เมื่อเห็นแชตเหล่านี้ ยังไม่ทันที่เฉินอวี้จะได้ตอบสนอง แฟน ๆ ของตัวเองก็เริ่มโต้กลับแล้ว
“ฮ่า ๆ ๆ ๆ ใจร้อนล่ะสิ!”
“จะหยาบคายหรือไม่ไม่รู้ แต่ฮาฟคอยน์เข้าหมวดจริง ๆ!”
“นอนอยู่บนสะพานเพื่อรอทะยานขึ้นฟ้า? งั้นฉันไปนอนบนเตียงเธอ ฉันก็เป็นสามีเธอเหรอ?”
“จะเคลียร์แผนที่ได้หรือไม่ เดี๋ยวก็รู้กัน ไม่เห็นต้องรีบ”
...
เฉินอวี้ดูแชตที่โต้เถียงกัน โดยไม่พูดอะไรกับพวกชอบด่า และไม่ห้ามแฟน ๆ ของตัวเอง
จังหวะแบบนี้สำหรับสตรีมเมอร์ใหญ่ถือเป็นภาระ แต่สำหรับเฉินอวี้ในตอนนี้ มันคือกระแสที่หลั่งไหลเข้ามามหาศาล
เขาแค่ต้องรอให้ผลลัพธ์สุดท้ายออกมาพิสูจน์ตัวเอง ก็จะทำให้คนที่ยังลังเลกลายเป็นแฟนประจำได้
เมื่อได้ยินเสียงปืนดังสนั่นจากบริเวณศูนย์กลางการบังคับบัญชา เฉินอวี้รู้สึกมีความสุขกายสุขใจ ทันใดนั้นก็สลับหน้าจอเปิดแพลตฟอร์มอินฟูขึ้นมาเพื่อดูวิดีโอ
“พวกพ้อง! โอ้โห พี่สาวคนนี้ขาใหญ่จริง ๆ นมยาวจริง ๆ!”
“เสี่ยวซ่วยไปชอบพี่สะใภ้ตัวเอง? แล้วยังคบกันอีก? เซ็กซี่มาก ๆ พวกพ้อง!”
...
เวลาผ่านไปสิบห้านาที ใจกลางแผนที่
เจ้าหน้าที่สามนายยืนอยู่หน้าประตูศูนย์กลางการบังคับบัญชา ตามลำดับคือ ไมเสี่ยวเหวิน ไวลอง และเหล่าเฮย
และใต้เท้าของพวกเขา มีกล่องอยู่เก้ากล่อง
ไม่ต้องสงสัย ทีมนี้คือทีม "เคลียร์แผนที่" ของรอบนี้
ในเสียงพูดของทีม เสียงของไวลองฟังดูเหนื่อยล้ามาก
“ในที่สุดก็สู้เสร็จ รอบนี้ความยากสูงมาก แค่ทีมหลิวเถาก็มีสองทีม”
เหล่าเฮยก็พูดเสริม แต่ที่คิดไม่ถึงคือ เสียงของผู้ควบคุมเหล่าเฮยเป็นเสียงเด็กผู้หญิง
“ถ้าเราไม่ได้ใส่ชุดหก ก็คงโดนยิงแตกสลายไปแล้ว เสียดายชุดไททันของฉัน เหลือความทนทานแค่ 77 ใช้ไม่ได้แล้ว”
“พี่จื้อซิน คุณไม่ใช่ล้มละลายเหรอ? กินให้เยอะ ๆ เข้าไว้ แล้วรอบนี้คุณก็ฆ่าเยอะที่สุดด้วย!”
คนที่ถูกเรียกว่าพี่จื้อซิน ก็คือไมเสี่ยวเหวินในทีม เธอไม่ตอบโต้ แต่เปิดสกิลกวาดรอบตัวอย่างรวดเร็วเป็นอย่างแรก
ตั้งแต่เมื่อครู่ เธอรู้สึกได้ว่าจำนวนกล่องไม่ถูกต้อง
กล่องเก้ากล่อง รวมกับพวกเธอสามคน มีแค่สิบสองคน
ถึงเธอจะไม่รู้ว่าการบินอวกาศจะสปอว์นคนกี่คน แต่เธอก็เคยเคลียร์แผนที่มา ต้องมีมากกว่าสิบสองคนแน่นอน
“เจอพวกเขาแล้ว! พบเป้าหมายชุดหนัก”
เสียงเกมของไมเสี่ยวเหวินดังออกมาจากในเกม
“มีคน! ระวัง!”
