บทที่ 71 คืนนี้ฉันต้องได้ตัวเขา!
ทั้งที่เมิ่งซินเองก็ดีมากแท้ๆ
เมิ่งซินไม่เพียงเหมาะสมกับเขาเท่านั้น แต่ยังเป็นคนที่เขาเคยรู้สึกดีด้วย เป็นว่าที่ภรรยาที่เขาพึงพอใจมาโดยตลอด
ก่อนหน้านี้เขาก็ชอบเมิ่งซินมาก ทั้งยังไม่เคยต่อต้านการแต่งงานครั้งนี้
แล้วทำไมตอนนี้ถึงต่อต้านความใกล้ชิดของเมิ่งซิน?
ไม่ใช่ว่าเขาตัดสินใจแล้วหรือ ว่าจะตัดใจจากผู้หญิงอย่างเมิ่งม่อลี่ให้เด็ดขาด?
แล้วตอนนี้เขากำลังทำอะไรอยู่กันแน่?
ฮั่วหานชวนพยายามต่อสู้กับสติที่กำลังเลือนราง เมิ่งซินเห็นทุกอย่างอยู่ในสายตา
เมิ่งซินสูดหายใจลึก
เพียงชั่วครู่ เมิ่งซินก็รวบรวมอารมณ์ทั้งหมดกลับมาได้
ยิ่งฮั่วหานชวนไม่อยากแตะต้องเธอ เธอก็ยิ่งจะทำให้เขาแตะต้องเธอให้ได้
จะพังทลายไปแล้วได้อะไร?
ร้องไห้แล้วได้อะไร?
สิ่งที่เธอควรทำที่สุดตอนนี้คือทำให้ได้ตัวฮั่วหานชวนมา
เมิ่งซินเช็ดน้ำตาบนใบหน้า ก่อนจะลุกขึ้นจากพื้นแล้วนั่งลงข้างเตียง เธอค่อยๆ ขยับเข้าใกล้ฮั่วหานชวนอย่างระมัดระวัง แล้วยื่นมือไปสัมผัสใบหน้าหล่อเหลาไร้ที่ติของเขา
“หานชวน ให้ฉันช่วยคุณดีไหม?”
“ตอนนี้คุณคงทรมานมากใช่ไหม?”
“ฉันช่วยคุณได้นะ ฉันเป็นภรรยาของคุณ เรื่องแบบนี้เราทำด้วยกันได้อย่างสมเหตุสมผล”
น้ำเสียงของเมิ่งซินแฝงด้วยมนตร์สะกดใจ
เธอดูออกว่าน้ำเย็นแก้วเมื่อครู่ช่วยได้ไม่มากนัก
เพราะฤทธิ์ยา ลมหายใจของฮั่วหานชวนจึงหนักขึ้นเรื่อยๆ
เส้นเลือดตรงขมับปูดนูนและเต้นตุบๆ เหงื่อเม็ดใหญ่ก็ผุดออกมาจากขมับของเขา
หลังมือที่กำแน่นของเขามีเส้นเลือดปูดนูนขึ้นมาเช่นกัน
ลูกกระเดือกเซ็กซี่ขยับขึ้นลงไม่หยุด
เห็นได้ชัดว่าฤทธิ์ของยาเร่งอารมณ์ทำให้ฮั่วหานชวนทรมานเพียงใดในตอนนี้