ประตูเปิดออก ไอร้อนก็พุ่งเข้าปะทะใบหน้า
ภายในห้องน้ำถูกปกคลุมด้วยไอขาว ฝักบัวยังคงพ่นน้ำร้อนออกมา
ซูอิ่งเสวี่ยเอาแขนกอดอก นั่งพิงกำแพง ริมฝีปากเริ่มเขียวคล้ำ ร่างกายสั่นเทาไปทั้งตัว
ผมยาวเปียกชื้นหยดน้ำลงมา สายน้ำไหลเลียบหูค่อยๆ รินผ่านลำคอ ผ่านกระดูกไหปลาร้า ลอดผ่านซอกเขาทั้งสองข้างลงไป
ภาพตรงหน้าทำให้สมองของเย่เหิงดับวูบไปหนึ่งวินาที ถึงแม้เขาจะเคยทำหน้าที่อุ่นเตียงให้อาจารย์บ่อยครั้ง แต่นี่เป็นครั้งแรกที่ได้ชื่นชมร่างกายอันงดงามเช่นนี้อย่างตรงไปตรงมา
แม้แต่เขาก็ต้องยอมรับว่ารูปร่างของซูอิ่งเสวี่ยโดดเด่นเป็นอย่างมาก เปลี่ยนเป็นชายคนไหนก็คงไม่อาจกดพลังปราณให้สงบลงได้
ผิวขาวเนียนแน่น ท่ามกลางบรรยากาศชื้นร้อนในห้องน้ำกลับดูขาวอมชมพูอย่างยิ่ง ดั่งลูกท้อสุกงอมที่ชวนให้ใครต่อใครอดใจไม่ไหวอยากจะเข้าไปเด็ด
เอวบางเพียงหนึ่งกำมือ อกผายพกพา ต้นขากลมกลึงยาวได้สัดส่วน ขาเรียวตรง ปลายเท้าเม็ดเล็ก ๆ เรียงตัวสวยงาม ชวนให้เผลอยื่นมือไปลูบไล้เล่น
เย่เหิงแทบจะควบคุมตัวเองเอาไว้ไม่อยู่!
หากไม่รีบระงับการหมุนเวียนของเคล็ดวิชาเอาไว้ วันนี้คงจะทำผิดมหันต์ไปแล้ว
ซูอิ่งเสวี่ยสัมผัสได้ถึงความผิดปกติ เธอพยายามลืมตาขึ้นมา ก็เห็นสายตาที่ไม่ปิดบังของเย่เหิง
เมื่อครู่เธอกำลังอาบน้ำอยู่ ร่างกายเปลือยเปล่าไม่มีอะไรปกปิดเลยสักนิด!
ตั้งแต่เด็กจนโต ผู้ชายที่เข้าใกล้เธอมีเพียงไม่กี่คน คิดไม่ถึงว่าจะถูกมองจนเห็นหมดทั้งตัวอย่างนี้!
"อ๊า!"
เธอร้องเสียงแหลม
ไม่ทันสนใจความไม่สบายตัวของร่างกาย เธอรีบลุกขึ้นทันที แต่ก็นึกขึ้นได้ว่าตัวเองไม่ได้สวมเสื้อผ้าแม้ชิ้นเดียว ถ้าลุกขึ้นยืน ก็จะยิ่งถูกมองเห็นชัดเจนยิ่งขึ้นไม่ใช่หรือ!
ในฐานะประธานบริษัท จิตใจของเธอเยือกเย็นมาก ถึงแม้ภายในจะอับอายและโกรธแค้นเพียงใด แต่ก็ยังกดอารมณ์เอาไว้ได้
นางจึงหยุดการเคลื่อนไหว คงท่าเดิม พยายามใช้มือปิดจุดสำคัญให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้
แต่ก็น่าเสียดายที่รูปร่างดีเกินไป ถึงแม้จะพยายามอย่างเต็มที่แล้ว แต่ก็ไม่อาจปิดบังได้อยู่ดี
กลับกลายเป็นว่า ท่วงท่าอับอายจนหน้าแดงระเรื่อแต่ไร้ทางสู้เช่นนี้ ยิ่งทำเอาคนดูคันไม้คันมือขึ้นมาอีก
"ใคร...ใครให้เจ้าเข้ามา! เจ้า...เจ้าออกไปเดี๋ยวนี้ ไอ้สัตว์ ไอ้เลว! ถ้าไม่ออกไป ต่อให้เจ้าช่วยปู่ข้าไว้ ข้าก็ไม่มีวันปล่อยเจ้าไปแน่!"
แต่เย่เหิงเหมือนไม่ได้ยินคำพูดนี้ ไม่เพียงแต่ไม่ออกไป กลับใช้สายตามองสำรวจร่างกายนางจากบนลงล่าง
แน่นอนว่าครั้งนี้ไม่ใช่เพื่อชื่นชม แต่เพื่อตรวจอาการ
การดู ฟัง ถาม จับชีพจร การดูนั้นมาก่อนเป็นอันดับแรก
ด้วยวิชาแพทย์ขั้นปรมาจารย์ เขาสามารถวินิจฉัยได้ทันทีว่านี่คือความหนาวเย็นที่แทรกซึมเข้ามาจากภายในสู่ภายนอก
เพียงแต่...