หลิวจื้อซินพูดยังไม่ทันจบ เสียงปืนไบซอนห้านัดก็ดังมาจากทางเชื่อมตลาดมืด
ปั๊บ ๆ ๆ ๆ ๆ!
จากนั้นหมอผึ้งสองตัวก็วิ่งออกมาจากทางเชื่อมตลาดมืด วิ่งไปพร้อมกับกระโดดไปมา
สัญญาณหนู?
ทำไมไม่ยิงก่อนหน้านี้ มาถึงตอนที่สแกนเจอพวกมันแล้วถึงยิง?
แล้วยังเป็นช่วงเวลานี้อีก?
หลิวจื้อซินรู้สึกสงสัย กำลังจะพูดเตือน ก็เห็นเพื่อนร่วมทีมสองคนเก็บปืนลง แล้วเดินไปข้างหน้าเพื่อให้อาหารหนูน้อย
เหล่าเฮยเสียงเด็กผู้หญิงถึงกับเอาบัตรจอที่หาได้ไปมอบให้
หลิวจื้อซินรู้สึกจนปัญญา แต่ก็ยังพูดเตือนว่า
“ระวังตัวหน่อย หมอผึ้งสองตัวนี้ดูไม่ชอบมาพากล แล้วเสียงเตือนที่ฉันสแกนเมื่อกี้คือเป้าหมายชุดหนัก ไม่เหมือนพวกวิ่งดาบ”
“เอ๊า พี่จื้อซิน คุณคิดมากไปแล้ว เมื่อกี้สัญญาณคุณไม่ได้ยินเหรอ? บอตยิง พวกมันจะยิงพวกเราที่ใส่ชุดหกชนะเหรอ?”
เสียงเด็กผู้หญิงของเหล่าเฮยดังมาจากเสียงพูดของทีม ส่วนไวลองก็พูดเสริม
“ใช่แล้ว คุณก็แค่ล้มละลาย เลยคิดมากไปเอง ฉันไม่เคยได้ยินว่าหนูจะแทงข้างหลังได้”
หลิวจื้อซินได้ยินแล้วก็ถอนหายใจ
ตัวเองก็ไม่เคยได้ยินเหมือนกัน แต่... เผื่อล่ะ?
ในเวลาเดียวกัน เธอก็หวังว่าตัวเองจะคิดมากไปเอง
“งั้นก็ได้ ฉันลงไปเปิดสวิตช์ก่อน สองคนระวังตัวด้วย”
“รู้แล้วรู้แล้ว!”
...
หลิวจื้อซินกระโดดลงจากบันไดลิงก์ลอยฟ้า แล้วรีบเปิดสวิตช์แรงเหวี่ยงจนเสร็จ
กลับไปกินกล่องให้หมด แล้วเปิดสวิตช์ห้องสีฟ้าอีกห้อง ก็สามารถถอนตัวออกมาได้
คิดถึงตรงนี้ หลิวจื้อซินรู้สึกดีใจเล็กน้อย
ต้องรู้ว่าเธอทั้งคืนยังไม่ถอนตัวสำเร็จสักครั้ง รอบนี้เป็นระบำสุดท้ายของเธออีก
ทันใดนั้น ก็มีเสียงปืนดังมาจากศูนย์กลางการบังคับบัญชา และในเสียงพูดของทีมก็มีเสียงที่สับสนของเหล่าเฮยกับไวลองดังมา
“ให้ตายสิ! ไม่ได้การ พวกมันเป็นพวกแทงข้างหลังจริง ๆ!”
“พี่จื้อซิน มาช่วยพวกเราเร็ว!”
“ทำไมพวกมันถึงมีเอ็มเจ็ดอัปเกรดเต็ม? พวกมันไม่ใช่บอตเหรอ?”
“ต้องซ่อนไว้ในกล่องแต่แรก แล้วใช้ปืนไบซอนหลอกพวกเรา!”
“บ้าเอ๊ย!”
หลิวจื้อซินรีบเร่งฝีเท้ากลับไปที่ศูนย์กลางการบังคับบัญชา
...
ในห้องไลฟ์ เฉินอวี้ดูวิดีโอไปด้วย ฟังข้อมูลในเกมไปด้วย
“หืม? เสียงปืนจบแล้ว สู้เสร็จแล้วเหรอ?”
“ทำไมมีเสียงปืนดังอีก? ยังเป็นเสียงสัญญาณปืนไบซอนอีก หนูเหรอ?”
“ทำไมมีเสียงเอ็มเจ็ดดังอีก? ไม่ใช่นะ ฉันจำได้ว่าทีมเคลียร์แผนที่ใช้เอเอส-วาล!”
