บทที่ 2 พี่สาวอยู่หน้าประตูนี่นา
ฮั่วหานชวนเหมือนเพิ่งรู้จักเมิ่งม่อลี่เป็นครั้งแรก
ในความทรงจำ เธอมักจะหลบอยู่มุมหนึ่งเสมอ ไม่มีตัวตนเลยแม้แต่น้อย ซื่อ ๆ เชื่อ ๆ ขี้ขลาดขลาดกลัว ถูกทุกคนมองข้าม
วันนี้ฮั่วหานชวนถึงได้ค้นพบว่า ความซื่อ ความขี้ขลาดอะไรนั่น แท้จริงแล้วล้วนเป็นภาพลวงตา
"เป็นไปไม่ได้"
เพราะสาเหตุจากบิดาฮั่ว ฮั่วหานชวนเกลียดชังคนนอกใจที่สุด
คืนนี้เป็นอุบัติเหตุ
แต่ความผิดพลาดแบบเดียวกัน เขาไม่มีทางทำซ้ำเป็นครั้งที่สอง
"สามเดือน"
เมิ่งม่อลี่เอ่ยปากพร้อมรอยยิ้มกรุ่มกริ่ม
"ขอแค่คุณนอนกับฉันสามเดือน ฉันจะลบรูปถ่ายและวิดีโอทั้งหมดทิ้ง"
"ถ้าคุณไม่ตกลง ฉันจะส่งวิดีโอออกไป แล้วกระโดดตึกฆ่าตัวตาย ฉันตาย ทุกคนก็จะไม่เชื่อคุณ"
พูดพลางเมิ่งม่อลี่ก็รีบลงจากเตียง เปิดหน้าต่างแล้วขึ้นไปนั่ง
เมิ่งม่อลี่เชยคางขึ้น กระหยิ่มยิ้มย่อง
"ฉันมันคนต่ำตม แต่ว่าทายาทตระกูลฮั่วผู้สูงศักดิ์กลับต้องแบกรับฉายาโทษฐานข่มขืนไปตลอดชีวิต"
ไม่จริงหรอก เมิ่งซินกับพรรคพวกนั่นสิที่ต่ำตม
นางจะใช้ชีวิตดี ๆ ไปทั้งชีวิต
"คุณ?"
ฮั่วหานชวนมองเมิ่งม่อลี่ด้วยความตะลึงงัน ขณะนี้ร่างครึ่งหนึ่งของเธอห้อยอยู่กลางอากาศ ในดวงตาเต็มไปด้วยความดื้อรั้นและบ้าคลั่ง
สัญชาตญาณบอกเขาว่า เมิ่งม่อลี่เอาจริง
"ลงมา!"
ฮั่วหานชวนกำปลายนิ้วแน่น "พูดครั้งสุดท้าย ลงมา!"
สุดท้ายแล้วก็เป็นน้องสาวที่เห็นมาตั้งแต่เด็กในวงสังคม แม้คืนนี้นางจะวางยาเขา ฮั่วหานชวนก็ไม่สามารถมองดูนางตายได้
"ไม่ ฉันไม่ลง เว้นแต่คุณจะตกลงกับฉัน"
"ทำไม?" ฮั่วหานชวนถามถึงข้อข้องใจในใจ
เมิ่งม่อลี่เอียงคอยิ้ม
แน่นอนว่าเป็นเพราะ การวางยาแล้วขึ้นเตียงคือวิธีที่เร็วที่สุดที่จะทำให้ฮั่วหานชวนสนใจนาง จดจำนางได้
ฮั่วหานชวนกับเมิ่งซินนั้นชอบพอกันแล้ว อีกทั้งประสบการณ์ในวัยเด็กของฮั่วหานชวน ทำให้เขาเกลียดชังคนที่มายั่วยวน
ถ้านางใช้วิธีปกติ ก็ไม่รู้ว่าจะต้องรอไปถึงเมื่อไหร่ แถมยังไม่แน่ว่าจะได้ผล
แล้วก็ยังจะทำให้ฮั่วหานชวนรังเกียจเหมือนกัน
ถ้างั้นทำไมนางไม่ทำแบบสุดโต่งตั้งแต่แรกเลยล่ะ
"เพราะว่า... ของที่ฉันไม่ได้ ก็ทำลายทิ้งเสียเลยแล้วกัน"
เมิ่งม่อลี่แสดงบทบาทเป็นน้องสาวที่อำมหิต เอ่ยอย่างได้ใจ
"พี่หานชวนลองคิดดูดี ๆ นะ ว่าจะให้เรื่องใหญ่โตจนชื่อเสียงย่อยยับดี หรือจะแอบมีสัมพันธ์กับฉันดี?"
