ซูเยี่ยนไม่มีอารมณ์จะคิดให้ลึกซึ้งว่าท่าทีของลู่ถิงโจวเปลี่ยนไปได้อย่างไร เธอพิงหน้าต่างรถแล้วตอบส่ง ๆ ว่า “อืม นอนไม่ค่อยหลับ”
เห็นเธออารมณ์ไม่ดี ลู่ถิงโจวจึงไม่รบกวน พาเธอไปพักและล้างหน้าล้างตาที่โรงแรมรับรองในตัวเมือง จากนั้นก็ไปกินมื้อเช้าที่โรงอาหาร
ต่อมาเขาขับรถมาจอดใกล้โรงเรียนฝึกอบรมแกนนำอู่ชี ให้ซูเยี่ยนเห็นกับตาว่าพ่อแม่ของเธอถูกเจ้าหน้าที่คอมมูนพามาที่นี่ และได้เห็นสภาพความเป็นอยู่ของพ่อแม่ดีขึ้น ซูเยี่ยนจึงค่อยวางใจลงได้บ้าง ก่อนจะขอบคุณลู่ถิงโจวอย่างจริงจังอีกครั้ง
ลู่ถิงโจวยังคงไม่ค่อยชินกับท่าทีห่างเหินของซูเยี่ยน จึงเอ่ยอธิบายอย่างรู้สึกผิดเล็กน้อย
“ตอนนี้ฉันทำได้แค่นี้ เรื่องกลับเข้าเมืองคงต้องค่อย ๆ วางแผนกันไป”
ซูเยี่ยนแปลกใจที่ลู่ถิงโจวพูดแบบนั้น เธอไม่เคยคิดจะพึ่งเขาหรือตระกูลลู่ให้ช่วยพาพ่อแม่บุญธรรมออกมาเลย เธอเชื่อว่าตัวเองต้องทำได้แน่นอน
“คุณทำเพื่อฉันมากพอแล้ว ขอบคุณมากจริง ๆ!”
พอได้ยินคำพูดนั้น ลู่ถิงโจวก็รู้สึกอึดอัดใจ ความหมายที่แฝงอยู่ในคำพูดของซูเยี่ยนยังคงตีเส้นแบ่งระหว่างพวกเขาให้ห่างกันมาก
ชั่วขณะหนึ่งเขาไม่รู้จะอธิบายอย่างไรถึงอคติที่เคยมีต่อเธอและการกระทำที่ทำร้ายจิตใจเหล่านั้น จึงได้แต่ขับรถไปส่งซูเยี่ยนที่สถานีรถไฟเงียบ ๆ ซื้อตั๋วตู้นอนให้เธอเรียบร้อย พอส่งเธอขึ้นรถแล้วก็หายตัวไป
ผ่านไปนาน ซูเยี่ยนถึงค่อยนึกขึ้นได้ว่า ตอนขามาเป็นลู่ถิงโจวที่ซื้อตั๋วตู้นอนให้เธอ แล้วตัวเขาเองล่ะ? เขามีที่นอนพักด้วยหรือเปล่า?
ตอนเธอไปกินอาหารที่ตู้เสบียง เธอจงใจเดินอ้อมไปตามตู้โดยสารตู้นอน แต่กลับไม่เห็นเงาของลู่ถิงโจวเลย