บทที่ 68 จดทะเบียนสมรสวันที่สิบสามเดือนหน้า
เมิ่งซินได้ยินคำพูดนั้น แก้มก็ค่อย ๆ แดงระเรื่อ เธออดไม่ได้ที่จะเงยหน้ามองฮั่วหานชวน ในใจเต็มไปด้วยความคาดหวังอยู่บ้าง
ก่อนหน้านี้ฮั่วหานชวนเคยถูกหญิงแพศยาหน้าด้านคนหนึ่งตามตื๊ออยู่ช่วงสั้น ๆ จนมีความสัมพันธ์กัน
ต่อมาเขารับปากว่าจะจัดการกับผู้หญิงคนนั้นให้เรียบร้อยภายในสิ้นเดือน
แต่เมิ่งซินสังเกตเห็นว่า หลังจากนั้นไม่กี่วันทั้งคู่ก็ตัดขาดกันอย่างเด็ดขาดแล้ว
เมิ่งซินจึงไม่ได้ใส่ใจเครื่องมือระบายความใคร่คนหนึ่งอีก
แต่ตอนนี้ ในใจเธอกลับอดอิจฉาผู้หญิงแพศยาคนนั้นไม่ได้
อย่างน้อยผู้หญิงคนนั้นก็เคยขึ้นเตียงฮั่วหานชวน แต่เธอกับฮั่วหานชวนจนถึงตอนนี้ก็ยังไม่เคยมีอะไรกัน
เมิ่งซินปลอบใจตัวเองว่า ภรรยากับโสเภณีนั้นไม่เหมือนกัน
“ได้ค่ะ ต่อไปเราจะลองดู”
เมิ่งซินคล้องแขนฮั่วหานชวนอย่างสนิทสนม พลางพูดด้วยรอยยิ้ม
“งั้นขับรถระวัง ๆ นะคะ ฉันกับพี่ชายเขยจะไม่รบกวนเรื่องดี ๆ ของพวกคุณแล้ว”
เมิ่งซินพูดจบ สีหน้าฮั่วหานชวนก็มืดครึ้มลงทันที บรรยากาศรอบตัวพลันเย็นเยียบ “เรื่องดีอะไร?”
ดวงตาคมกริบของฮั่วหานชวนทอดมองฟู่เยี่ยนเซิน “นายเพิ่งได้รับบาดเจ็บ ไม่พักรักษาตัวให้ดี ๆ กลับจะมาเริงรักกลางวันแสก ๆ งั้นหรือ?”
“นี่เป็นกฎของตระกูลฟู่หรือ? นายไม่กลัวเรื่องนี้เข้าหูคุณปู่ฟู่หรือไง?”
ตั้งแต่เมิ่งม่อลี่บอกว่าจะไปเปิดห้อง ฟู่เยี่ยนเซินก็เหมือนล่องลอยอยู่บนก้อนเมฆ มึนงงไปหมด
พวกเขาไม่ได้จองห้องพรีสิเดนเชียลสวีทไว้ล่วงหน้า แม้ฟู่เยี่ยนเซินจะไม่เข้าใจ แต่เมิ่งม่อลี่พูดอะไร เขาก็ไม่เคยขัด
เขาคิดเพียงว่าเมิ่งม่อลี่กำลังจะพาเขาไปเปิดห้อง
เมื่อตระหนักถึงความเป็นไปได้นั้น ฟู่เยี่ยนเซินก็หน้าแดงไปทั้งตัว ตั้งแต่หัวจรดเท้า