เมิ่งม่อลี่ข่มขู่
สีหน้าฮั่วหานชวนเย็นเยียบถึงขีดสุด
เขารู้ดีแก่ใจ ตัวเองไปยุ่งกับคนบ้าเข้าแล้ว
คนบ้าคนนี้ยังเป็นน้องสาวแท้ ๆ ของคู่หมั้น จะฆ่าหรือจะทำอะไรก็ไม่ได้
"ลงมาก่อน ค่อยคุยกันตอนลงมา"
เมิ่งม่อลี่สั่นศีรษะ "สามเดือน คุณตกลงกับฉันปุ๊บ ฉันก็จะลงมาปั๊บ ไม่อย่างนั้นฉันจะไปตาย"
เมื่อเห็นแววตาดิ้นรนของฮั่วหานชวน เมิ่งม่อลี่ก็รู้ว่า เขายังผ่านจุดนี้ในใจไปไม่ได้
นางต้องเติมเชื้อสักหน่อย
แม้นางจะมาเกิดใหม่ในร่างของเมิ่งม่อลี่ได้เพียงครึ่งเดือนสั้น ๆ แต่ก็เข้าใจอุปนิสัยและประสบการณ์ของฮั่วหานชวนเป็นอย่างดีแล้ว
ตระกูลฮั่วนั้นมีขนบเคร่งครัดคร่ำครึ ในสภาพแวดล้อมเช่นนี้เติบโตมา ฮั่วหานชวนย่อมเป็นคนที่มีจริยธรรมสูงส่ง
อีกทั้งตระกูลฮั่วยังมีคนนอกคอกอย่างบิดาฮั่ว ที่นอกใจไปสำมะเรเทเมา
ฮั่วหานชวนได้เห็นมารดาแท้ ๆ ฆ่าตัวตายตั้งแต่เยาว์วัย ดังนั้นฮั่วหานชวนจึงเกลียดชังการนอกใจยิ่งกว่าคนทั่วไป
"พี่หานชวน ความจริงแล้วฉันชอบพี่"
เมิ่งม่อลี่ปรากฏหมอกในดวงตา หยาดน้ำตาใสแจ๋วกลิ้งร่วงตามสันแก้มหิมะ
กดดันมากพอแล้ว ถึงคราวอ่อนข้อแล้ว
"ฉันชอบพี่จริง ๆนะ ชอบมาตั้งแต่เด็ก ๆ เลย แต่พี่นั้นยอดเยี่ยมเหลือเกิน ฉันได้แต่แอบแหงนมองพี่อยู่ห่าง ๆ"
"ฉันอยากพยายามทำให้ตัวเองดีขึ้น เพื่อจะได้เข้าใกล้พี่"
เสียงเมิ่งม่อลี่สั่นเครือ แสร้งสะอื้นเบา ๆ
"แต่มารอจนถึงวันที่พี่กับเมิ่งซินกำลังจะหมั้นกัน ฉันทนไม่ได้จริง ๆ ฉัน快要เป็นบ้าแล้ว"
ดวงตาทั้งคู่ของเมิ่งม่อลี่ยังคลอด้วยหยาดน้ำตาเม็ดโต
"ขอแค่ไม่กี่เดือนนี้ ให้เหมือนเป็นการปิดฉากความรักที่เก็บงำมานานหลายปีของฉัน คุณอยู่กับฉันได้ไหม?"
