"ตื่นมากินข้าว กินเสร็จแล้วเราไปจัดการหย่ากัน"
บนผนังแขวนปฏิทินโปสเตอร์ดาราสไตล์ย้อนยุค ผู้ชายสวมกางเกงทหารที่รีดเรียบกริบ ส่วนบนเป็นเสื้อเชิ้ตสีขาว ถึงปกจะพยายามปิดไว้ แต่รอยข่วนชัดเจนที่คอและขากรรไกรก็ยังเห็นได้ถนัด
ซูเยี่ยนลุกขึ้นจากเตียง เงยหน้ามองด้วยความงุนงง ผู้ชายตรงหน้าผิวสีแทน คิ้วดั่งดาบ ดวงตาเป็นประกาย เคลือบแววเด็ดเดียวน่าเกรงขาม แฝงไว้ด้วยความเที่ยงธรรมไม่ลำเอียง
หุ่นสามเหลี่ยมกลับหัว กล้ามอกเต่งตึง ขายาวระโยงระยาง กลิ่นอายความเป็นชายอันเป็นเอกลักษณ์ลอยมาแตะจมูก
ถ้าไม่ติดว่าเวลาและสถานที่ไม่เหมาะ ซูเยี่ยนอยากผิวปากแซวหนุ่มให้วุ่น
จู่ๆ ก็ปวดหัวขึ้นมา ในหัวของซูเยี่ยนมีความทรงจำมากมายที่ไม่ใช่ของเธอผุดขึ้นมา นี่เธอทะลุเข้ามาในหนังสืองั้นเหรอ?
ก่อนหน้านี้เธอยังอยู่ในห้องแล็บ เพื่อปกป้องข้อมูลชิปตัวล่าสุดที่ศูนย์วิจัยพัฒนาขึ้น เธอตายในกองเพลิง แต่เพียงชั่วพริบตาต่อมา เธอกลับฟื้นขึ้นมาในห้องที่อบอวลด้วยกลิ่นอายยุคเก่านี้
ที่แท้คนดีก็ได้ดีจริงๆ ยังมีโอกาสมีชีวิตใหม่อีกครั้ง
เธอทะลุเข้ามาอยู่ในนิยายย้อนยุคเรื่อง 'เกิดใหม่ในศกเจ็ดศูนย์ เตะผัวห่วย แต่งงานกับท่านผู้บัญชาการ' ที่เพื่อนร่วมงานชอบพูดให้ฟังบ่อยๆ อย่างแนบเนียน และกลายเป็นภรรยาเก่าจอมร้ายที่มีชื่อเดียวกับพระเอกลู่ถิงโจว
นี่มัน'คิดถึงบ่อยแล้วต้องได้เจอ'ชัดๆ!
เพียงแต่ซูเยี่ยนตัวจริงในหนังสือเป็นลูกสาวแท้ๆที่ถูกสลับตัว ต้องลำบากมากับพ่อแม่บุญธรรมที่ถูกส่งลงชนบท พอได้ยินว่าพ่อแม่แท้ๆที่เป็นข้าราชการระดับสูงของกองทัพจะมารับตัว ก็ทิ้งพ่อแม่บุญธรรมที่รักเธอมาหลายปีโดยไม่พูดพร่ำทำเพลง แล้วรีบกลับเข้ากรุงไปกับคนที่มารับทันที
เพิ่งเข้าไปในบ้านก็ตาต้องผู้หมวดลู่ถิงโจว คู่หมั้นของซูหวั่นโหรว ลูกสาวกำมะลอ เข้าอย่างจัง แล้วก็อาละวาดวุ่นวาย หน้าด้านยื่นแกนให้เขาแต่งงานด้วย
พ่อแม่สามีและคุณปู่ของตระกูลลู่เดิมทีสงสารที่ซูเยี่ยนต้องเจอเรื่องแบบนี้มาก ดูแลเอาใจใส่เหมือนลูกสาวแท้ๆ ให้ความรักและตามใจเธออย่างไม่มีเงื่อนไข
