บทที่ 76 ฮั่วหานชวน คุณชอบเธอตรงไหน?
คุมผู้ชายไว้ไม่อยู่!
ฮั่วหานชวนถูกวางยาแท้ ๆ แต่กลับยอมหนีไป ยังไม่ยอมแตะต้องเธอ!
ทุกคำพูดเหล่านี้ทิ่มแทงใจเมิ่งซินอย่างจัง
นี่คือเรื่องที่ทำให้เธออับอายที่สุดและทนไม่ได้ที่สุดในคืนนี้
แต่เมิ่งม่อลี่กลับพูดออกมาตรง ๆ แถมยังพูดด้วยน้ำเสียงแบบนี้อีก
ต่อให้เมิ่งม่อลี่ซ่อนความรู้สึกได้ดีแค่ไหน เมิ่งซินก็ยังสัมผัสได้ถึงความสะใจของนังสารเลวนั่น
เธอทนไม่ได้ที่ถูกเมิ่งม่อลี่มองเป็นเรื่องขบขัน
ตั้งแต่เล็กจนโต ตลอดเวลากว่ายี่สิบปี เธอกดเมิ่งม่อลี่ไว้ทุกทาง ทำให้เมิ่งม่อลี่ดูไร้ค่าไร้ความสามารถ จนอีกฝ่ายรู้สึกด้อยค่าถึงขั้นซึมเศร้า และซึมเศร้าจนคิดฆ่าตัวตาย
คนที่เธอดูถูกและเหยียบย่ำไว้ใต้เท้ามาตลอด ตอนนี้กลับมาหัวเราะเยาะเธอได้แล้ว!
สำหรับเมิ่งซิน นี่เป็นความอัปยศอย่างใหญ่หลวง
ที่ยิ่งเจ็บปวดยิ่งกว่าคือ ความอัปยศนี้มาจากผู้ชายที่เธอรักที่สุด!
เมิ่งซินทั้งเศร้าโศกและโกรธแค้นจนถึงขีดสุด ลมหายใจติดขัดอยู่ในอก
ในเวลาแบบนี้ ฟู่เยี่ยนเซินยังข่มขู่เสียงเข้มให้เธอขอโทษอีก
ขอโทษงั้นเหรอ ขอโทษ!
คนที่ถูกทำให้เจ็บช้ำคือเธอ! แล้วเธอจะต้องขอโทษทำไม!
ต่อให้ตายก็ไม่มีวันขอโทษนังสารเลวอย่างเมิ่งม่อลี่เด็ดขาด!
เลือดลมของเมิ่งซินพลุ่งพล่านขึ้นมาอย่างรวดเร็ว ร่างเอนหงาย ก่อนจะหมดสติไปเพราะความโกรธ
————
เมื่อเมิ่งซินฟื้นขึ้นมาอีกครั้ง เธอก็อยู่ที่โรงพยาบาลแล้ว
“ซินซิน ในที่สุดลูกก็ตื่นแล้ว แม่ไปตามหมอมานะ”
เมิ่งซินหันไปคว้ามือหลินลัน ใบหน้าซีดขาวและอ่อนแรง “แม่คะ ฮั่วหานชวนล่ะคะ?”
“ทำไมมีแค่แม่กับพ่อคะ หานชวนล่ะ?”
ทำไมเธอหมดสติไปแล้ว ฮั่วหานชวนถึงยังไม่อยู่ข้างกายเธอ?
สีหน้าของหลินลันกับเมิ่งจื้อหยวนดูไม่ค่อยดีนัก