"ไม่... หย่าไม่ได้... ไม่... หย่าไม่ได้นะ..." หลี่หงเหมยจับมือเจี่ยงซิน ริมฝีปากขยับ พึมพำไม่หยุด
ในฐานะแม่เหมือนกัน เจี่ยงซินเข้าใจความกังวลของหลี่หงเหมย ขอบตาเธอแดงขึ้นทันที รีบรับปาก "ไม่หย่า ไม่หย่า วางใจเถอะ!"
ลู่ถิงโจวรู้สึกอึดอัดใจ แต่บนใบหน้ากลับเคร่งขรึมจนดูไม่ออก มีเพียงมือที่กำกาน้ำชา ปลายนิ้วซีดขาว สั่นเล็กน้อย พอให้เห็นถึงการต่อสู้ภายในใจอย่างรุนแรง
เขาเงยหน้ามองลู่เจิ้งกั๋ว ลู่เจิ้งกั๋วส่ายหน้าเล็กน้อยจนแทบไม่เห็น ลู่ถิงโจวทรุดไหล่ลงทันที พละกำลังลดลงอย่างเห็นได้ชัด แววตาหมองลงอย่างชัดเจน
การกระทำเล็ก ๆ ระหว่างพวกเขาหลุดพ้นสายตาซูเยี่ยนไม่ได้ แต่ซูเยี่ยนก็จนปัญญา เธอไม่อาจใช้การหย่าเป็นเหตุให้แม่แท้ ๆ ต้องตาย ในยุคที่ความกตัญญูใหญ่กว่าฟ้าแบบนี้ ต่อไปเธอจะอยู่ในโลกนี้ได้อย่างไร?
"ไม่หย่าก็ได้" เธอพูดคำนี้ออกมาแทบจะลอดไรฟัน
พ่อแม่ซูและครอบครัวลู่ทั้งสามคนหันมามองเธอแทบจะพร้อมกัน ไม่รู้ว่าเธอจะเล่นลูกไม้อะไรอีก ต่างเตรียมใจป้องกันตัว เตรียมพร้อมเต็มที่
"ฉันจะเข้ามหาวิทยาลัย พวกคุณหาโควตามหาวิทยาลัยให้ฉัน ฉันจะไม่หย่า ต่อไปก็ไม่ก่อเรื่อง ไม่โวยวาย ใช้ชีวิตดี ๆ" ซูเยี่ยนจ้องตาซูหย่งและหลี่หงเหมยไม่กะพริบ ฝ่ามือชุ่มเหงื่อ
เดิมทีเธอคิดว่าเมื่อหย่าแล้วจะไปหาพ่อแม่บุญธรรม ทั้งสองเป็นอาจารย์มหาวิทยาลัย มีเส้นสายในวงการศึกษา เธอสามารถหาทางเข้ามหาวิทยาลัยผ่านพวกเขาได้ เมื่อมีความสามารถแล้วค่อยพาทั้งสองออกมา
แต่ตอนนี้ ในเมื่อมีคนมาอ้อนวอนเธอ เธอก็จะไม่ปล่อยโอกาสนี้ไป ต้องรีดเอาผลประโยชน์จากพ่อแม่ซูให้มากที่สุด
"เด็กสาวบ้านนอกอย่างเธอ จะเข้ามหาวิทยาลัยทำไม? บวกลบเลขเป็นรึยัง?" ซูหย่งจ้องเธอถามอย่างกังขา
เขาเคยให้คนไปสืบข้อมูลของซูเยี่ยนมา ซูเยี่ยนคนนี้ถูกส่งตัวไปอยู่กับพ่อแม่บุญธรรมตั้งแต่แปดขวบ ในวัยที่ควรได้เรียนหนังสือกลับต้องไปอยู่ในหุบเขาชนบท แล้วจะไปเรียนรู้มาจากไหน?
หรือว่าพ่อแม่บุญธรรมของเธอที่ถูกขังอยู่ในคอกวัว ทนทุกข์ทรมาน จะยังมีแรงแบ่งเวลามาสอนหนังสือลูกได้?
