บทที่ 77 ฉันจะกลายเป็นมือที่สามระหว่างพวกเขาเข้าสักวัน
ท่านประธานผู้เฒ่าตระกูลฮั่วคิดว่าอย่างน้อยฮั่วหานชวนก็คงเอ่ยถึงข้อดีของเมิ่งม่อลี่สักสองสามข้อเพื่อโน้มน้าวเขา
แต่ผลกลับมีเพียงคำตอบสั้น ๆ ว่า “ไม่รู้”
ไม่รู้... หมายถึงไม่รู้ว่าชอบอะไรในตัวเธอเป็นพิเศษ หรือว่าชอบมากเสียจนรู้สึกว่าเมิ่งม่อลี่ดีไปหมดทุกอย่างกันแน่?
สัญชาตญาณแรกของท่านประธานผู้เฒ่าตระกูลฮั่วบอกว่าคงเป็นอย่างหลัง
ไม่อย่างนั้นวันนี้ฮั่วหานชวนคงไม่มาคุกเข่าอยู่ตรงนี้
“เริ่มตั้งแต่เมื่อไร?”
ท่านประธานผู้เฒ่าตระกูลฮั่วถามอีกครั้ง
“ไม่นานมานี้เอง”
“เริ่มต้นกันได้อย่างไร?”
ก่อนหน้านี้ท่านประธานผู้เฒ่าตระกูลฮั่วไม่เคยคิดจะซักไซ้เรื่องนี้อย่างละเอียด แต่ตอนนี้ฮั่วหานชวนถึงขั้นจะถอนหมั้นกับเมิ่งซินแล้ว เขาจำเป็นต้องถามให้ชัดเจน
“นายไม่ใช่เกลียดการนอกใจที่สุดหรอกหรือ เมิ่งม่อลี่ก็เป็นน้องสาวแท้ ๆ ของเมิ่งซิน แล้วพวกนายสองคนไปพัวพันกันได้อย่างไร?”
ฮั่วหานชวนรู้ว่าพอคุณปู่ถามแบบนี้ ในใจก็คงเริ่มสงสัยแล้วว่าเมิ่งม่อลี่เป็นฝ่ายเข้าหาเขาก่อน
“เพราะอุบัติเหตุครั้งหนึ่ง เราสองคนมีความสัมพันธ์กัน ไม่ใช่เธอวางแผนหลอกผม”
ฮั่วหานชวนย่อมไม่อยากทำลายภาพลักษณ์ของเมิ่งม่อลี่ในใจคุณปู่
“เป็นผมเอง หลังจากอุบัติเหตุครั้งนั้น ผมตามตื๊อเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่า”
“ผมไม่ได้รักสันโดษและตัดกิเลสอย่างที่ตัวเองคิด ทั้งยังไม่ได้เย็นชากับผู้หญิงและมีมาตรฐานทางศีลธรรมสูงส่งอย่างที่คนนอกเข้าใจผิด”
หว่างคิ้วของท่านประธานผู้เฒ่าตระกูลฮั่วคลายลงเล็กน้อย
ถ้าเป็นอย่างนั้นก็พอจะเข้าใจได้
ผู้ชายทุกคนล้วนมีด้านเลวร้ายอยู่ในตัว
หลานชายของเขาเป็นข้อยกเว้นไม่ได้ก็เป็นเรื่องปกติ