ตอนกลางวันไม่มีอะไรผิดปกติเลย ทำไมจู่ ๆ ถึงถูกความหนาวเย็นรุกรานได้ล่ะ?
นึกไปถึงว่า อาจารย์เลือกคู่หมั้นคนนี้มาเพื่อให้เขาฝึกเคล็ดวิชาโดยเฉพาะ
"หรือว่า...?"
ซูอิ่งเสวี่ยเองก็ดูถูกเย่เหิงอยู่แล้ว
คิดว่าเขามาจากเขามาจากดอย ไม่คู่ควรกับภาพสังคมชั้นสูงในใจของเธอ
ตอนนี้ ชาวบ้านบ้านนอกคนนี้ ไม่เพียงแต่กลายเป็นคู่หมั้นของเธอได้ แถมยังกล้ามองร่างกายของเธอจนหมดทั้งตัวอย่างในวันแรกที่รู้จักกันอีก
นี่มันทำให้เธอโกรธแค้นเพียงใด!
"ห้ามมอง! ถ้ายังมอง...ถ้ายังมองอีกก็อย่าหาว่าไม่เตือน ข้าจะแจ้งตำรวจจับเจ้า!"
เย่เหิงย่อมไม่กลัวคำขู่ของซูอิ่งเสวี่ย
เพื่อยืนยันความคิดของตัวเอง เขายื่นมือไปทางซูอิ่งเสวี่ย
"ยื่นมือขวาให้ข้า"
"จะ...จะทำอะไร?"
ซูอิ่งเสวี่ยไม่มีทางยอมแน่ ถ้าปล่อยมือออกไป ตัวเองก็จะถูกมองเห็นจนหมดตัวจริง ๆ!
เย่เหิงมองออกถึงความคิดของนาง จึงไม่พูดอะไรอีก จำใจยื่นมือไปดึงมือขวาของนางออกมา ใช้มือจับข้อมือดูชีพจร
ผ้าปิดบังสุดท้ายถูกดึงออก คุณหนูใหญ่ผู้เย็นชาคนนี้ไม่อาจรักษาภาพพจน์น้ำแข็งเอาไว้ได้อีกต่อไป น้ำเสียงสั่นเครือพร้อมกับเสียงสะอื้นด่า
"เย่เหิง เจ้ามันสารเลว!"
วินาทีที่ปลายนิ้วของเย่เหิงสัมผัสกับชีพจร ความเย็นวาบหนึ่งก็พุ่งเข้าสู่ร่างกายของเขาตามจังหวะการเต้นของชีพจร
แววตาของเขาเปลี่ยนไปเล็กน้อย
สมดังที่คิด!
"ความเย็นในร่างกายเจ้านี้ดุร้ายมาก และเริ่มกำเริบมาตั้งแต่อายุสิบสองปี ไม่เคยถูกระงับได้ ยิ่งนานวันยิ่งรุนแรงขึ้น"
เขาปล่อยข้อมือ เห็นซูอิ่งเสวี่ยสงบลงเล็กน้อย จึงวิเคราะห์ต่อไปว่า
"ไม่ผิดไปจากที่ข้าคาด ในแต่ละปีจะมีอยู่สองสามวันที่เจ้าจะมีอาการเช่นนี้ เป็นอยู่อย่างนั้นหลายปี ยิ่งนานก็ยิ่งหนักและถี่ขึ้น ระยะเวลาจากสิบกว่าวินาทีก็ยาวขึ้นเป็นชั่วโมงกว่า ข้าพูดถูกหรือไม่"
ซูอิ่งเสวี่ยฟังจนตะลึง นี่มันเป็นความลับที่มีเพียงคนสำคัญในตระกูลเย่เท่านั้นที่รู้ เย่เหิงรู้ได้อย่างไร!
นางถามออกไปโดยไม่ทันคิด "หรือปู่บอกเจ้า?"
