“??? ใครก็ได้บอกฉันทีว่าเกิดอะไรขึ้น?”
“ฝ่ายตรงข้ามชุดหกปลอมหรือไงไอ้หนุ่ม?”
“สตรีมเมอร์ที่รัก พูดตามตรงเลย เปิดโปรแกรมแฮกหรือเปล่า?”
...
เฉินอวี้เหลือบมองแชตแล้วค่อย ๆ อธิบาย:
“กระสุนเลเวล 0 พวกคุณคงดูดีแล้วใช่ไหม ความเสียหายพื้นฐาน 140% มากกว่ากระสุนอื่นถึง 40%”
แชต: “ใช่ ๆ ๆ”
“แล้วชุดเกราะกันแขนขาไม่ได้ใช่ไหม?”
“อัตราการยิงของ AR57 ทุกคนคงไม่แปลกใจ แม้ยิงแขนขาจะเสียหายน้อย แต่ฉันยิงเร็ว”
“สตรีมเมอร์ศึกษาละเอียดมาแล้ว กระสุนทอง M7 ยิงชุดหกใช้เวลา 0.47 วินาที ส่วน AR57 ยิงแขนขาใช้แค่ 0.34 วินาที”
“เข้าใจแล้วใช่ไหม?”
แชตต่างพากันเข้าใจแจ่มแจ้ง
“บ้าเอ้ย! จริงหรือเปล่า? เดี๋ยวฉันไปลองที่สนามฝึกเลย!”
“สตรีมเมอร์ ฉันดูไม่ผิดใช่ไหม ปืนAR57ของคุณเล็งเต็มกำลังหรือนี่? ปืนที่เล็งเต็มกำลังราคา 1.8แสน? เร็ว ๆ ส่งรหัสแต่งปืนมาสิสตรีมเมอร์!”
“ทางนอกคอกแค่นั้นเอง ระยะไกลก็ยังห่วยไม่ใช่เหรอ? มีความสามารถก็สู้ตรง ๆ สิ?”
“สตรีมเมอร์ที่รัก แล้วหมอหญิงคนนั้นจะทำยังไง? ฉันเห็นเธอแบกแค่กระเป๋าแดงใบใหญ่ สู้ใช้ขวานฟันเธอเลยไหม?”
และแชตอื่น ๆ ก็ตามมาติด ๆ
“ฟันเธอ! ฟันเธอ!”
“คนคุ้มกันหมาตายก็สมควร แล้วเจ้านายก็สมควรโดนเล่นงาน!”
...
ส่วนเฉินอวี้ ก็เลือกวิธีที่แชตแนะนำมากที่สุดตามเคย
“ใครยังไม่ได้กดติดตาม กดติดตามหน่อยนะ ถึงแม้สตรีมเมอร์มีหลักการว่า ปืนไม่ฆ่าคนแก่เด็กผู้หญิง”
“แต่สตรีมเมอร์ยังมีขวานอีกเบอร์หนึ่งในสำนัก!”
พูดจบ เขาก็หยิบ “ทะเลดำ” ออกมา
ส่วนหมอหญิงคนนั้น หลังคนคุ้มกันล้มหมดแล้วก็แอบอยู่หลังกล่องขนส่งทางอากาศ
ไม่กล้าขยับแม้แต่น้อย กลัวว่าเฉินอวี้จะได้ยินเสียงแล้วส่งเธอกลับบ้าน
ถึงแม้จะแบกแค่กระเป๋าแดงใบใหญ่เข้ามา แต่นั่นก็เป็นชุดเตรียมรบชุดเดียวที่เหลืออยู่หลังเธอล้มละลาย
เอ๊ะ? มีเสียงฝีเท้า จะไปแล้วเหรอ?
เธอเดินย่อง ๆ อย่างเงียบเชียบ อยากจะโผล่หัวไปดูความเคลื่อนไหวของเฉินอวี้
ไม่คิดว่า เพิ่งโผล่หัวออกไป ก็เห็นโมเดล 3 มิติหน้าหมอผึ้งจ้องมองตัวเองอยู่
ความน่าสะพรึงกลัวนั้นไม่ต้องพูดถึง
“อ๊า!”
เจ้านายสาวตกใจจนเมาส์หลุดมือไปในพริบตา
มองดูตัวเองในหน้าจอเกมที่ถูกขวานฟันซ้ำแล้วซ้ำเล่าแต่กลับทำอะไรไม่ได้ เธอจมดิ่งสู่ความสิ้นหวังอย่างสุดซึ้ง
[“นักบินเอซอวี้” สังหาร “แกะน้อยovo”]
“ฉันไม่เล่นแล้ว! ไม่เล่นแล้ว! รีบคืนเงินฉัน! อืออือ! ฉันจะฟ้องพวกคุณ!”
