"ได้"
ฮั่วหานชวนพยักหน้าอย่างจริงจัง
เขาลุกขึ้นยืนอย่างโซซัดโซเซ รีบร้อนจะเดินออกจากห้องหนังสือ
"จะไปตอนนี้เลยหรือ"
ท่านฮั่วถามพลางมองท้องฟ้ามืดมิดภายนอก
ฮั่วหานชวนพยักหน้า
ท่านฮั่วถอนหายใจ: "เมิ่งซินอยู่โรงพยาบาล เธอไม่นอน คนในตระกูลเมิ่งก็ต้องนอน ไว้พรุ่งนี้เช้าค่อยไป"
เห็นฮั่วหานชวนยังลังเล ท่านฮั่วก็ออกคำสั่งสุดท้ายทันที: "กลับห้องพักผ่อน!"
————
"ท่านประธาน ท่านผู้เฒ่าไม่ให้คืนนี้ไปหาเมิ่งซินไม่ใช่หรือ"
ผู้ช่วยอู๋เอ่ยปากถามอย่างระมัดระวัง
ท่านประธานกล้าลองดีกับท่านผู้เฒ่าขนาดนี้เลยหรือ
นั่นคือท่านผู้เฒ่านะ
เป็นบุคคลที่พูดอะไรแล้วไม่มีใครกล้าขัดในตระกูลฮั่ว
ฮั่วหานชวนมองผู้ช่วยอู๋อย่างเฉยเมย: "ใครบอกว่าฉันจะไปหาเมิ่งซิน"
ผู้ช่วยอู๋อึ้งไปครู่หนึ่ง
เขาจึงค่อยนึกขึ้นได้ ท่านประธานจะไปหาคุณเมิ่งม่อลี่หรือเปล่า
เมิ่งม่อลี่ได้รับข้อความจากฮั่วหานชวนก็ปาเข้าไปเกือบตีหนึ่ง
"ฉันอยู่หน้าบ้านเธอ"
คืนนี้เมิ่งม่อลี่กลับมาอยู่ที่ตระกูลเมิ่ง เธอเปิดผ้าม่านดูก็เห็นรถของฮั่วหานชวนจอดอยู่จริง ๆ
เมิ่งม่อลี่รูดผ้าม่านกลับ ข้อความจากฮั่วหานชวนก็เด้งขึ้นมาอีก: "ฉันมีเรื่องจะพูดกับเธอ เรื่องสำคัญมาก"
"เธอลงมา หรือฉันขึ้นไป"
เมิ่งม่อลี่ใส่รองเท้าแตะ แล้วก็ออกจากห้องไป
เธออยากรู้เหมือนกันว่าฮั่วหานชวนมีเรื่องสำคัญอะไรจะพูด
แทบจะเปิดประตูรถปุ๊บ ฮั่วหานชวนก็คว้าเอวเธอดึงเข้าไปในรถทันที
"ปู่ตกลงให้ฉันถอนหมั้นกับเมิ่งซินแล้ว"