เพื่อไม่ให้ตำแหน่งดันเจี้ยนลับรั่วไหล ถงฮวาส่งลูกแก้วลอบเร้นให้เทพขวางฆ่าเทพ จากนั้นก็พาทั้งสามคนไปพบมู่เซ่อด้วยท่าเดิมกับตอนเข้าไปในดันเจี้ยนลับ
ถงฮว่าเหลือบมองรูปร่างของมู่เซ่อ ก่อนถามอย่างกระอักกระอ่วนว่า “เอ่อ... เจ้าแบกสี่คนไหวไหม?”
มู่เซ่อ: ?
จะให้มันเหนื่อยตายไปเลยหรือไง
“ขึ้นมาเลย!” มู่เซ่อพูดอย่างหัวเสีย
ด้วยค่าสถานะของมู่เซ่อ น้ำหนักของคนไม่กี่คนไม่นับเป็นอะไรเลย แต่ในแง่ภาพลักษณ์ นี่มันดูถูกแมวชัด ๆ
เทพขวางฆ่าเทพตกใจซ้ำแล้วซ้ำเล่า “มันกลายเป็นพาหนะของเธอไปแล้วเหรอ?”
ถงฮว่าเชิดหน้าขึ้น “ใช่แล้ว” เธอลูบขนสีดำของมู่เซ่อ แต่มันบิดตัวหลบจนเธอถูกดันออกไป
เทพขวางฆ่าเทพคิดในใจ: สุดยอดไปเลย รู้สึกว่าระดับความยากในการเอาชีวิตรอดของตัวเองกับถงฮว่าไม่เท่ากันเลยสักนิด
ทั้งสี่คนเพิ่งนั่งลงเรียบร้อย ก็มีเสียงลังเลดังมาจากด้านหลัง “มู่เซ่อ?”
ร่างของมู่เซ่อแข็งทื่อ ก่อนจะโก่งตัวขึ้น ขนนุ่มฟูชี้ตั้งเหมือนเม่น จนดันถงฮว่ากับคนอื่น ๆ เกือบตกลงไป
ถงฮว่าหันกลับไปมอง เห็นแมวดำตัวหนึ่งนั่งหมอบอยู่บนต้นไม้ บนหัวมีแถบสีเหลืองสามเส้นคล้ายหน้าม้า
ถงฮว่าอยู่ด้านหน้าสุด เธอก้มลงกระซิบข้างหูมันว่า “รีบทำเป็นว่าไม่ใช่เจ้า เจ้าชื่อแสงอรุณต่างหาก ไป!”
มู่เซ่อที่ตื่นตระหนกสุดขีดบีบเสียงให้แหลมแล้วร้องว่า “ข้าไม่ใช่มู่เซ่อ ข้าคือแสงอรุณ!” จากนั้นก็เปิดใช้สกิลลอบเร้นแล้วพุ่งทะยานออกไปอย่างรวดเร็ว
ถงฮว่ากับอีกสามคนนั่งอยู่บนพาหนะโปร่งใส ราวกับกำลังเคลื่อนที่ไปในอากาศ ดูพิกลอย่างยิ่ง