“หานชวน เธออยากพูดอะไรงั้นเหรอ?”
เมิ่งจื้อหยวนและหลินลันนั่งลง สายตาจับจ้องไปที่ฮั่วหานชวน
ฮั่วหานชวนมองไปทางบันได เมิ่งม่อลี่ยังไม่ลงมา
ถึงแม้เมิ่งม่อลี่จะไม่พูด แต่ฮั่วหานชวนรู้สึกได้ว่าเธอน่าจะอยากอยู่ในเหตุการณ์
เพราะเขารู้แล้วว่าเมิ่งม่อลี่กับเมิ่งซินไม่ถูกกัน แม้ภายนอกจะดูดี
ยิ่งไปกว่านั้น ฮั่วหานชวนเองก็คิดจะถอนหมั้นกับเมิ่งซินต่อหน้าเมิ่งม่อลี่
“หานชวน?”
เมิ่งจื้อหยวนมองฮั่วหานชวนอีกครั้ง
“คุณลุงคุณป้ายังไม่ได้ทานอาหารเช้ากันใช่ไหมครับ ทานก่อนดีกว่าไหม?”
ฮั่วหานชวนเดาว่าเมิ่งม่อลี่อาจจะยังไม่ตื่น
ข้ออ้างเรื่องอาหารเช้าจะได้เรียกเธอลงมาได้พอดี
เรื่องถอนหมั้นวันนี้ ฮั่วหานชวนไม่อยากให้เมิ่งม่อลี่เข้ามาพัวพัน
คนอื่นอาจจะไม่ว่าอะไรเขา เพราะเขาเป็นผู้ชาย สังคมมักจะใจกว้างกับผู้ชายเสมอ
แต่พวกเขาจะนินทาเมิ่งม่อลี่แน่นอน
ถ้าตระกูลเมิ่งรู้ว่าเขาถอนหมั้นเพื่อจะได้อยู่กับเมิ่งม่อลี่ ก็คงจะกลั่นแกล้งเธออีก
ดังนั้น ฮั่วหานชวนจะยังไม่เปิดเผยความสัมพันธ์ของเขากับเมิ่งม่อลี่ในตอนนี้
“ยังไม่ได้ทานอาหารเช้าจริง ๆ ด้วย”
เมิ่งจื้อหยวนพยักหน้า: “หานชวน เธอก็ยังไม่ได้ทานเหมือนกันใช่ไหม?”
ฮั่วหานชวนพยักหน้า
เมิ่งจื้อหยวนยิ้มแล้วพยักหน้า: “งั้นดีเลย คนในครอบครัวจะได้ทานข้าวด้วยกัน”
ฮั่วหานชวนฉวยโอกาสพูดขึ้น: “ม่อลี่ยังไม่ลงมาอีกเหรอครับ?”
เมิ่งจื้อหยวนนิ่งไปครู่หนึ่ง: “ฉันให้คนขึ้นไปดูให้ เธอไม่รู้ด้วยซ้ำว่าจะอยู่บ้านหรือเปล่า ช่วงนี้ชอบไปนอนข้างนอกตลอด”
เมิ่งม่อลี่ลงมาพอดีตอนนั้น
“ฉันอยู่บ้าน”
เพื่อที่จะได้ดูเรื่องสนุกของเมิ่งซิน เมิ่งม่อลี่จึงแต่งตัวอย่างตั้งใจเป็นพิเศษ ทั้งคนดูเปล่งประกาย ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้ม ดูอารมณ์ดีมาก