บทที่ 67 เปิดห้องโรงแรมยิ่งรู้สึกดี
————
เรื่องที่เกิดขึ้นวันนี้ ในที่สุดก็แพร่ไปถึงหูท่านประธานผู้เฒ่าตระกูลฮั่ว
คุณปู่ยุ่งกับธุระนับพัน แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังเดินทางมาด้วยตัวเอง
สายตาของเขาหยุดอยู่ที่คุณนายฮั่ว เธอก้มหน้าลงด้วยความกลัวทันที ราวกับเด็กตัวเล็ก ๆ
“พาเธอกลับไปขังไว้ในห้อง ต่อจากนี้หากไม่มีคำสั่งจากฉัน ห้ามปล่อยเธอออกมาอีก”
ท่านประธานผู้เฒ่าตระกูลฮั่วลูบไม้เท้าใต้ฝ่ามือ “ส่วนฮั่วลี...”
คุณปู่เดินไปหยุดตรงหน้าเมิ่งม่อลี่กับฟู่เยี่ยนเซิน
“ม่อลี่ เยี่ยนเซิน คุณปู่ขอโทษพวกเธอแทนฮั่วลี น้องหลี่เป็นเด็ก...”
เมิ่งม่อลี่ส่ายหน้า “คุณปู่ฮั่ว ฉันไม่โทษเธอหรอกค่ะ ฉันรู้ว่าน้องหลี่ไม่ได้ตั้งใจ”
หากท่านประธานผู้เฒ่าตระกูลฮั่วคิดจะลงโทษฮั่วลีจริง ก็คงไม่มาขอโทษพวกเขา แต่คงจับเธอขังไว้เหมือนที่ทำกับคุณนายฮั่วไปแล้ว
เห็นได้ชัดว่าคุณปู่รักหลานสาวมาก
เมิ่งม่อลี่เข้าใจดี ขนาดเธอที่เป็นผู้เสียหายยังโกรธฮั่วลีไม่ลง แล้วนับประสาอะไรกับท่านประธานผู้เฒ่าตระกูลฮั่ว
ฮั่วลีมีปัญหาทางจิตใจจริง ๆ
อีกอย่าง คุณนายฮั่วยังวิ่งเหินเดินได้ แต่ฮั่วลีอายุยังน้อย กลับต้องเสียขาทั้งสองข้างไป แถมคนที่ทำร้ายเธอยังเป็นแม่แท้ ๆ ของตัวเอง
เมิ่งม่อลี่ไม่อาจถือสากับผู้ป่วยทางจิตเช่นนี้ได้
ฟู่เยี่ยนเซินเอ่ยขึ้นเช่นกัน “คุณปู่ฮั่ว ผมก็คิดเหมือนม่อลี่ครับ”
ท่านประธานผู้เฒ่าตระกูลฮั่วพยักหน้า “พวกเธอเป็นเด็กดีจริง ๆ”
ระหว่างที่กำลังพูดคุยกัน หมอประจำครอบครัวก็มาถึงอย่างรวดเร็ว
“รีบตรวจพวกเขาเร็ว”
หมอประจำครอบครัวตรวจบาดแผลที่ถูกงูกัดของฟู่เยี่ยนเซินก่อน
“เป็นงูไม่มีพิษครับ ไม่เป็นไร”
แม้ทุกคนจะเดาไว้อยู่แล้วว่าเป็นงูไม่มีพิษ แต่เมื่อได้ยินคำยืนยัน ทุกคนก็คลายกังวลลงได้ในที่สุด
“ไปตรวจแผลของหานชวนด้วย”
เมิ่งซินเอ่ยอย่างร้อนใจ
หมอประจำครอบครัวตรวจอย่างละเอียดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดขึ้นว่า
“โชคดีที่แผลไม่ลึกมากครับ”
“ผมขอทำแผลห้ามเลือดให้คุณฮั่วก่อนนะครับ”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น ทุกคนที่อยู่ตรงนั้นต่างก็โล่งอก
————
หลังจากทำแผลที่มือของฮั่วหานชวนเสร็จ เขาก็ถูกท่านประธานผู้เฒ่าตระกูลฮั่วที่ทำหน้าขรึมเรียกเข้าไปในห้องหนังสืออีกครั้ง