หลินม่อก็ถามเช่นนั้นเหมือนกัน
ฟู่เยี่ยนเซินจับมือหลินม่อ แล้วดึงเธอเข้ามากอดไว้ในอ้อมแขน ก่อนกล่าวอย่างมีเหตุผลว่า “แน่นอนว่าจำเป็นสิ สัตว์พอโตขึ้นก็ต้องจากพ่อแม่ไป ยิ่งเป็นคนก็ยิ่งต้องเป็นแบบนั้น”
หลินม่อยิ้ม “ฉันว่าเธอหึงแม่ฉันชัด ๆ”
ฟู่เยี่ยนเซินพยักหน้า ซุกหน้าเข้ากับซอกคอของหลินม่อ “อือ หึงอยู่แล้ว ใครใช้ให้แม่เธอเอาแต่ยึดครองเธอไว้ล่ะ”
“ภรรยา รู้ไหมว่าช่วงนี้ฉันผ่านมันมาได้ยังไง?”
หลินม่อถามเขาตามน้ำ “ผ่านมายังไงล่ะ?”
ฟู่เยี่ยนเซินเอ่ยอย่างน้อยใจ “อยู่ก็เหมือนตาย วันหนึ่งยาวนานเหมือนหนึ่งปี เจ็บปวดจนแทบทนไม่ไหว...”
หลินม่อถูกเขาทำให้หัวเราะ “เอาล่ะ ฉันกลับมาแล้วไม่ใช่เหรอ อย่าน้อยใจไปเลย”
......
หลังแต่งงาน ชีวิตของหลินม่อเหมือนเดิมทุกอย่าง ยกเว้นตอนกลางคืนที่ต่างจากก่อนแต่งงาน
ฟู่เยี่ยนเซินดีกับเธอมาก คนในตระกูลฟู่ก็ดีกับเธอเช่นกัน
วันหนึ่ง ขณะที่หลินม่อกับฟู่เยี่ยนเซินออกไปดูหนัง ก็มีชายหนุ่มคนหนึ่งเดินเข้ามาหาเธอ
“พี่สาว ขอแอดวีแชตได้ไหมครับ?”
ชายหนุ่มสวมเสื้อฮู้ด ดูสดใสหล่อเหลา เห็นได้ชัดว่าน่าจะเป็นนักศึกษามหาวิทยาลัยแถวนี้
เมื่อมองเขา หลินม่อกลับนึกถึงฟู่เยี่ยนเซินขึ้นมาอย่างไม่รู้ตัว ทั้งคู่มีบุคลิกและรูปร่างหน้าตาคล้ายกันอยู่บ้าง เพียงแต่ชายหนุ่มคนนี้ยังห่างชั้นจากฟู่เยี่ยนเซิน ทั้งเรื่องความสูงส่งภูมิฐานและหน้าตาที่โดดเด่นกว่า