข้อสันนิษฐานอย่างหนึ่ง... อาจเกี่ยวกับสัตว์นิทราก็ได้”
ถงฮว่าขยับเก้าอี้เตี้ยไปนั่งข้างมือกินแตงแถวสอง “ยังไงเหรอ?”
“หลังจากพวกเราร่วมมือกันฆ่าสัตว์นิทรา คะแนนในกระดานจัดอันดับก็ถูกหัก แสดงว่าสัตว์นิทราสำคัญกับเกาะนี้มาก เพราะงั้นการก่อสร้างก็น่าจะต้องคำนึงถึงความต้องการของสัตว์นิทรา... ฉันคิดแบบนี้น่ะ” เมื่อเทียบกับก่อนหน้านี้ มือกินแตงแถวสองดูเกร็งน้อยลงมาก และเริ่มแสดงความคิดเห็นของตัวเองมากขึ้นเรื่อย ๆ
ถงฮว่า “พูดถูกแล้ว”
ตอนนั้นเอง เทพขวางฆ่าเทพก็พูดว่า “ถ้าจะมองจากมุมนี้ อย่างแรกเราต้องทำความเข้าใจพฤติกรรมของสัตว์นิทราให้ได้ก่อน”
ถงฮว่า “พูดถูกแล้ว”
หลินซือซือส่งเนื้อย่างเสียบไม้ที่ช่วยฟื้นฟูเรี่ยวแรงให้ถงฮว่า “ฮว่าฮว่า ฉันว่าถ้าจะสร้างเกาะ การสำรวจสภาพแวดล้อมของเกาะก็สำคัญเหมือนกันนะ”
ถงฮว่ากัดเนื้อย่างไปคำหนึ่ง ความเหนื่อยล้าก็หายไป “ที่เธอพูดก็ถูกเหมือนกัน”
“แล้วเธอคิดว่ายังไง?” หลินซือซือถามกลับ อีกสองคนก็หันมามองด้วย
“ถ้ารวมกับที่พูดกันเมื่อกี้ ฉันว่าการที่สัตว์นิทรามารวมตัวกันแถวต้นไม้ดาวร่วงมันน่าสงสัยมาก” ถงฮว่าลุกขึ้นยืน “สัตว์นิทราที่นี่มาจากไหน สัตว์นิทราข้างนอกไม่เข้ามาในดันเจี้ยนลับ แล้วพวกมันกินอะไรกัน เรื่องพวกนี้ต้องสืบให้รู้ทีละข้อ”