“เพี๊ยะ!” ฝ่ามือของเจี่ยงซินฟาดลงกลางท้ายทอยลู่เจิ้งกั๋วเสียงดัง “ตอนนี้แกก็เป็นถึงผู้บัญชาการแล้วนะ ทำไมยังทำตัวกร่างเหมือนทหารพาลเก่าอีก? ฉันรู้ว่าแกรักพวกพ้อง แต่จะชักปืนออกมาส่งเดชไม่ได้นะ!
แกก็อยากถูกพวกนั้นสวมหมวกใส่ความ แล้วโดนลากไปประจานใช่มั้ย!”
ประโยคสุดท้าย เจี่ยงซินแทบจะเปล่งเสียงกระซิบออกมา เพราะในยุคนี้ ไม่ว่าใครก็ทำตามอำเภอใจไม่ได้ทั้งนั้น สถานการณ์กำลังดีขึ้น ครอบครัวเราจะมีเรื่องให้ใครจับผิดไม่ได้
ลู่เจิ้งกั๋วถูกเจี่ยงซินตีจึงเอ่ยปากขอโทษแต่โดยดี และรับปากว่าจะไม่ทำอะไรพลการ เจี่ยงซินหันไปพูดกับลู่ถิงโจวว่า “ถิงโจวนะ คราวนี้ลูกก็ใจร้อนเกินไป หาเวลาไปขอโทษเสี่ยวซูด้วย”
ลู่ถิงโจวส่งเสียงตอบรับในลำคอแล้วหันกายจะขึ้นชั้นบน เจี่ยงซินรีบบอกว่า “ซูเยี่ยนเข้านอนแล้ว ไว้พรุ่งนี้เถอะ ลูกไปกินชามบะหมี่ก่อนสิ เสี่ยวซูอุตส่าห์เหลือไว้ให้”
ลู่ถิงโจวหยุดชะงัก แล้ววกไปทางห้องอาหาร นั่งลง จับตะเกียบคีบบะหมี่ส่งเข้าปาก ทันใดนั้นกลิ่นหอมฉุยก็อบอวลทั่วโพรงปาก
อร่อยดี เขากินบะหมี่ชามเล็กนี้หมดในสองสามคำ พอคิดจะตักเพิ่มก็พบว่ามันหมดแล้ว
ถึงตอนนี้เขาถึงได้รู้ตัว บะหมี่ชามนี้คงไม่ใช่ซูเยี่ยนเหลือไว้ให้หรอก ไม่อย่างนั้นมันต้องมาในชามใหญ่เบ้อเริ่ม ราวกับกลัวเขาจะไม่อิ่มต่างหาก
ซูเยี่ยนไม่เหมือนเดิมแล้วจริง ๆ เธอไม่ใช่เด็กสาวที่เคยมองเขาเป็นศูนย์กลางจักรวาลและทำทุกอย่างเพื่อเขาอีกต่อไป
ความจริงเมื่อกี้เขายังไม่ได้บอกพ่อแม่เลยว่า เขาขับรถย้อนไปไกลถึงร้านขายของเก่าแถบชานเมือง และสืบรู้มาว่าซูเยี่ยนยุ่งวุ่นวายอยู่ทั้งวัน วิ่งวุ่นหาซื้อหนังสือตลอดจริง ๆ