บทที่ 62 นอนกับคุณได้ แล้วทำไมจะนอนกับฟู่เยี่ยนเซินไม่ได้?
ทั้งที่ตัดสินใจไว้แล้วว่าเรื่องของเมิ่งม่อลี่ไม่เกี่ยวกับเขาอีก แต่ตอนนี้เขากลับถามออกไปโดยไม่รู้ตัว
เป็นไปตามคาด เขาได้รับคำเยาะเย้ยจากเมิ่งม่อลี่
“เรื่องนี้เกี่ยวอะไรกับคุณ?”
“หมาจับหนู ทำตัวสอดรู้เรื่องชาวบ้าน”
“ผู้ชายกับผู้หญิงกลับบ้านด้วยกัน นอกจากขึ้นเตียงแล้วจะทำอะไรกันได้อีก?”
“ฉันขึ้นเตียงกับคุณได้ แล้วทำไมจะขึ้นเตียงกับฟู่เยี่ยนเซินไม่ได้?”
ฮั่วหานชวนกำมือแน่น สีหน้าคล้ำลงถึงขีดสุด
ทั้งที่รู้ว่าเมิ่งม่อลี่ไม่มีทางพูดอะไรดี ๆ ออกมาจากปาก
แต่พอได้ยินเธอพูดแบบนี้ ฮั่วหานชวนกลับโกรธยิ่งกว่าที่คาดไว้
“ถ้าเธอขึ้นเตียงกับเขา...”
ฮั่วหานชวนสูดลมหายใจลึก “เรื่องระหว่างเรา ฉันจะเล่าให้ฟู่เยี่ยนเซินฟัง”
เมิ่งม่อลี่หันมามองฮั่วหานชวน “ขู่ฉันเหรอ?”
“ชอบฉันมากขนาดนั้นเลยหรือไง ถึงทนเห็นฉันกับฟู่เยี่ยนเซินอยู่ด้วยกันไม่ได้?”
ฮั่วหานชวนทำหน้าเย็นชา เงียบไปครู่หนึ่งก่อนเอ่ยขึ้น “ฉันไม่ได้ชอบเธอ แค่ไม่อยากเห็นเพื่อนสนิทที่สุดของฉันเดินผิดทาง ไม่อยากให้เขาถูกหลอก”
เมิ่งม่อลี่หัวเราะเยาะเสียงหนึ่ง
เธอจะเชื่อหรือไง?
สารเลวขนาดนี้แล้วยังจะบอกว่าไม่ได้ชอบเธออีกเหรอ?
“พวกคุณนี่เป็นเพื่อนรักกันจริง ๆ เลยนะ”
เมิ่งม่อลี่พูดประชดประชัน
“ไม่ต้องโกรธหรอก วิธีขู่แบบนี้ ฉันก็เรียนมาจากคุณนั่นแหละ”
เมิ่งม่อลี่ยิ้มบาง ๆ “ฉันจะโกรธไปทำไม คนที่ควรโกรธก็ไม่ใช่ฉันสักหน่อย”
เธอไม่ได้โกรธจริง ๆ
มีแต่คนที่ติดกับดักเท่านั้นถึงจะโกรธ
ปฏิกิริยาของฮั่วหานชวนกลับยิ่งทำให้เธอมั่นใจว่าตัวเองถือไพ่เหนือกว่า