ใครจะคิดว่าหลังแต่งงานซูเยี่ยนถูกพระเอกเมินใส่ ตอนแรกก็แสร้งเก็บกดไว้ได้สองสามวัน ต่อมาก็เหมือนถูกผีเข้า ทะเลาะกับลู่ถิงโจวใหญ่โตทุกวัน เอามือข่วนเขาจนเป็นแผลบ่อยๆ แถมยังวิ่งไปที่หมู่บ้านทหาร เจอใครก็เล่าว่าลู่ถิงโจวกับซูหวั่นโหรวลูกสาวกำมะลอมีอะไรกันไม่ชัดเจน ทำลายชื่อเสียงของพระเอก
พ่อแม่สามีจากที่ตอนแรกดีๆปลอบโยน หลังๆก็ตำหนิว่าเธอพูดจาเหลวไหล ซูเยี่ยนก็กรีดร้องอาละวาด ด่าทอและต่อต้าน แถมยังทำให้คุณปู่ตระกูลลู่ที่เข้ามาห้ามเธอด้วยความหวังดี กระอักเลือดต้องเข้าโรงพยาบาลอีก
ที่ซูเยี่ยนทำทั้งหมดนี้ก็เพื่อให้พระเอกหันมาสนใจเธอบ้างสักนิด แต่พระเอกกลับเกลียดเธอมากขึ้นไปอีก พอได้ข่าวก็ลางานจากกองทัพกลับมาเพื่อหย่ากับเธอ
ซูเยี่ยนรักลู่ถิงโจวอย่างบ้าคลั่ง ไม่ยอมหย่าแน่นอน พอคุกเข่าขอร้อง พระเอกก็ยกโทษให้เธออีกครั้ง
แต่เธอก็ยังก่อกวนต่อไป ทำตามอำเภอใจ ทั้งกรีดข้อมือและผูกคอตาย ข่มขู่พระเอกด้วยความตายให้รักเธอ ทำให้ตัวเองดูซูบโทรมเหมือนคนติดยาอย่างน่าอเนจอนาถ
ซูเยี่ยนฟังที่เพื่อนร่วมงานเล่าเรื่องแล้วก็อ้าปากค้างด้วยความตกตะลึง "นี่มันสมองบอกรักพันธุ์อะไรกัน? มีเวลาขนาดนั้น เอาสมองไปวิจัยชิปอิเล็กทรอนิกส์ไม่ดีกว่าเหรอ?"
ตอนนั้นก็แค่พูดบ่นเล่นๆ ใครจะคิดว่าวันหนึ่งเธอจะกลายเป็นนางร้ายสมองบอกรักขั้นเทพคนนี้
ตอนนี้เนื้อเรื่องดำเนินมาถึงวันที่จะหย่า เมื่อคืนนี้ซูเยี่ยนก็เกาลู่ถิงโจวที่รีบกลับมาจัดการปัญหาจนเกือบเสียโฉม ลู่ถิงโจวทนไม่ไหวแล้ว วันนี้เช้าตรู่ก็ยื่นคำขาดกับเธอ เรื่องหย่า
ซูเยี่ยนทำยังไงน่ะเหรอ?
เธอร้องไห้น้ำตาแทบเป็นสายเลือด ทิ้งศักดิ์ศรีคุกเข่าต่อหน้าลู่ถิงโจว กอดขาเขาไว้แล้วกล่าวสำนึกผิดเสียงสะอึกสะอื้น สารภาพบาปของตัวเอง
"ถิงโจว อย่าหย่าเลยนะ ยกโทษให้ฉันด้วย ฉันแค่รักนายมากเกินไป เป็นเพราะฉันเอง ที่อิจฉาซูหวั่นโหรวจนแทบบ้า ฉันผิดไปแล้ว ฉันรู้ว่าผิดจริงๆ..."