"พี่หานชวน พี่ไม่ได้นอกใจนะ พี่แค่กำลังช่วยชีวิตฉัน ขอร้องล่ะ ช่วยฉันด้วย"
"ลำบากสักสองสามเดือนนี้ ต่อจากนั้นพี่กับเมิ่งซินก็จะได้อยู่ด้วยกันสุขสงบไปชั่วชีวิต ฉันสัญญาว่าจะไม่มายุ่งวุ่นวายกับพี่อีก"
คำพูดที่ว่าไม่ใช่นอกใจ แต่เป็นการช่วยเหลือนางของเมิ่งม่อลี่ ทำให้ฮั่วหานชวนใจหวั่นไหว
คำสารภาพรักครั้งนี้ ยังทำให้ความโกรธที่ถูกข่มขู่และถูกวางแผนของฮั่วหานชวนลดน้อยลงไปมาก
หลังจากเงียบงันไปเนิ่นนาน สุดท้ายฮั่วหานชวนก็ยอมเอ่ยปาก
"หนึ่งเดือน" เสียงฮั่วหานชวนแหบพร่า
"ดี!"
เมิ่งม่อลี่ยิ้ม ฮั่วหานชวนยอมอ่อนข้อแล้ว
นางรู้ดี ฮั่วหานชวนต้องตกลง
ทายาทตระกูลฮั่วผู้สูงศักดิ์ เป็นที่นับถือของมหาชน จะยอมให้ตัวเองติดมลทินไปตลอดชีวิตได้อย่างไร? ไหนจะมลทินข่มขืนอีก
ฮั่วหานชวนเป็นนักธุรกิจ ย่อมรู้จักชั่งน้ำหนักข้อดีข้อเสียที่สุด รู้แก่ใจว่าควรเลือกทางไหน
อีกทั้งนางยังแต่งแต้มการนอกใจให้งดงามว่าเป็นการช่วยเหลือ เอาชีวิตเป็นเดิมพัน และสำแดงความหลงใหล
ทุกสิ่งทุกอย่าง ล้วนเป็นขั้นบันไดให้ฮั่วหานชวนก้าวลง ลดทอนภาระทางจิตใจให้เขา
การประนีประนอมของฮั่วหานชวนเป็นไปตามที่เมิ่งม่อลี่คาดการณ์ไว้
ภายในหนึ่งเดือนนี้ นางต้องคว้าตัวฮั่วหานชวนให้ได้ เพราะนี่คือโอกาสเดียวที่จะแก้แค้นเมิ่งซิน
"ฮั่วหานชวน คุณอุ้มฉันลงไปหน่อยได้ไหม? ฉันขาอ่อนแล้ว"
แต่ฮั่วหานชวนกลับเย็นชามาก
น้ำตาของนางช่างกักเก็บและปลดปล่อยได้ดุจใจนึก
เขาคิดว่านางซื่อ ๆ ขี้ขลาด แต่นางกลับกล้าเกินกว่าใคร ถึงขั้นบังอาจคำนวณเขา ข่มขู่เขา
นางพร่ำว่ารักเขา แต่เมื่อครู่ยังร้องไห้หนักหนา ตอนนี้กลับไร้รอยน้ำตาบนใบหน้า
คนตรงหน้า เหมือนกลุ่มหมอกควันที่เขาอ่านยากขึ้นทุกที ไม่รู้ว่าคำไหนจริงคำไหนเท็จ
"ลงมาเอง"
เมิ่งม่อลี่กลอกตาไปมา "อ๊ะ!"