...
ในห้องไลฟ์ถังโจวอีสปอร์ต อู๋ยาจ้องมองตัวอักษรสี่ตัวบนหน้าจออย่างเหม่อลอย
[ล้มเหลวในการถอนกำลัง]
แม้จะได้ยินเจ้านายสาวขู่จะฟ้อง เขาก็ยังเฉยเมย ปากพึมพำซ้ำแล้วซ้ำเล่า “ฉันทำเควสต์พัง...”
เขาอย่างไม่ยอมแพ้ดูรีเพลย์ซ้ำแล้วซ้ำเล่า เลื่อนแผงสรุปผลขึ้นลง
แต่ข้อมูลก็ไม่เปลี่ยนแปลงแม้แต่น้อย
หมอผึ้ง กระสุนเลเวล 0 กระโดดลากตัวเอง
ถ้าเป็นเมื่อก่อน ตัวเองแค่คิดก็คงหัวเราะได้ทั้งวันแล้ว
แต่พอเจอจริง ๆ เขาจะหัวเราะออกมาได้ยังไง
“คุณโอเคไหม?”
ได้ยินเสียงถามของเจียหาวอยู่ข้างหู อู๋ยาอยากจะด่าออกไปให้หมด
ทำไมไม่ฟังตัวเอง? ทำไมต้องหยิ่งยโสไม่มองใครในสายตา
แต่ตัวเขาเองล่ะ? ก็ไม่เหมือนกันเหรอ เวลาเจอเจ้านายพวกนั้น แม้ตัวเองจะไม่ได้แสดงท่าทีหยิ่งยโส
แต่ในใจ ก็ดูถูกเจ้านายพวกนั้นอยู่ดี
ก็แค่มีเงินสกปรกไม่กี่บาท ทำไมฉันต้องพูดจาดี ๆ ยิ้มแย้มต้อนรับด้วย
อาจจะจนกระทั่งวันนี้ที่แพ้เป็นครั้งแรก อู๋ยาถึงได้มองเห็นความหยิ่งยโสอันมืดบอดของตัวเองอย่างแท้จริง
ในแชตที่ปลอบโยนหลั่งไหล มีคำเยาะเย้ยตัวเองปนอยู่บ้าง
“อัจฉริยะ FPS? แค่นี้เหรอ? ฉันว่ายังสู้หมาข้างทางไม่ได้เลยด้วยซ้ำ?”
“พวกพ้อง ฉันค้นหาแล้ว หมอผึ้งคนนั้นก็เป็นสตรีมเมอร์บนแพลตฟอร์มอินฟูเหมือนกัน! ชื่อนักบินเอซเฉินอวี้!”
“ไปกันเถอะพวกพ้อง ดูหมาเปียกตัวหนึ่งมีอะไรน่าสนใจ? สู้สตรีมเมอร์ที่มีแฟนคลับร้อยคนยังไม่ได้ เหอะ ๆ”
...
ทันใดนั้น โทรศัพท์ของอู๋ยาก็มีข้อความเข้ามาหลายข้อความ
“อู๋ยา คุณกับเจียหาวถูกฟ้องร้อง ข้อหาพูดจาหยาบคาย ทัศนคติไม่ดี ขอถอนออเดอร์”
“อีกทั้งยังบอกว่าเธอทำเควสต์พัง... หรือว่าเจ้านายคนนั้นโกหกเพื่อจะได้ของฟรี?”
“ฉันบอกแล้วไง ตอนเธอสั่งยังทำตัวลุกลี้ลุกลน ไม่เคยเห็นโลกกว้าง ไม่ใช่คนดีอะไร...”
ได้ยินแชทของฝ่ายบริการลูกค้าดูถูกเจ้านายสาวคนนั้น ครั้งนี้อู๋ยาไม่นิ่งดูดาย แต่กลับพูดแทนเธอ:
“ไม่ใช่ ปัญหาอยู่ที่ฉันกับเจียหาว ฉันจะติดต่อสมาคมการค้าตอนนี้เลย ให้เปลี่ยนคนอื่นมาปฏิบัติหน้าที่ไลฟ์สด”
“เดี๋ยวฉันกับเจ้านายจัดการในกลุ่มก่อน ไว้คุยกัน”
จากนั้นเขาก็ฝืนยิ้มบาง ๆ มองไปที่กล้อง
“ขอบคุณทุกคนที่รับชม เดี๋ยวจะมีนักสู้คนอื่นมาไลฟ์แทน ฉันขอตัวลงก่อน”
พูดจบ เขาก็ปิดไลฟ์สด
...
อีกด้านหนึ่ง ห้องไลฟ์ของเฉินอวี้เต็มไปด้วยความคึกคัก
กินข้าวไปด้วย เปิดเพลงไปด้วย
“ยิ้มหนึ่งในยุทธจักร คลื่นซัดกระหน่ำ ลืมโลกียวิสัยจนหมดสิ้น...”