เสียงของประโยคนี้เบาลงเรื่อย ๆ เพราะนางนึกขึ้นได้ว่าปู่ของนางก็คือคนที่เย่เหิงช่วยไว้
ด้วยวิชาแพทย์ของอีกฝ่าย บางทีอาจไม่จำเป็นต้องให้ปู่บอก เขาก็สามารถมองออกได้เอง
เย่เหิงอธิบายต่อ
"เจ้าเป็นร่างกระจกสวยเยือกแข็ง ธาตุน้ำแข็งกลายพันธุ์โดยกำเนิด ในร่างกายมีหัวใจกระจกสวยเยือกแข็งซ่อนอยู่"
"หัวใจนี้จะปลดปล่อยพลังน้ำแข็งขั้นต้นออกมาอย่างต่อเนื่องกัดกร่อนร่างของเจ้าเอง จำเป็นต้องมีคนช่วยเจ้านำพลังน้ำแข็งขั้นต้นนี้ออกมา จึงจะสามารถเปลี่ยนและใช้พลังนี้ได้"
ทว่า นักบำเพ็ญเพียรในแคว้นต้าเซี่ยถูกจำกัด คนทั่วไปยากจะเข้าถึงได้ ทั้งตระกูลซู ก็มีเพียงคุณปู่ซูฉางหงเท่านั้นที่เคยสัมผัสกับนักบำเพ็ญตัวจริง
ดังนั้นซูอิ่งเสวี่ยจึงไม่เข้าใจเลยแม้แต่น้อย คิดไปเองว่าเป็นศัพท์เทคนิคการแพทย์แผนจีนของเย่เหิง
"อย่าขยับ ข้าจะใช้วิชาเข็มดึงความเย็นในตัวเจ้าออกมา"
ครั้งนี้ ซูอิ่งเสวี่ยไม่มีคำพูดขัดขืนอีกต่อไป
ความเจ็บปวดแทรกซึมไปทั่วทั้งร่างกายของนาง
เวลานี้การปลดปล่อยพลังน้ำแข็งขั้นต้นถึงขีดสุด มือนางจับเย่เหิงแน่น เหงื่อและละอองน้ำกลิ้งลงมาเป็นเม็ด ๆ
สายตานางเริ่มพร่ามัว ใบหน้าของเย่เหิงตรงหน้าซ้อนทับกับโคมไฟบนเพดานห้องน้ำ
"เจ็บ...ข้า..."
เย่เหิงรีบหยิบเข็มเงินออกมา สายตาจดจ่อ มือขวาจิ้มรวมเป็นกระบอง ปลายนิ้วรวมแสงสีทองร้อนแรงเล็กน้อยไหลเข้าไปในเข็มเงินจนหมด
แสงนี้ถึงจะไม่เจิดจ้า แต่แฝงไปด้วยพลังบริสุทธิ์หยางถึงขีดสุด นี่คือท่าเริ่มต้นของเคล็ดวิชาเข็มสุริยันจันทรา
เขาขยับข้อมือ แสงสีทองกลายเป็นเส้นแสงละเอียดที่แทบมองไม่เห็น แทงเข้าจุดอินถังกลางหน้าผากของซูอิ่งเสวี่ยอย่างแม่นยำ
เย่เหิงไม่หยุดนิ่ง คว้าข้อเท้าที่เย็นเฉียบของซูอิ่งเสวี่ย แล้วจิ้มไปที่จุดหย่งเฉวียนที่กลางฝ่าเท้า
สุดท้าย เขาแตะเบา ๆ ตรงตำแหน่งชีพจรที่ข้อมือขวาของนางที่เคยจับไว้ก่อนหน้านี้ ซึ่งเป็นจุดที่ความเย็นถูกรวบรวมไว้!
ครบสามเข็ม
พลังน้ำแข็งขั้นต้นที่ทรมานซูอิ่งเสวี่ยจนแทบเอาชีวิตไม่รอด กลับไหลผ่านเข็มเงินเข้าไปในร่างกายของเย่เหิง
แต่เขาไม่เพียงไม่กลัว กลับดีใจเป็นอย่างยิ่ง
พลังน้ำแข็งขั้นต้นอันบริสุทธิ์นี้ไม่ได้ทำลายรากฐานหยางแข็งแกร่งของเย่เหิง กลับถูกพลังอันลึกลับของเคล็ดวิชาแกนลึกลับสุริยันจันทราเปลี่ยนและหลอมรวมอย่างรวดเร็ว
ส่วนหนึ่ง ทำให้หยินหยางของเคล็ดวิชาหมุนเวียนกลมกลืนยิ่งขึ้น กำแพงขอบเขตเริ่มสั่นไหว บำเพ็ญเพียรภายใต้การกระตุ้นของความเย็นไม่ลดลงกลับเพิ่มสูงขึ้น บริสุทธิ์แน่นหนายิ่งขึ้น
อีกส่วนถูกเคล็ดวิชาแย่งชิงและหลอมรวมอย่างตะกละตะกลาม กลายเป็นพลังน้ำแข็งขั้นต้นอันบริสุทธิ์ของเย่เหิงเอง หลอมรวมจมลงสู่ส่วนลึกของตันเถียน ดั่งเมล็ดพันธุ์น้ำแข็งเม็ดหนึ่ง
เย่เหิงค่อย ๆ ดึงมือกลับ สัมผัสได้ถึงเคล็ดวิชาในร่างกายที่สมบูรณ์ขึ้น หัวใจเต็มไปด้วยความสั่นสะเทือนและความดีใจปนกัน:
"ไม่ผิด! ร่างกระจกสวยเยือกแข็งนี้...ถึงไม่เคยร่วมหลับนอน แค่ถ่ายทอดพลังน้ำแข็งมาเพียงบางส่วน ก็มีผลวิเศษถึงเพียงนี้! ดูเหมือนการจัดการของอาจารย์จะแฝงความหมายอันลึกซึ้งจริง ๆ..."