ซูเยี่ยนเป็นคนที่พอคิดแล้วก็ลงมือทำทันที
กินข้าวเสร็จก็สะพายกระเป๋าผ้าแคนวาสสีเขียวออกจากบ้าน เจี่ยงซินอยากให้ลู่ถิงโจวไปส่ง แต่ยังไม่ทันที่ลู่ถิงโจวจะปฏิเสธ ซูเยี่ยนก็พูดขึ้นก่อนว่า "ไม่เป็นไร เรื่องของฉันไม่ใช่เรื่องสำคัญอะไร ไม่ต้องให้เสียเวลางานเขาหรอก"
ที่จริงซูเยี่ยนไม่อยากนั่งรถทหารของลู่ถิงโจวอีกแล้ว มันทรมานเกินไป สู้ขึ้นรถเมล์เอาสบายยังดีกว่า
ลู่ถิงโจวกับเจี่ยงซินมองซูเยี่ยนที่สะพายกระเป๋าเดินไปไกล มองหน้ากันเลิ่กลั่ก เมื่อกี้ซูเยี่ยนทำสีหน้าแบบนั้น ใช่รังเกียจอยู่หรือเปล่า
ซูเยี่ยนรังเกียจลู่ถิงโจวอย่างนั้นเหรอ นี่มันเหลือเชื่อเกินไปแล้ว
ครั้งนี้ซูเยี่ยนฉลาดขึ้น ก่อนออกจากบ้านยัดซาลาเปาสี่ลูกใส่กระเป๋า หิวเมื่อไหร่ก็หยิบมาแทะได้ เธอใช้รถเมล์และสองขาตระเวนไปเกือบทุกโรงรับซื้อของเก่าแถวนี้
หาหนังสือได้แค่เล่มเดียว เป็น 'อุปกรณ์สารกึ่งตัวนำ' ที่เก่ามาก และชำรุดจนแทบใช้ไม่ได้ กระดาษแต่ละหน้าถูกหนูแทะเป็นรูแทบทุกหน้า ถึงอย่างนั้นก็ยังเสียเงินไปถึงแปดเหมา
แต่ซูเยี่ยนไม่สนหรอก เธอแค่อยากทำความคุ้นเคยว่ายุคนี้เขาเรียนอะไรกันบ้าง จะได้ดูว่าห่างจากระดับของเธอแค่ไหน
อีกอย่างก็คือให้คนอื่นเห็นว่าเธอพยายามแล้ว ไม่อย่างนั้นเด็กบ้านนอกอย่างเธอสอบเข้ามหาวิทยาลัยคณะวิศวกรรมวิทยุได้ง่าย ๆ คนรอบข้างจะมองเธอยังไง