“ถึงเวลานี้ก็มีเพื่อนเก่าสงสัยแล้ว อาวี่ อาวี่ ฝีมือคุณฝึกฝนมาได้ยังไง?”
“โอเค เพื่อนเก่า ฉันจะบอกให้! บางอย่าง! คนเรา! เกิดมาก็มีแล้ว!”
“ถ้าเธอไม่มี ก็ต้องเรียนรู้แนวคิดจากสตรีมเมอร์! และเรียนรู้สิ่งเหล่านี้จากสตรีมเมอร์!”
ส่วนแชตก็เดือดพล่านไปหมด
“พูดไร้สาระอะไรกันสตรีมเมอร์? กินข้าวให้เรียบร้อยได้ไหม?”
“ของในเอใหญ่ เก็บใส่ประกันสิ!”
“กระสุนทอง! ในกระเป๋ายังมีกระสุนทอง เก็บสิ!”
“ไม่ใช่สตรีมเมอร์ กินข้าวเป็นไหม? ส่งไอดีรหัสผ่านมาให้ฉันสิ ฉันขึ้นไปกินแทน!”
...
ภายใต้ “คำแนะนำอย่างพิถีพิถัน” ของแชต เฉินอวี้ใช้เวลาสามนาทีกว่าจะกินข้าวเสร็จ
ชุดอุปกรณ์ทั้งชุดดังนี้:
มือถือ M7 + AWM ที่บรรจุกระสุนหนึ่งนัด + ปืนลูกโม่
บนตัวสวมใส่เสื้อเกราะอกใหญ่ 24 ช่องที่เต็มไปด้วยเข็มเสริมต่าง ๆ ชุดผ่าตัดหนึ่งชุด และชุดซ่อมแดง
บนหลังสะพายเป้ากระเต่าที่ใส่ AWM หนึ่งกระบอกและ M14 หนึ่งกระบอก
ในประกันใส่กระสุนทองสองกลุ่ม กระสุน AW เก้านัด และกระสุนแดงหนึ่งกลุ่มที่พกมาเอง
ส่วน AR57 กับ SVD ไปอยู่ที่ไหน ไม่ต้องพูดถึง
เพราะอุปกรณ์เสริมที่ผูกติดกับปืนลูกโม่ได้บอกไว้หมดแล้ว
รายได้รวมตอนนี้พุ่งไปถึง 7ล้าน
“พวกพ้อง กินข้าวเสร็จแล้ว ต่อไปเราควรทำอะไร?”
แชตแยกเป็นสองฝ่ายในพริบตา
ฝ่ายหนึ่งให้เฉินอวี้ขึ้นสะพานรอเปิดฉากถอนกำลังเพื่อรับการถอนกำลัง
อีกฝ่ายมีจำนวนมากกว่า “แกไปไม่ได้ แกเป็นสตรีมเมอร์ หัวข้อแกคือ เคลียร์แผนที่การบินอวกาศ!”
ส่วนหลักการไลฟ์สดของเฉินอวี้คืออะไร?
แน่นอนว่าเลือกวิธีที่แชตแนะนำมากที่สุด
“งั้นเรามาเคลียร์แผนที่การบินอวกาศต่อ!”
พูดจบ เฉินอวี้ก็ควบคุมหมอผึ้ง ย่องเบา ๆ ไปที่สะพานแล้วหมอบลง
ก็ในตอนนั้นเอง ผู้ชมจำนวนมากหลั่งไหลเข้ามาในห้องไลฟ์ ไม่นาน จำนวนผู้ชมออนไลน์ก็พุ่งถึง 500 คน
เฉินอวี้ตอนแรกไม่เข้าใจอะไร พอเห็นข้อความที่พวกเขาส่งมาก็ถึงรู้ว่านี่คือผู้ชมที่มาจากห้องไลฟ์ถังโจวอีสปอร์ต
“นี่คือห้องไลฟ์ที่ฆ่ามังกรผู้พิทักษ์ดาวคู่เหรอ? ดูไม่ค่อยดีเท่าไหร่นะ”
“ยังเคลียร์แผนที่การบินอวกาศอีก? หมอบอยู่บนสะพานรอเปิดฉากถอนกำลังก็เรียกว่าเคลียร์แผนที่ได้?”
“นอกจากการยิงลับหลังแล้วยังทำอะไรได้? ฝีมือแค่นี้เทียบกับอู๋ยากับเจียหาวได้สักเส้นไหม?”
“ไม่แปลกใจเลยที่มีแฟนคลับแค่ร้อยคน เป็นได้แค่ขยะที่หารายได้ด้วยวิธีสกปรก!”