เสียงปืนดังขึ้นอีกครั้ง เป็นเสียงเอ็มเจ็ดและเอเอส-วาล
และหลังจากนี้ ก็ไม่มีเสียงปืนดังขึ้นอีกเลย
ในตอนที่เหลืออีกเพียงหกนาที เสียงแจ้งเตือนในเกมก็ดังขึ้น
“จุดอพยพเฮลิคอปเตอร์เปิดแล้ว ซิงก์ไปยังแผนที่ของคุณแล้ว”
เฉินอวี้ปิดแพลตฟอร์มอินฟู แล้วพูดขึ้นว่า
“ลงมือทำงานกัน พวกพ้อง!”
...
อีกด้านหนึ่ง ในห้องของบ้านพัก หลิวจื้อซินนั่งอยู่หน้าโต๊ะคอมพิวเตอร์ มองหน้าจอที่อพยพล้มเหลว นิ่งเงียบไปชั่วขณะ
ในหูฟัง มีเสียงขอโทษของไวลองและเหล่าเฮยเสียงเด็กผู้หญิงดังมา
“ขอโทษนะ พี่จื้อซิน ถ้าเราฟังคำพูดคุณ ก็คงไม่โดนพวกมันแทงข้างหลัง”
“พวกหนูบ้า ฉันจะเอาพวกมันไปแขวนบนแพลตฟอร์มอินฟูให้ได้!”
“ทองคำเล็ก ๆ ของฉัน บัตรจอของฉัน... ฮือ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ”
“ขอโทษนะ จื้อซิน ทำให้เธอล้มละลาย เอ๊ย...”
...
หลิวจื้อซินปรับอารมณ์เล็กน้อย เสียงที่แสร้งยิ้มเล็กน้อยพูดขึ้นว่า
“เรื่องนี้ไม่ใช่ความผิดพวกเธอ เรื่องที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อนแบบนี้ ใครก็ป้องกันไม่ทันทั้งนั้น”
“ฉันจะไปวิ่งดาบหาเงินฮาฟคอยน์ก่อน พอมีฮาฟคอยน์แล้วจะบุกแหลกต่อ!”
เมื่อลากลากับทั้งสองคนแล้ว หลิวจื้อซินรู้สึกหดหู่ใจ แต่ความหดหู่นี้ไม่ได้โทษสองคนนั้น แต่โทษตัวเอง
ทำไมตัวเองไม่แข็งแกร่งกว่านี้ สู้ที่ศูนย์กลางการบังคับบัญชาได้ตั้งสองคน
ทำไมตอนนั้นตัวเองไม่ยืนหยัดในจุดยืนของตัวเอง ฆ่าหมอผึ้งสองตัวนั้นที่แสร้งเป็นหนูแต่ทำเรื่องแทงข้างหลังทิ้งไป
ทำไม...
เพื่อบรรเทาความหดหู่ใจ เธอเปิดแพลตฟอร์มอินฟู
ทันทีที่เข้าไปในอินฟู ก็พบว่าเพื่อนคนหนึ่งส่งข้อความส่วนตัวมาให้
ส่งต่อไลฟ์
[เตรียมรบ 66w เอาน้อยแลกมาก เดี่ยวสามเคลียร์แผนที่การบินอวกาศลับสุดยอด!]
“ซินซินรีบมาดู! รู้จักอู๋ยากับเจียหาวไหม? ยอดพัง! คนต้นเหตุคือสตรีมเมอร์คนนี้!”
หืม?
สตรีมเมอร์ที่ทำให้อู๋ยากับเจียหาวยอดพัง? มีแฟนคลับแค่ร้อยคน?
เป็นไปได้ยังไง?
ด้วยท่าทีที่ครึ่งเชื่อครึ่งไม่เชื่อ หลิวจื้อซินจึงคลิกเข้าไปในห้องไลฟ์
และตอนนี้เฉินอวี้ยังคงดูวิดีโออยู่
“พวกพ้อง ถุงน่องสีดำนี้นะ ซี๊ด นี่ ไม่ต้องพูดมากแล้วใช่ไหม?”
“โอ้ อีกขาเป็นถุงน่องสีขาวเหรอ? คู่ดำขาว สวรรค์นรกสุดขั้วใช่ไหม?”
ดูแล้วหลิวจื้อซินรู้สึกขนลุก กำลังจะปิดไลฟ์ ก็เห็นเฉินอวี้สลับกลับมาที่หน้าจอ แล้วพูดอย่างจริงจังว่า
“ลงมือทำงานกัน พวกพ้อง!”