แต่ความจริงก็เป็นอย่างที่ซูหย่งไม่กล้าคิด ซูเยี่ยนคนเดิมถูกพ่อแม่บุญธรรมบังคับให้เรียนมาตลอด พวกเขาเอ็นดูแต่ไม่ตามใจ
พวกเขาเชื่อมั่นมาตลอดว่า วันหนึ่งประเทศจะกลับสู่เส้นทางที่ถูกต้อง และลูกของพวกเขาก็จะมีโอกาสสอบเข้ามหาวิทยาลัย ทะยานขึ้นสู่ที่สูง
น่าเสียดาย ตอนนี้ยังอีกปีครึ่งกว่าจะฟื้นฟูระบบสอบเข้ามหาวิทยาลัย ซูเยี่ยนคนเดิมก็จมอยู่ในเรื่องรัก ๆ ใคร่ ๆ เดินหลงทาง และตายไปก่อนการสอบเข้ามหาวิทยาลัยจะกลับมาเพียงหนึ่งเดือน สุดท้ายก็ไม่มีโอกาสได้เจอวันนั้น
"ฉันว่าตัวเองขี้อิจฉาไปเรื่อยนะ คู่หมั้นของโหรวเอ๋อจะแย่ง โควตาเข้าเรียนของนางก็จะแย่ง" ซูหย่งด่าอย่างหัวเสีย เขาไม่เชื่อเลยว่าซูเยี่ยนตั้งใจจะเข้ามหาวิทยาลัยจริง ๆ
เธอก็แค่อิจฉา เห็นซูหวั่นโหรวมีอะไรก็อยากได้บ้าง แต่ไม่ดูเลยว่าตัวเองมีความสามารถไหม
หลี่หงเหมยก็ไม่เชื่อว่าซูเยี่ยนอยากเข้ามหาวิทยาลัยจริง ๆ ตั้งแต่กลับมา เธอก็เอาแต่แย่งของของโหรวเอ๋อ คิดว่าโหรวเอ๋อแย่งชีวิตที่ดีของเธอไป ไม่เคยมีท่าทีดี ๆ ให้โหรวเอ๋อเลย
เธอคิดว่าทั้งครอบครัวเป็นหนี้เธอ ต้องให้เธอเอาอะไรก็ได้ตามใจ แต่ตอนนั้นโรงพยาบาลเกิดไฟไหม้กะทันหัน ลูกของทั้งสองบ้านถูกสลับกันท่ามกลางความวุ่นวาย ใครจะคาดคิดได้?
หลี่หงเหมยคิดว่าเด็กคนนี้ถูกพ่อแม่บุญธรรมตามใจจนเสียคน เลี้ยงจนใช้การไม่ได้
ตั้งแต่รับเธอกลับมา บ้านนี้ก็มีเจ้าหนี้เพิ่มขึ้นอีกคน ปั่นป่วนจนทั้งบ้านไม่เป็นสุข
"ซูเยี่ยน เธอเลิกก่อเรื่องได้ไหม เรา... ไม่ได้เป็นหนี้เธอ" หลี่หงเหมยโกรธจนกัดฟัน
"ก็บอกมาสิว่าจะให้หรือไม่" ซูเยี่ยนไม่อยากเสียเวลากับพวกเขา
พวกเขามักบอกว่าซูหวั่นโหรวเรียนเก่ง แต่โอกาสเข้ามหาวิทยาลัยของซูหวั่นโหรว ไม่ใช่พวกเขาอุตส่าห์ไปวิ่งเต้นหามาให้หรอกหรือ?
ยังบอกอีกว่าซูหวั่นโหรวนิสัยดี พฤติกรรมดี แต่ในหนังสือเขียนถึงชาติที่แล้วว่า ลับหลังนางร้องไห้จะฆ่าตัวตาย ข่มขู่พ่อแม่ซูว่าต้องแต่งงานกับคนที่ตัวเองชอบตายด้าน
ไม่อยากทำตามสัญญาหมั้นหมาย ผลักลู่ถิงโจวให้ซูเยี่ยนคนเดิม สุดท้ายกลับลงเอยด้วยการถูกสามีเจ้าชู้ใจร้ายติดเชื้อโรคร้ายจนตาย พอเห็นซูเยี่ยนกับพระเอกตอนจบมีความสุข ก็เกิดใหม่แล้วคิดว่าพระเอกดี ใช้เล่ห์กลทุกวิถีทางเตะสามีเลว แย่งพระเอกกลับไป คนแบบนี้พฤติกรรมจะดีไปได้สักแค่ไหน?
"ได้ พ่อจะทุ่มหน้าแก่ไปขอโควตาสอบเข้าให้เธอ ถ้าเธอสอบไม่ติดเอง ก็อย่ามาโทษว่าพ่อกับแม่ไม่ให้โอกาสอย่างเท่าเทียม" ซูหย่งตัดสินใจเด็ดขาด
เท่าเทียม?
คนหนึ่งยัดใบตอบรับเข้ามหาวิทยาลัยใส่มือ แต่อีกคนให้แค่โควตาสอบเข้า แล้วนี่เรียกว่าอะไรเท่าเทียม?
