“ท่านหัวหน้าเผ่า ข้าไม่กล้าอีกแล้ว... เป็นเพราะข้าถูกความโลภครอบงำชั่ววูบ มี มี มีเผ่าผูกวิญญาณยุยงให้ข้าทำแบบนี้!” จวี้หลิงทรุดเข่าลงดังตุบ โคลนกระเด็นขึ้นมา “ขอร้องล่ะ ท่านไว้ชีวิตข้าด้วย...”
ถงฮว่ากำลังสื่อสารกับอูเฉินผ่าน ‘ส่งเสียงผ่านสัญญาจิต’：【ถึงหรือยัง แถวนั้นมีเผ่าผูกวิญญาณไหม?】
อูเฉิน：【ไม่มี ไปกันหมดแล้ว เหลือแต่สัตว์ต่างถิ่น】
ถงฮว่า：【รีบจัดการให้เร็วที่สุด】
อูเฉิน：【ได้】
สัตว์ต่างถิ่นที่ถูกเผ่าผูกวิญญาณควบคุมรวมตัวกันอยู่ใต้คุก อูเฉินแปลงหนวดทั้งแปดให้กลายเป็นหนาม แทงสัตว์ต่างถิ่นทีละตัวจนพรุนไปหมด
พวกมันยังไม่ทันได้กรีดร้อง ก็จมหายลงไปในบึงอย่างเงียบเชียบ
อูเฉินลอบเร้นอยู่ ใช้หนวดแทงประสานกับลูกแก้วสกิลสร้างความเสียหายที่ถงฮว่าให้มา จัดการสัตว์ต่างถิ่นทั่วทั้งบึงอย่างรวดเร็ว
กรงขังไม่ใช่ไอเทมระดับสูง อูเฉินจึงไม่ได้ทุบกรงด้วยตัวเอง เพราะทำแบบนั้นจะเผยตำแหน่งของตัวเอง
มันจำคำพูดของถงฮว่าได้ขึ้นใจว่าอย่าคลายสกิลลอบเร้นง่าย ๆ
พวกสิ่งไร้รูปร่างหลับตาอยู่ในกรงอย่างเงียบสงบ การจู่โจมฉับพลันครั้งนี้ไม่ได้ทำให้สิ่งไร้รูปร่างตนไหนตื่นตกใจเลย
อูเฉินขว้างลูกแก้วสกิลที่สลักสกิลฟันวายุไว้สองลูกใส่กรง ผ่ากรงจนเกิดช่องโหว่ขึ้นมาได้ในที่สุด
พวกสิ่งไร้รูปร่างในกรงลืมตาขึ้น สายตาพากันจับจ้องไปยังช่องโหว่ ดวงตาไร้ทั้งความโศกเศร้าและความยินดี
“มีทางออกแล้ว เราจะไปกันไหม?”
“ไปแล้วจะไปไหนได้...”
“พวกเราจบสิ้นกันไปนานแล้ว จะตายช้าหรือตายเร็วต่างกันตรงไหน”
“ข้าไม่ไปแล้ว”
“ข้าก็ไม่ไป หัวหน้าเผ่าถูกจับไปแล้ว ไม่มีความหมายอีกต่อไป”