ลู่ถิงโจวเห็นเธอร้องไห้น่าสงสารจริงๆ ก็ถอนหายใจอย่างจนใจแล้วให้โอกาสเธออีกครั้ง แต่ซูเยี่ยนก็ยังแอบไปหาเรื่องซูหวั่นโหรวอีกลับหลัง ไปด่าเธอต่อหน้าฝูงชนว่าเป็นกากเดน เป็นหญิงชั่ว ล่อลวงผู้ชายมีครอบครัว
ทำให้เหล่าบรรดาภรรยาและแม่ยกทั้งในหมู่บ้านทหารต่างพากันซุบซิบนินทาเธอ ยิ่งไปกว่านั้นยังทำให้ผัวตัวดีของซูหวั่นโหรวเดือดดาล ทุบตีซูหวั่นโหรวจนบาดเจ็บไปทั้งตัว
ลู่ถิงโจวรู้ข่าวก็ไปขอโทษแทนซูเยี่ยน แต่ซูเยี่ยนกลับคิดว่าสองคนนั้นยังตัดไม่ขาด ไฟริษยาลุกโชน จ้างพวกอันธพาลมาจะทำลายซูหวั่นโหรวให้สิ้นซาก ดันไปเจอเข้ากับลู่ถิงโจวที่กลับบ้านพอดีและช่วยชีวิตไว้ได้
ลู่ถิงโจวโกรธจัดรวบรวมหลักฐานส่งซูเยี่ยนเข้าคุก พ่อแม่สามีและพ่อแม่แท้ๆก็ผิดหวังในตัวเธออย่างที่สุด ไม่สนใจเธออีกต่อไป ซูเยี่ยนถูกพวกใจร้ายในคุกข่มเหงตามอำเภอใจ ทรมานจนตายอย่างน่าอนาถ
ส่วนซูหวั่นโหรวลูกสาวกำมะลอฉวยโอกาสนั้นปลีกตัวออกจากการควบคุมของผัวสารเลว พอหย่าก็จับดองกับลู่ถิงโจวคู่หมั้นที่รู้จักกันแต่เด็กอย่างรวดเร็ว สองคนที่รักกันกลับมาคืนดี หวานชื่นกันยิ่งนัก
ซูเยี่ยนก้มหน้านวดขมับที่ปวดแปลบจนชา สะบัดหัวไล่ความทรงจำ
ไม่ใช่แค่คุณปู่ตระกูลลู่หรอก แม้แต่เธอยังเดือดแทนจนอยากจะอ้วกแตกกับพฤติกรรมชวนตายสารพัดของซูเยี่ยน
แต่ลู่ถิงโจวดันเข้าใจผิดคิดว่าเธอจะมาเริ่มบ้าอีกครั้ง รีบพูดห้าม "ซูเยี่ยน เธอวันๆเอาแต่บ้าหรือไม่ก็ทำเป็นน่าสงสาร ไม่เหนื่อยบ้างเหรอ? ฉันบอกเธอนะ ต่อให้เธอร้องไห้จนตายวันนี้ก็ไม่มีประโยชน์..."
"เออ หย่าก็หย่า" ซูเยี่ยนพูดขึ้นอย่างใจเย็นก่อนที่ลู่ถิงโจวจะพูดจบ
หย่าก็หย่าไปสิ เธอไม่ใช่สาวน้อยอ้อนแอ้นแห่งยุคนี้สักหน่อย เธอมีทั้งความสามารถและหนทางหาเลี้ยงตัวเอง
คนเขาว่ากันว่าแตงขืนปลิดมันก็ไม่หวาน ยิ่งไปกว่านั้นแตงนี้ยังไม่ใช่เธอปลิดเองด้วย
สาวราศีกรกฎที่ทั้งสุขุมและเฉลียวฉลาด ไม่มีทางชอบผู้ชายที่ไม่ชอบตัวเองเด็ดขาด
"...เธอว่าไงนะ?" ลู่ถิงโจวถึงกับงงไปชั่วขณะเพราะคำพูดของซูเยี่ยน
เขาพินิจมองสีหน้าของซูเยี่ยนอย่างถี่ถ้วน พบว่าบนใบหน้าเธอไม่มีรอยน้ำตาเลยแม้แต่น้อย แม้แต่สีหน้าเศร้าใจสักนิดก็ไม่มี
ผู้หญิงที่วันๆคล้ายคนบ้าคอยตามตื๊อแทะโลมเขากลับกลายเป็นเยือกเย็นและวางตัวเหินห่างขึ้นมากะทันหัน เรื่องนี้ทำให้เขาตั้งตัวไม่ถูก
ซูเยี่ยนมองซ้ายมองขวา หยิบชุดกระโปรงลายจุดสีขาวขึ้นมา พอจะยัดหัวเข้าไปก็สังเกตเห็นว่าลู่ถิงโจวยังยืนอยู่ตรงประตูไม่ยอมไป
"นายลงไปชั้นล่างก่อนเถอะ เดี๋ยวฉันตามลงไป"
ลู่ถิงโจวหรี่ตามองซูเยี่ยนอย่างลึกซึ้ง แล้วหมุนตัวลงบันไดไป
ก่อนหน้านี้ถ้าเขาอยู่บ้านเมื่อไหร่ ซูเยี่ยนแทบไม่คิดจะใส่อะไรเลยด้วยซ้ำ หาวิธียั่วเขาร้อยแปด แต่เมื่อกี้แค่จะใส่ชุดกระโปรงตัวเดียว เธอกลับเอ่ยปากไล่เขาไปเสียได้ นี่มันไม่ปกติเลย
ซูเยี่ยนกำลังเล่นลูกไม้อะไรอีก?
