บทที่ 70 จะรักษาพรหมจรรย์เพื่อเมิ่งม่อลี่ไปทั้งชีวิตหรือ?
————
ความคาดหวังทั้งหมดบนใบหน้าของเมิ่งซินมลายหายไปหมดสิ้น สีหน้าของเธอแย่จนถึงขีดสุด ใบหน้าที่เดิมทีงดงามประณีตพลันเย็นชาลง ทั้งตัวราวกับตกลงไปในห้องน้ำแข็ง
ทั้งที่ตอนนี้เป็นกลางเดือนตุลาคม เมิ่งซินกลับหนาวสั่นจนตัวโยน
ทำไม?
ทำไมฮั่วหานชวนถึงจำเธอบนเตียงผิดเป็นเมิ่งม่อลี่นังสารเลวคนนั้น?
แค่จำคนผิดธรรมดา หรือว่าเมิ่งม่อลี่เคยยั่วยวนฮั่วหานชวนมาก่อน?
หรือว่าในใจฮั่วหานชวนมีเมิ่งม่อลี่อยู่?
เพราะชอบเมิ่งม่อลี่ ตอนถูกวางยาถึงได้คิดว่าเห็นเมิ่งม่อลี่งั้นหรือ?
ทันทีที่ข้อสันนิษฐานนี้ผุดขึ้นมา สีหน้าของเมิ่งซินก็เย็นยะเยือกถึงขีดสุด ฝ่ามือแทบถูกเล็บจิกจนเป็นรอยเลือด
ไม่ ไม่มีทาง!
เป็นไปไม่ได้เด็ดขาด!
ไม่มีทางเป็นไปได้เด็ดขาด!
น่าจะแค่จำคนผิดธรรมดาเท่านั้น
ฮั่วหานชวนจะชอบเมิ่งม่อลี่ได้ยังไง?
พวกเขาแทบไม่มีจุดเชื่อมโยงกันเลย ก่อนหน้านี้เมิ่งม่อลี่เป็นคนเงียบขรึม หม่นหมองและปิดกั้นตัวเอง เพิ่งจะค่อย ๆ เปลี่ยนไปในช่วงหลังนี้เอง
ช่วงเวลาสั้น ๆ แค่นี้ ฮั่วหานชวนจะชอบเมิ่งม่อลี่ได้อย่างไร?
เมิ่งม่อลี่นังสารเลวนั่นมีอะไรดึงดูดฮั่วหานชวนได้บ้าง?
ก็แค่หน้าตาดีกว่าคนอื่นนิดหน่อย แต่ฮั่วหานชวนไม่ใช่คนที่ตัดสินคนจากหน้าตาเสียหน่อย