ถงฮว่าหยิบยาน้ำสองขวดที่ค้นมาได้จากบ้านต้นไม้ของเยี่ยนหลิงออกมา ขวดหนึ่งเป็นยาลบความทรงจำ อีกขวดเป็นยาลบความทรงจำเฉพาะเรื่อง [ยาลบความทรงจำ: เมื่อดื่มแล้ว ความทรงจำของวันนั้นจะหายไป]
[ยาลบความทรงจำเฉพาะเรื่อง: เมื่อดื่มแล้ว ความทรงจำทั้งหมดเกี่ยวกับฉากที่ระบุจะหายไป]
ถงฮว่าอธิบายสรรพคุณของยาให้มันฟัง ก่อนยื่นให้ “ดื่มซะ ลืมเรื่องที่เธอให้เศษเสี้ยวเทพประทานแก่อูเฉินเสีย ไม่อย่างนั้นถ้าเธอถูกจับได้ขึ้นมา ฉันกับอูเฉิน…เจ้าตัวเล็กจะตกอยู่ในอันตราย”
“ดื่มยาลบความทรงจำเฉพาะเรื่องก่อน”
มู่เฉินรับไปแล้วดื่มจนหมดอย่างไม่ลังเล
“ขวดนี้ก็ดื่มด้วย”
มู่เฉินไม่ลังเลเช่นกัน รีบดื่มเข้าไปทันที จากนั้นก็สับสนงุนงง “เฉินเฉิน?! ทำไมฉันมาอยู่ที่นี่…แล้วเธอเป็นใคร?”
ถงฮว่าเล่าเรื่องคร่าว ๆ สรุปก็คือเธอเป็นคนช่วยมันไว้ ส่วนอูเฉินก็ใช้ชีวิตอยู่ที่นี่ได้ดี จากนั้นจึงลองหยั่งเชิงว่า “ฉันช่วยเธอกับอูเฉินไว้ ขอเศษเสี้ยวเทพประทานเป็นการตอบแทน คงไม่เกินไปใช่ไหม?”
“เฮ้อ…” มู่เฉินถอนหายใจยาว “ถ้าอยากได้ก็เอาไปเถอะ เผ่าของเรารักษาสิ่งนี้ไว้ไม่ได้หรอก ฉันเอาเศษเสี้ยวอาร์ติแฟกต์ระดับเทพไปวางไว้ที่…เอ๊ะ? วางไว้ที่ไหนนะ ขอคิดก่อน” มู่เฉินขมวดคิ้วครุ่นคิดจนหัวแทบระเบิด “ฉันจำได้ชัด ๆ ว่าตัวเองเป็นคนเอาไปวาง แล้วตกลงวางไว้ที่ไหนกัน…”
มู่เฉินกระวนกระวายใจมาก ของที่ตัวเองเฝ้ารักษามานานขนาดนี้ ทำไมถึงลืมไปได้?
ดูท่ายาน้ำจะได้ผลดีมาก
ถงฮว่าเล่าสาเหตุให้มันฟังคร่าว ๆ
พอฟังจบ มู่เฉินก็เข้าใจขึ้นมาทันที “ที่แท้ก็เป็นแบบนี้นี่เอง ในเมื่อเฉินเฉินปลอดภัยดีอยู่ที่นี่ ฉันก็วางใจแล้ว ฉันมีสถานะอ่อนไหว อยู่ที่นี่ต่อไปคงไม่เหมาะ ต้องไปแล้ว”