ก็แค่ลำเอียงเพราะความใกล้ชิด ใจลำเอียงไปจนเกือบทะลุเอวแล้ว
แต่ซูเยี่ยนไม่แคร์ เดิมทีในชาติก่อนเธอก็เป็นนักเรียนดีเด่นสายอิเล็กทรอนิกส์จากมหาวิทยาลัยชื่อดัง
เพิ่งขึ้นปีสี่ก็ได้เข้าร่วมโครงการวิจัยวิทยาศาสตร์สำคัญกับอาจารย์ แม้จะเป็นเวลาแค่สองเดือน ความสามารถในการลงมือปฏิบัติยังไม่แข็งแรง แต่ด้วยความรู้ทฤษฎีเทคโนโลยีล้ำสมัยที่ร่ำเรียนมาหลายปี เธอไม่เชื่อว่าจะจัดการกับการสอบเข้าเล็ก ๆ ในยุค 70 ไม่ได้
ซูหย่งและหลี่หงเหมยกลัวว่าซูเยี่ยนและครอบครัวลู่จะเปลี่ยนใจ ถามข้อเรียกร้องของซูเยี่ยนอย่างชัดเจนแล้วก็ถอนตัวทันที
ในที่สุดห้องก็กลับมาเงียบสงบ
ลู่เจิ้งกั๋วและเจี่ยงซินถอนหายใจพร้อมกัน วันนี้ลูกสะใภ้ไม่โวยวาย แต่กลายเป็นแม่ของเธอมาโวยวายอีกรอบ เล่นเอาพวกเขาหัวใจยังเต้นตุ๊บ ๆ กลัวจะมีเรื่องถึงชีวิต
ทั้งสองมองหน้ากัน ชีวิตช่างขมขื่นนัก!
แต่พวกเขาเพิ่งถอนใจโล่งอก ก็เห็นสีหน้าบึ้งตึงของลู่ถิงโจวบุรุษผู้เป็นที่รักยิ่งจ้องเขม็งซูเยี่ยนถามว่า "เธอจงใจแจ้งพ่อแม่เธอให้มาอาละวาดใช่ไหม? ซูเยี่ยน ใจเธอทำไมอำมหิตขนาดนี้?
ไม่อยากหย่าก็บอกตรง ๆ เถอะ ตอนนี้ยังเล่นบทแทกติกอ้อมค้อมอีก? เมื่อกี้ฉันเกือบเชื่อว่าเธอสำนึกผิดจริง ๆ แล้ว ว่าจะไปหย่ากับฉัน"
พอเถอะ!
เมื่อกี้สีหน้าเต็มไปด้วยความระแวดระวังของลู่ถิงโจวล้นทะลักแทบไหลลงพื้น แล้วมาพูดว่าเชื่อเธอ ใครจะไปเชื่อเขา
ซูเยี่ยนอดไม่ได้ที่จะกลอกตาเหลือกขึ้น "นายจะคิดยังไงก็คิดไป ถ้านายเกลี้ยกล่อมหลี่หงเหมยให้ยอมหย่าได้ ตอนนี้ฉันก็ไปที่สำนักทะเบียนกับนาย"
ซูเยี่ยนเองก็กำลังหงุดหงิด ไม่มีอารมณ์สนใจว่าลู่ถิงโจวจะพอใจไหม หมุนตัวขึ้นบันได
"ไม่รู้สึกผิดแล้วจะหนีทำไม? ซูเยี่ยน เธอหยุดก่อน ต้องพูดให้ชัดก่อน" ลู่ถิงโจวลุกขึ้นเดินตามไปติด ๆ
จบแล้ว จบแล้ว สองสามีภรรยาคู่นี้จะเริ่มทะเลาะกันอีกแล้ว
ลู่เจิ้งกั๋วและเจี่ยงซินลุกขึ้นเดินออกข้างนอกพร้อมกัน ฝีเท้าตรงกันอย่างประหลาด
เพื่อจะมีชีวิตยืนยาวอีกสักสองสามปี พวกเขาควรไปโรงพยาบาลเยี่ยมท่านผู้อาวุโสดีกว่า อย่างน้อยก็ใจสงบ
ซูเยี่ยนกลับมาถึงห้อง ไปหยิบผ้าเช็ดตัวในห้องน้ำชุบน้ำเย็นหมาด ๆ ค่อย ๆ แปะลงบนแก้ม
เมื่อกี้เธอพยายามหลบแล้ว แต่ก็ยังโดนปลายนิ้วซูหย่งเกี่ยวเข้า มองในกระจก ตอนนี้แก้มยังมีรอยนิ้วสี่นิ้วชัดเจน ผิวก็แดงบวมขึ้นเล็กน้อย ปวดแสบแสบร้อน
"ซูเยี่ยน เธอบอกมาให้ชัด เธอต้องการอะไรกันแน..." ลู่ถิงโจวเดินตามมาถึงประตูห้องน้ำอย่างไม่ยอมลดละ เห็นการกระทำของซูเยี่ยนก็ชะงักทันที
เขาลืมไปเลยว่าแก้มเธอบาดเจ็บ