นางแสร้งทำท่าแทบจะพลัดตกลงไป
สีหน้าฮั่วหานชวนเปลี่ยนไปวูบ ก้าวเท้าอย่างรวดเร็วเข้าไปใกล้ รั้งตัวนางไว้ แล้วอุ้มลงมา
เมิ่งม่อลี่ถือโอกาสโอบรอบลำคอของฮั่วหานชวน เป่าลมหยอกใส่ข้างหูเขา
"ขอบคุณพี่หานชวนที่ช่วยชีวิตฉันนะ พี่นี่เป็นคนดีจริง ๆ เลย ถึงว่าเมิ่งซินถึงชอบพี่"
ฮั่วหานชวนอุ้มนางลงจากขอบหน้าต่าง กำลังจะเหวี่ยงลงบนเตียง แต่เมิ่งม่อลี่กลับอาศัยแรงนั้น กระตุกเนกไทของฮั่วหานชวน รั้งตัวเขาทั้งร่างตามลงมา
ฮั่วหานชวนจึงทับลงบนร่างของเมิ่งม่อลี่
นางหัวเราะคิกคักพลางโอบลำคอของฮั่วหานชวน
"พี่หานชวน อย่าเพิ่งรีบไปสิ ฉันยังอยากอยู่อีก"
ฮั่วหานชวนเหลือบตาขึ้นมองเมิ่งม่อลี่แวบหนึ่ง "เธอแน่ใจนะว่ายังไหวต่อ?"
สีหน้าเมิ่งม่อลี่แข็งทื่อ ฮั่วหานชวนสูงมาก อย่างน้อยก็ 190 ซม. ดังนั้นจุดนั้น... ก็เกินธรรมดา
บวกกับเขาออกกำลังกายเป็นประจำ ภายใต้เสื้อเชิ้ตและสูทที่ห่อหุ้มเรือนกายนั้น แฝงไว้ด้วยมัดกล้ามเนื้อที่แข็งแกร่ง กล้ามท้องเป็นลอนชัดเจน ไม่ต้องมองก็รู้ถึงพลังตอนระเบิดออก
เมื่อคืน แม้เป็นเมิ่งม่อลี่ที่วางยาฮั่วหานชวน แต่ตัวนางเองก็ได้รับความทุกข์ทรมานไม่น้อย ตอนนี้ขายังอ่อนล้าจนไม่มีแรง
"ไหวสิ ฉันอยาก แม้ต้องตายบนเตียงของพี่หานชวน ฉันก็เต็มใจ"
เมิ่งม่อลี่ใช้ฝ่ามือลูบไล้ไปตามกล้ามท้องของฮั่วหานชวน "พี่หานชวน อย่าลืมที่พี่เพิ่งตกลงกับฉันไปเมื่อกี้สิ"
ทันใดนั้นก็มีเสียงเคาะประตูดังขึ้นจากด้านนอก
"ม่อลี่ หนูหลับหรือยัง? พี่สาวขอคุยด้วยหน่อยได้ไหม?"
คือเมิ่งซิน
เมิ่งม่อลี่ตื่นเต้นขึ้นมาทันที
เมิ่งซินอยู่ด้านนอกประตู ด้านในประตู คู่หมั้นของเมิ่งซินกลับอยู่บนเตียงนาง
เมิ่งซินกับฮั่วหานชวนยังไม่เคยขึ้นเตียงกันเลย ถ้าทำให้เมิ่งซินเห็นกับตาตัวเอง ว่านางกับฮั่วหานชวนกำลังดิ้นพล่านอยู่บนเตียง ภาพนั้นต้องน่าตื่นตาไม่น้อย
เมิ่งซินนั้นชอบฮั่วหานชวนขนาดนั้น หลงใหลในหน้าตาของฮั่วหานชวน หลงใหลในอำนาจของตระกูลฮั่ว
ถ้าเมิ่งซินเห็นกับตาว่านางกับฮั่วหานชวนกำลังมีอะไรกัน แม้เป็นเมิ่งซินที่สุขุมเยือกเย็นเพียงใด ก็น่าจะกรีดร้องจนสติแตกแน่ ๆ
แค่คิด เมิ่งม่อลี่ก็รู้สึกร้อนวูบไปทั้งร่างแล้ว
"พี่หานชวน พี่สาวของฉันอยู่หน้าประตูนี่นา"
เมิ่งม่อลี่ยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ ท่วงท่าราวกับแมวที่แอบขโมยกินปลา
"พี่สาวอยากคุยกับฉัน พี่ว่าฉันควรให้พี่สาวเข้ามาดีไหมนะ?"
เมิ่งม่อลี่ลดเสียงต่ำ เป่าลมใส่หูของฮั่วหานชวน