เห็นเธอดีใจขนาดนั้น ลู่ถิงโจวก็รู้สึกว่าหัวใจเต้นแรงตามไปด้วย “แน่นอน เรื่องแค่นี้เอง”
ลู่ถิงโจวตามซูเยี่ยนมาที่นี่ตลอดทาง จะเอาเวลาไหนไปในเมืองกัน แต่เขาก็ไม่ได้พูดเกินจริง ด้วยสถานะของเขา แค่ก่อนกลับไปทักทายเลขาธิการคอมมูนที่นี่สักคำ เชื่อว่าอีกฝ่ายคงให้เกียรติเขาอยู่บ้าง
เมื่อเทียบกับซูเยี่ยนที่ดีใจจนเนื้อเต้น ซูมู่กับเสิ่นหลานจือกลับกังวลใจ รีบห้ามลู่ถิงโจวทันที
“ไม่ต้องหรอก เสี่ยวลู่ แม่รู้ว่าลูกกตัญญู แต่อย่าทำผิดระเบียบเพราะพวกเราเลย”
“ใช่แล้ว เสี่ยวลู่ แม่รู้ว่าลูกมีน้ำใจ แค่นี้ก็พอแล้ว แต่คนที่มีสถานะแบบพวกเรา ลูกอย่าเข้าใกล้ให้มากจะดีกว่า จะได้ไม่พลอยทำให้อนาคตของลูกเสียไป ถ้าเป็นอย่างนั้นพ่อกับแม่ก็จะกลายเป็นคนบาปไปตลอดกาล
แม่แค่หวังให้ลูกกับเยี่ยนเป่าของแม่รักกันดี ลูกเป็นที่พึ่งให้เธอในวันข้างหน้า คอยปกป้องเธอจากลมฝนได้ แค่นั้นก็พอแล้ว”
ซูเยี่ยนได้ยินแล้วก็แทบจะร้องไห้อีก วันนี้เธอคงหลั่งน้ำตามากกว่ารวมกันตลอดสองชาติเสียอีก
“แม่ อย่าพูดแบบนั้นเลย ผมจะบอกความจริงให้ฟังนะ ผมกับพ่อสืบคดีของพวกแม่มาแล้ว ทั้งหมดเป็นเรื่องใส่ร้ายที่ไม่มีมูล แต่ในยุคนี้เราก็ทำอะไรกับนโยบายบางอย่างไม่ได้
หวังว่าพวกแม่จะไม่ปฏิเสธน้ำใจจากครอบครัวผม พวกแม่เองก็รู้ว่าซูเยี่ยนรักพวกแม่มาก เพื่อเธอ พวกแม่ก็ย้ายไปอยู่ในที่ที่เหมาะสมกว่า ดูแลสุขภาพให้ดีเถอะ วันหนึ่งเมื่อถึงเวลาที่ครอบครัวได้กลับมาพบกันอีกครั้ง พวกแม่จะได้ไม่กลายเป็นภาระของเธอ ใช่ไหมครับ?”
เดิมทีซูมู่กับเสิ่นหลานจือตั้งใจจะปฏิเสธอย่างเด็ดขาด แต่พอได้ฟังคำพูดของลู่ถิงโจวก็ลังเล หากเขาแค่อยากช่วยให้พวกเขาย้ายออกจากสภาพแวดล้อมที่เป็นอยู่ด้วยการฝากเส้นสาย พวกเขาคงไม่รับความช่วยเหลือแน่