ถอยเพื่อรุก อยากให้เขาชื่นชอบงั้นเหรอ?
น่าเสียดาย สายไปแล้ว
ลู่ถิงโจวแค่นเสียงในใจ ตั้งแต่ตอนที่ซูเยี่ยนทำให้คุณปู่กระอักเลือด ในใจเขาก็ไม่มีวันยกโทษให้เธอ
"ถิงโจว เสี่ยวซูว่ายังไงบ้าง? ไม่ยอมหย่าใช่ไหมล่ะ? โธ่เอ๊ย เธอรักลูกมากขนาดนั้น บางทีเมื่อวานอาจเป็นแค่อารมณ์ชั่ววูบก็ได้" เจี่ยงซินแม่ของลู่ถิงโจวถอนหายใจ รู้สึกปวดหัวกับลูกสะใภ้จอมป่วนคนนี้เสียจริง
ลู่เจิ้งกั๋ววางหนังสือพิมพ์แล้วก็พลอยพูดเกลี้ยกล่อมต่อ "ถิงโจว พ่อว่า เรื่องนี้ก็ช่างมันเถอะนะ อย่างไรท่านซูก็เคยช่วยชีวิตพ่อ มีบุญคุณใหญ่หลวงกับพ่อ ลูกจะลองคิดดูอีกครั้งได้ไหม..."
"พ่อ!" ลู่ถิงโจวตัดบทพ่อ สายตาไม่เห็นด้วย "ท่านอาหย่งมีบุญคุณกับพ่อมาก ผมรู้ แต่นี่ไม่ใช่เหตุผลที่ซูเยี่ยนจะทำให้คุณปู่กระอักเลือดนะครับ เรื่องใครเรื่องมัน เอามาปนกันไม่ได้"
ลู่เจิ้งกั๋วกับเจี่ยงซินสบตากัน แล้วก็พากันส่ายหน้า มองดูท่าทางเด็ดเดี่ยวอยากหย่าของลูกชายแล้ว เกรงว่าสักพักพอลูกสะใภ้เดินลงมา คงได้อลหม่านกันอีก
หรือไม่ก็สองคนนี่รีบออกไปโรงพยาบาลเพื่อเยี่ยมคุณปู่ตอนนี้เลยดีไหม ไม่ใช่พวกเขาจะไม่อยากยุ่งเรื่องลูกชายหรอกนะ แต่มันเป็นเพราะสามเดือนหลังแต่งงานนี้ ซูเยี่ยนก่อเรื่องมากเกินไป พวกเขาเหนื่อยใจกันสุดๆแล้ว
"แล้วก็ ซูเยี่ยนตกลงหย่าแล้ว" จู่ๆ ลู่ถิงโจวก็พูดเสริมขึ้นอีกประโยค ทำเอาลู่เจิ้งกั๋วและเจี่ยงซินถึงกับผุดลุกขึ้นพร้อมกัน
"อะไรนะ เสี่ยวซูยอมหย่า? เป็นไปได้ยังไง?"